Mike the tripper: Από τα Βόρεια στα Νότια και από τα χαμηλά στα ψηλά

Αν και γενικά δεν μ' αρέσει να ταξιδεύω μέσα στις γιορτές διότι τότε ταξιδεύει όλος ο κόσμος μερικές φορές δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ειδικά αν το ταξίδι είναι οργανωμένο από γραφείο. Έτσι 3,5 μήνες μετά το τελευταίο μου ταξίδι με την μηχανή στα Βαλκάνια ξεκίνησα να κάνω άλλο ένα, αυτήν την φορά στην μαύρη ήπειρο. Το μεσημέρι της 30ης Δεκεμβρίου βρέθηκα για άλλη μια φορά στο Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά από μια πτήση 1,5 ώρας μέχρι την Κωνσταντινούπολη (παντού μέσω Κωνσταντινούπολης) και άλλες 7 ώρες στον αέρα, στις 2:30 το ξημέρωμα της 31ης Δεκ προσγειωθήκαμε στο....

... Διεθνές αεροδρόμιο του Κιλιμάντζαρο.

Την επομένη μέρα αφού μας έγινε μιά ενημέρωση στο ξενοδοχείο από τους τοπικούς οδηγούς για το τί θα συναντήσουμε στο βουνό πήραμε ένα minibus και πήγαμε στην κοντινή πόλη Moshi.

Μασήσαμε ένα κομάτι ζαχαροκάλαμο που καθάριζε ό τοπικός πωλητής...

... και κάναμε μια βόλτα στην αγορά της πόλης πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ν' αλλάξουμε τον χρόνο.

Ξημερώνοντας η Πρωτοχρονιά το πρόγραμμα έλεγε να ξεκινήσουμε την ανάβαση μας στο ψηλότερο βουνό της Αφρικής.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μας με τους Τανζανούς μας έδειξε ότι δεν ήταν αξιόπιστοι στους χρόνους τους. Ξεκινώντας από το αεροδρόμιο όπου ήρθαν να μας παραλάβουν μία ώρα μετά την άφιξη μας, την επομένη μέρα που για την ενημέρωση ήρθαν με μιά ώρα καθυστέρηση πάλι και την μέρα που ξεκινήσαμε την πεζοπορία ήρθαν ξανά μιά ώρα αργότερα. Φτάσαμε στην είσοδο του Εθνικού Πάρκου του Κιλιμάντζαρο...

...κάναμε την καταγραφή στο γραφείο του Πάρκου και ξεκινήσαμε την ανηφόρα μέσα σ' ένα καταπράσινο τροπικό δάσος.

Ανεβαίνοντας μας έπιασε και μιά τροπική βροχή (αν και τώρα θεωρείται η dry season) αλλά δεν πτοηθήκαμε. Λόγω της καθυστέρησης στην αναχώρηση όμως μας έπιασε η νύχτα πριν φτάσουμε στον χώρο που οι τοπικοί άνθρωποι θα είχαν στήσει τον καταυλισμό στα 2900μ περίπου (δηλαδή στο ίδιο ύψος που είναι η κορυφή του Ολύμπου).

Η επομένη μέρα, 2 Ιαν, ξημέρωσε με κάτι λιγότερο από 10 βαθμούς στην σκηνή αλλά ο υπνόσακκος του Γεράσιμου που είχα δανειστεί και στα Ιμαλάϊα δούλεψε μια χαρά. Όμως φίλος μου ο Θανάσης που είχαμε έρθει μαζί σ' αυτήν την αποστολή δεν ένοιωθε καλά αφού είχε κάποια αναπνευστικά προβλήματα κι εγκατέλειψε επιστρέφοντας στηνν πεδιάδα. Οι υπόλοιποι φύγαμε με ηλιόλουστο καιρό για πιό πάνω ενώ οι αχθοφόροι κουβαλούσαν τις αποσκευές μας.

Πάλι μέσα από τροπικό δάσος...

...μέχρι που κάποια στιγμή βγήκαμε αρκετά ψηλά για να μπορέσουμε να δούμε τον παγετώνα που βρίσκεται κοντά στην κορυφή.

Μετά από 9 ώρες πορεία φτάσαμε στον καταυλισμό Shira στα 3700μ όπου θα περνάγαμε την νύχτα.

Το ξημέρωμα της 3ης μέρας ορειβασίας η σκηνή είχε 2,7 βαθμούς αλλά ο υπνόσακκος συνέχιζε να δουλεύει καλά. Φύγαμε για πιό πάνω και κάναμε μια στάση στα 4500μ για γεύμα.