Άφησα την καρδιά μου στο Κιλιμάντζαρο (σχεδόν κυριολεκτικά)

Την 4η μέρα πορείας το πρόγραμμα προβλεπόταν πιό εύκολο αφού θα είχαμε να περπατήσουμε μόνο 5χλμ. Για να γίνει αυτό όμως έπρεπε να περάσουμε το εμπόδιο ενός κάθετου βράχου του Barranco wall...

... στο οποίο έπρεπε να χρησιμοποιούμε χέρια και πόδια. Εντυπωσιακοί ήταν όλοι οι τοπικοί αχθοφόροι οι οποίοι ανέβαιναν αυτό το τείχος κουβαλώντας τα υλικά της κατασκήνωσης και τις αποσκευές μας.

Ο καιρός εναλλασσόταν μεταξύ ήλιου και συνεφιάς κι εμείς παρατηρούσαμε την τοπική χλωρίδα...

... μέχρι που καμιά ώρα πριν φτάσουμε στο Karanga camp μας έπιασε μια βρόχη και μας μούσκεψε. Σήμερα γράψαμε μόνο 6 ώρες πορείας και όπως είπε ο αρχηγός της αποστολής, ήταν μέρα ξεκούρασης.

Ενώ κάθε πρωί όταν ξυπνάμε ο καιρός είναι ηλιόλουστος, την 5η μέρα της ανάβασης ξημέρωσε με ομίχλη. Το πρόγραμμα προέβλεπε πορεία 5 ωρών περίπου από τα 3850μ υψόμετρο στα 4600μ. Η πορεία ήταν συνεχώς ανηφορική με πολύ αργό ρυθμό διότι σ' αυτά τα υψόμετρα δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Κι ενώ εμάς μας έβγαινε η γλώσσα έξω δεν τολμούσα να σκεφτώ πώς ένοιωθαν οι 50 περίπου βαστάζοι που κουβαλούσαν τις αποσκευές μας αλλά και όλα τα υλικά της κατασκήνωσης συν τρόφιμα, νερά κλπ.

Τελικά μετά από μιά αργόσυρτη πορεία φτάσαμε στο camp Barafu απ' όπου τα μεσάνυχτα θα ξεκινάγαμε την τελική προσπάθεια για την κορυφή.

Κι έτσι έφτασαν τα μεσάνυχτα της 5/6 Ιανουαρίου για να ξεκινήσουμε τον μακρύ δρόμο προς την κορυφή. Η εκκίνηση δόθηκε στα 4600μ, ένα υψόμετρο όπου ακόμα και να κάνεις απλές κινήσεις, όπως να δέσεις τα παπούτσια σου λαχανιάζεις. Με το που ξεκινήσαμε η καρδιά μου ανέβασε τρελλές στροφές και σκεφτόμουν ότι θα εγκατέλειπα τον αγώνα λιγότερο από 10μ από την σκηνή μου. Τελικά η καρδιά βρήκε τον ρυθμό της κι εγώ τον βηματισμό μου και ξεκινήσαμε για πάνω. Ο ρυθμός βαδίσματος ήταν αργότερος και από τον ρυθμό που έχουν οι κατάδικοι δεμένοι με αλυσίδες στα πόδια βαδίζοντας προς τα κάτεργα. Λίγο παραπάνω έπρεπε να σκαρφαλώσουμε κάποια βράχια οπότε η καρδιά ξανανέβασε σφυγμούς. Ευτυχώς εκείνη την ώρα, ένας από τους συνοδούς μας ήταν δίπλα μου και προσφέρθηκε να πάρει το σακκίδιο μου το οποίο του έδωσα ευχαρίστως και δεν το ξαναπήρα παρά πολλές ώρες αργότερα. Ο πρώτος συνορειβάτης πολύ γρήγορα, σχεδόν πριν αφήσουμε το camp, εγκατέλειψε τον αγώνα. Μετά από 2 ώρες εγκατέλειψε και δεύτερη συνορειβάτις. Εγώ, με την βοήθεια του συνοδού που είχε το σακκίδιο, του William, συνέχιζα με πολύ κόπο. Η νύχτα συνεχιζόταν, η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετά κάτω από το μηδέν και το νερό μέσα στα 2 μπουκάλια που είχα είχε αρχίσει να παγώνει. Σκέφτηκα άπειρες φορές να εγκαταλείψω και μακάριζα αυτούς που είχαν ήδη εγκαταλείψει ενώ σκεφτόμουν ότι όταν θα συναντούσα τον Θανάση στον κάμπο θα του έλεγα να μην διανοηθεί να το κάνει. Αυτό που με κρατούσε ήταν η θέληση μου το μυαλό να επιβληθεί επί του σώματος, ο William ο οποίος βάδιζε αργά μαζί μου στον δικό μου ρυθμό έχοντας μείνει πίσω από την υπόλοιπη ομάδα και το γεγονός ότι σε κάθε διάλειμμα που έκανα μετρούσα το οξυγόνο μου το οποίο ήταν σταθερά στα 84 (νούμερο που άλλοι είχαν στην εκκίνηση ή ακόμα πιο κάτω). Κι ενώ εγώ δεν είχα κουράγιο ούτε να ανασάνω, ένα γκρουπ ντόπιων ανέβαιναν τραγουδώντας για να έχουν ηθικό. Δεν θα πω ψέματα αλλά ήταν η δυσκολότερη διαδρομή που έχω περπατήσει. Ήταν οκτώ ώρες συνεχόμενης ανηφόρας με μεγάλη κλίση, νύχτα και πολύ κρύο. Από τα 5500μ και πάνω είχε χιονίσει αλλά όταν μετά τις 6:30 βγήκε ο ήλιος άρχισα να νοιώθω λίγο καλύτερα. Τελικά κατά τις 8 το πρωί βγήκα στο Stella point, στα 5756μ το οποίο ήταν στην άκρη του κρατήρα του ηφαιστείου προλαβαίνοντας το υπόλοιπο γκρουπ που είχε φτάσει εκεί 10 λεπτά νωρίτερα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες συνεχίσαμε να καλύψουμε τα εναπομείναντα 145μ υψομετρικής διαφοράς. Χρειάστηκε περίπου μιά ώρα ακόμη να καλυφθούν αυτά τα μέτρα ενώ τώρα πλέον είχα αφήσει και κόσμο πίσω μου. Έβγαλα τις απαιτούμενες φωτογραφίες, μόνος μου...

... με τον William που μ' είχε βοηθήσει...

... και με το υπόλοιπο γκρουπ.

Έβγαλα μια φωτογραφία τον κρατήρα...

... και μία τον παγετώνα...

... και πήρα γρήγορα την κατηφόρα διότι η έλλειψη οξυγόνου λόγω του υψομέτρου (λίγο λιγότερο από τις 6000μ) είχε αρχίσει να επεμβαίνει στο μυαλό μου με αποτέλεσμα αλλού να πατάω κι αλλού να βρίσκομαι.

Ότι ανέβηκα σε 9 ώρες το κατέβηκα σε 3. Έφτασα γύρω στις 12 το μεσημέρι στο Barafu camp στα 4600μ και αμέσως την έπεσα για ύπνο διότι 2-3 ώρες αργότερα έπρεπε να φύγουμε γι ακόμα πιο κάτω. Τελικά κατά τις 7:30 το βράδυ φτάσαμε στο Camp Mweka μέσα από έναν κακοτράχαλο δρόμο που ήταν κοίτη χείμαρου έχοντας κατέβει σχεδόν 3000μ υψομετρικής διαφοράς, με 2 ώρες ύπνο και 9 ώρες εξοντωτικής ανηφόρας μέσ' στην νύχτα και στο κρύο.

Την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό, ξαναπήραμε την κατηφόρα και, όπως την πρώτη μέρα, μέσα στο καταπράσινο τροπικό δάσος...

.. ενώ κάπου είδαμε και τις μπλε μαϊμούδες (blue monkeys) που την πρώτη μέρα μόνο είχαμε ακούσει.

Τελικά, στο τραπέζι που κάτσαμε για μεσημεριανό έγινε και η τελετή απονομής πτυχίων γι αυτούς που ανέβηκαν μέχρι την κορυφή υπό τις επευφημίες των 50 περίπου Αφρικανών που συμμετείχαν στην προσπάθεια (συνοδών, αχθοφόρων, μαγείρων κλπ), κάτω από τον συντονισμό του μάγειρα Abu, όπως μόνον οι Αφρικανοί ξέρουν.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας και καταφέραμε να πλυθούμε, λουστούμε και ξυριστούμε μετά από 7 ολόκληρες μέρες.

Μιχάλης

9 Ιαν

Αρούσα, Τανζανία