Από τις Άλπεις και τις λίμνες στην θάλασσα της Αδριατικής

Ξημέρωσε η 10η Ιουλίου και αφού πήραμε το πρωινό μας φύγαμε από το boutique hotel που μέναμε με πρώτο σταθμό την γειτονική Βερόνα στην οποία είχα βρεθεί και το 2016. Αυτήν την φορά δεν είχα λόγους να σταματήσω στην πόλη αλλά ήθελα να δω τον Βερονέζο Michele με τον οποίο συνυπηρετούσαμε στην Θεσσαλονίκη πριν 13-14 χρόνια. Μετά τον Michele πήραμε τις μηχανές και πήγαμε στην Vicenza. Αν και δεν ήταν πολύ αργά το μεσημέρι το ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν άδειο, ίσως λόγω των υψηλών θερμοκρασιών.

Επόμενη στάση ήταν η πόλη της Πάδοβας. Μεγαλύτερη πόλη, περισσότερος κόσμος. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης υπάρχουν πολλές πλατείες.

Κλείσαμε την ημέρα μας σε μια μικρή πόλη στην Αδριατική, νοτίως της Βενετίας, που λέγεται Chioggia (προφέρεται Κιότζια). Στην παλιά πόλη υπάρχουν κάποια κανάλια που θυμίζουν λίγο Βενετία. Όπως και την προηγουμένη μέρα στην λίμνη Garda έτσι και στην Αδριατική πολύς λαός από τουρίστες. Η πόλη απέπνεε λίγο παρακμή ενώ φαινόταν ότι η χρυσή εποχή της ήταν τις δεκαετίες 70-80, κάτι σαν την Λούτσα στην Αττική.

Η Chioggia είναι γνωστή για τα θαλασσινά της και στον κεντρικό πεζόδρομο υπήρχαν στημμένα μεγάλα τραπέζια, όπως στα δικά μας πανηγύρια, για να τρώει ο κόσμος τα θαλασσινά που αγοράζει από τις καντίνες του πεζοδρόμου.

Στην Chioggia, όπως παντού, μείναμε μία μέρα. Την επομένη, που ήταν και η προτελευταία του ταξιδιού, φύγαμε από την Chioggia με προορισμό το Urbino. Στον δρόμο κάναμε μιά στάση στην Ravenna να την δούμε. Σ' αυτές τις τελευταίες πόλεις (από Vicenza και μετά) δεν είχα ξανάρθει και ήταν ευκαιρία αφού ήταν στον δρόμο μας. Η Ravenna είναι μιά ήσυχη πόλη αλλά όταν την επισκεφθήκαμε εμείς έκανε πολύ ζέστη. Παρ' όλα αυτά περπατήσαμε λίγο το ιστορικό της κέντρο πριν κάτσουμε κάπου για έναν καφέ.

Αυτό, όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι εμπορικό κέντρο

Ένα από τα αξιοθέατα της Ravenna είναι ο τάφος που είναι θαμμένος ο μεγάλος ποιητής της Ιταλίας Δάντης ή Dante Alighieri.

Τελειώνοντας από την Ravenna πήγαμε στο San Marino στ' οποίο είχα ξαναβρεθεί το 1991 και το 2018. Επειδή πλέον δεν είχα να δω και τίποτα παραπάνω κι επειδή η θερμοκρασία είχε ανέβει πολύ, άφησα τον Ντένη να κάνει τις βόλτες του και να βγάλει φωτογραφίες κι εγώ την έπεσα σε μία σκιερή καντίνα για κρύο νερό και αναψυκτικό. Από το San Marino πήραμε κάποιους ορεινούς δρόμους για να πάμε στο Urbino που είχαμε κλείσει να μείνουμε. Στο Urbino είχα έρθει και το 2018 και συμπτωματικά είχα μείνει στο ίδιο ξενοδοχείο με τώρα. Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο το απόγευμα αυτή ήταν η θέα που αντικρύσαμε.

Πήραμε τις μηχανές και κατεβήκαμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης για φωτογραφίες και φαγητό.

Η Κυριακή 12 Ιουλίου ήταν η τελευταία μας μέρα στην Ιταλία και στο ταξίδι γενικότερα. Το πρόγραμμα προέβλεπε μόνο να πάμε από το Urbino στην Ancona. Επειδή είχαμε χρόνο διαλέξαμε έναν ορεινό δρόμο αντί για τον παραλιακό ο οποίος λόγω Κυριακής και Ιουλίου θα ήταν γεμάτος κίνηση. Φτάνοντας στην Ancona πήγαμε κατευθείαν στο λιμάνι για check-in. Στο λιμάνι της Ancona δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω πάει. Στην ίδια την πόλη της Ancona όμως θυμάμαι. Καμμία. Έτσι αφού είχαμε χρόνο αποφασίσαμε να πάμε να ρίξουμε μιά ματιά στην πόλη.

Η γενική εικόνα της πόλης είναι ότι δεν έλεγε και τίποτα ιδιαίτερο παρά ορισμένα όμορφα κτίρια που είχε.

Κατά τις 4 ώρα το απόγευμα ξαναβρεθήκαμε στο λιμάνι και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο γαι το ταξίδι της επιστροφής. Ιούλιος και το πλοίο για Ηγουμενίτσα και Πάτρα ήταν γεμάτο. Πέρα από την τουρκιά που πήγαινε για διακοπές στην χώρα της από την Γερμανία και Γαλλία ή όπου αλλού ζούν, με τα τσεμπέρια, τα τουρκάκια, τ' αγγούρια και τις ελιές διάσπαρτα παντού, υπήρχαν 200 Σλοβενάκια 17 χρονών που πήγαιναν στην Κέρκυρα, χωρίς καμπίνες και είχαν γεμίσει τον τόπο. Οι 17χρονες Σλοβενίτσες, όπως όλες της ηλικίας τους με τα κολάν, τις ψεύτικες βλεφαρίδες και τα νύχια 4 εκατοστών, ενώ οι 17χρονοι Σλοβενίτσοι, όπως όλοι της ηλικίας τους άχαροι με σορτσάκια και σαγιονάρες να κυκλοφορούν παντού στο πλοίο.

Στις 11:30 την Δευτέρα το πρωί βγήκαμε στην Ηγουμενίτσα, πήραμε τον παλιό δρόμο για Γιάννενα και προσγειωθήκαμε στην ελληνική πραγματικότητα που είχαμε ξεχάσει τις 18 προηγούμενες μέρες. Είδαμε δρόμους με ανωμαλίες, σκουριασμένα αγροτικά με σπασμένα φανάρια και μηχανόβιους χωρίς κράνος.

Πάμε τώρα για τα επόμενα.

Μιχάλης

13 Ιουλίου

Ιωάννινα

Πάμε πάσο!!

Αφού  κάναμε την βόλτα με το τραίνο της Bernina και είδαμε το Tirano έπρεπε να ξαναπάρουμε το τραίνο να γυρίσουμε στην Ελβετία στο St Moritz, να πάρουμε τις μηχανές και να φύγουμε για Ιταλία (ξανά). Έτσι κι έγινε. Πήραμε λοιπόν το τραίνο από το Tirano προς τα πίσω και 2 χλμ μετά περνάγαμε τα σύνορα της Ελβετίας. Είδαμε πάλι όμορφες εικόνες.

Φτάσαμε στο St Moritz, πήραμε τις μηχανές, περάσαμε από Ospizio Bernina που είχαμε περάσει λίγο νωρίτερα (και την προηγουμένη) με το τραίνο και ξαναμπήκαμε στην Ιταλία. Αφού ανεβήκαμε κάποιες στροφές....

... φτάσαμε στις λίμνες Cancano.

Επειδή είχαμε χρόνο μπροστά μας σκεφθήκαμε να περάσουμε το Stelvio (passo dello Stelvio) (απ' όπου έχει πάρει το όνομα του μοντέλο της Alfa Romeo και της Moto Guzzi) το οποίο ήταν προγραμματισμένο για την επομένη μέρα.

Το passo dello Stelvio είναι πολύ διάσημο στους μοτοσυκλετιστικούς κύκλους, πρώτον διότι είναι το δεύτερο ψηλότερο πέρασμα των Άλπεων αφού στο ψηλότερο σημείο φτάνει περίπου στα 2800μ και δεύτερον, διότι είναι πολύ "σφιχτό" (δηλαδή με κλειστές στροφές) πέρασμα αφού έχει (αν θυμάμαι καλά) 38 φουρκέτες. Δυστυχώς δεν είναι λίγοι αυτοί που πέφτουν σε κάποια φουρκέτα διότι σταματάει το αυτοκίνητο μπροστά τους.

Εμείς πήγαμε στο ψηλότερο σημείο του περάσματος, κάτσαμε σ' ένα καφέ που λεγόταν Tibet για να φωτογραφίσουμε το χάος από κάτω και συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου χτυπήσαμε και δύο apfel strudel

Βγάλαμε και την επιβαλόμενη φωτογραφία στην ταμπέλα (ή σ'ότι έχει απομείνει απ' αυτήν)...

... και κατηφορίσαμε για το Bromio που θα μέναμε.

Την επομένη, Τετάρτη 8 Ιουλίου, πήραμε τα βουνά από νωρίς. Αρχικά περάσαμε από passo di Gavia με 12 βαθμούς...

... και κάναμε μια στάση για ζεστό καφέ στο πολύ όμορφο χωριό Ponte di Legno.

Οι κουτσομπόληδες

Συνεχίσαμε με το passo di Tonale (απ' όπου έχει πάρει τ' όνομα του γνωστό μοντέλο της Alfa Romeo) στην κορυφή του οποίου έχει ένα μνημείο για τους νεκρούς του Α' ΠΠ κι εντός του μνημείου φυλάσσονται τα οστά 858 στρατιωτών.

Μετά κατεβήκαμε για καφέ στο πολύ όμορφο χωριό (κι άλλο!!) Madonna di Campiglio με κτίρια γεμάτα λουλούδια...

... κτίρια με ιδιαίτερα σχήματα...

... κτίρια μέσ' στο δάσος...

... και πολύ όμορφες παιδικές χαρές.

Συνεχίζοντας περάσαμε από το passo di Carlo Magno για να καταλήξουμε στο πολύ όμορφο χωριό (άντε πάλι!!!) Molveno με την ομώνυμη λίμνη.

Αργά το απόγευμα φτάσαμε στο Trento όπου και θα διανυκτερεύαμε. Το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει ήταν ένας πύργος χτισμένος το 1595 στο ιστορικό κέντρο της πόλης που τώρα έχει αλλάξει χρήση.

Μετά τον σχετικό καλλωπισμό βγήκαμε μια βόλτα στην πόλη για φωτογραφίες και φαγητό.

Την επομένη μέρα ξανακαβαλήσαμε τις μηχανές (όπως κάθε μέρα δηλαδή) και φύγαμε για λίγο νοτιότερα στην λίμνη Garda στην οποία είχα ξαναβρεθεί σ' ένα τρίμηνο ταξίδι με την μηχανή το 2016. Τώρα όμως πήγαμε σε μέρη που δεν είχα πάει τότε.

Αυτή η εποχή είναι η high season της περιοχής με πολλούς ξένους, κυρίως Γερμανούς, να έρχονται για τις καλοκαιρινές διακοπές τους στην λίμνη. Ξεκινήσαμε από το Riva del Garda. 

Λίγο νοτιότερα της Riva del Garda στρίψαμε δυτικά και ανεβήκαμε έναν δρόμο που λέγεται Strada della Fora στον οποίο είχαν γυριστεί σκηνές από την ταινία του James Bond 'Quantum of Solace'.

Κι ένα βίντεο από την action camera.

Τώρα που κατεβήκαμε υψόμετρο η θερμοκρασία είχει ανέβει. Έτσι όταν σταματήσαμε στο Desenzano del Garda ψάχναμε να βρούμε κάτι δροσιστικό να πιούμε αφού είχαμε πιάσει ήδη 34 βαθμούς.

Το απόγευμα φτάσαμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει λίγο πιό έξω από το Peschiera del Garda και αφού κάναμε τα ντους μας και παρφουμαριστήκαμε κατεβήκαμε στο χωριό για βόλτες και φαγητό. 

Δυστυχώς ο κόσμος ήταν άπειρος αφού όπως έγραψα παραπάνω είναι υψηλή σαιζόν με πολλούς Γερμανούς λιγότερους Ολλανδούς, Σκανδιναυούς και ανατολικούς (Πολωνούς. Τσέχους κλπ).

Γινόταν δε επίδειξη πλούτου με πανάκριβα αυτοκίνητα ενώ δεν έλειπαν και οι κάγκουρες που έσκαγαν τον κινητήρα στα κόκκινα. Πολλή φασαρία.

Μιχάλης

10 Ιουλίου

Chioggia