Forza Italia

Η άνοιξη και οι αρχές καλοκαιριού είναι η καλύτερη εποχή για ταξίδια με μοτοσυκλέτα. Αφού λοιπόν τον Μάιο πήγα στην Κίνα, φρόντισα πριν φύγει ο Ιούνιος να φύγω για ένα ταξίδι στις Άλπεις με την μηχανή. Το απόγευμα της 26ης Ιουνίου βρέθηκα στην Ηγουμενίτσα με το Ντένη ο οποίος είχε έρθει με την μηχανή του από Θεσσαλονίκη. Λίγες ώρες αργότερα, και συγκεκριμένα κατά τις 4:30 το επόμενο πρωί, είμαστε στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας μαζί με πολλούς άλλους μηχανόβιους και μη, για ν' ανεβούμε στο πλοίο για Βενετία. Μία μέρα αργότερα, ξεμπαρκάραμε με αρκετή ταλαιπωρία, και πήραμε τον δρόμο για Βορρά. Η πρώτη στάση που κάναμε ήταν λίγο πριν τα τούνελ San Boldo. Αυτά έίναι μερικά πολύ στενά τούνελ όπου η κίνηση γίνεται εκ περιτροπής από τα δύο ρεύματα και η ιδιαιτερότητα είναι ότι μέσα στα τούνελ έχει φουρκέτες.

Λίγο παραπάνω σταματήσαμε στην κορυφή του passo που είχε ένα όμορφο καφέ.

Συνεχίσαμε μέχρι την Cortina D' Ampezzo, γνωστό χειμερινό θέρετρο, κάτι σαν την Αράχωβα της Ιταλίας. Στην Cortina είχα ξαναβρεθεί το 2008 επιστρέφοντας στο Βέλγιο από ένα ταξίδι με την μηχανή στην Κορσική και την Σαρδηνία. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 1250μ αλλά η θερμοκρασία ήταν 31 βαθμοί. Ξεκινήσαμε τις βόλτες μας στο πεζοδρομημένο κέντρο της πόλης κάτω από έναν βαρύ ουρανό...

... μέχρι που ξαφνικά ξεκίνησε μια μπόρα και χωθήκαμε σ' ένα καφε-ζαχαροπλαστείο. Η ώρα ήταν μιάμιση το μεσημέρι και οι εφαρμογές έδειχναν ότι θα έβρεχε μέχρι τις 7 το απόγευμα μ' ένα μικρό παράθυρο διακοπής για κανένα μισάωρο. Αυτό το παράθυρο εκμεταλλευτήκαμε κι εμείς (το οποίο τελικά ήταν μεγαλύτερο από μισάωρο ευτυχώς) και φύγαμε. Περάσαμε από το passo Giau σε υψόμετρο 2150μ ενώ οι Δολομίτες υψώνονταν από πάνω σαν τείχος...

... πριν φτάσουμε στο χωριό Malga Ciapela που είχαμε κλείσει να μείνουμε. Εκεί έχει τρία διαδοχικά τελεφερίκ τα οποία σε πηγαίνουν από τα 1400μ στα 3300μ.

Την δεύτερη μέρα του ταξιδιού συνεχίσαμε τις περιπλανήσεις μας στους Δολομίτες ξεκινώντας από μια περιοχή που λέγεται Pordoi. Φτάσαμε μαζί με πολλούς άλλους στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής Paso Pordoi και από 'κει πήραμε ένα τελεφερίκ και ανεβήκαμε σε υψόμετρο 2950μ. Η θέα από ψηλά ήταν πολύ όμορφη.

... ενώ οι Δολομίτες ήταν εντυπωσιακοί.

Κατεβαίνοντας από εκεί συνεχίσαμε στο επόμενο paso που λέγεται Paso de Sella, πάλι μαζί με πολλούς άλλους ενώ ο πλούτος φαινόταν από αυτοκίνητα όπως Porsche, Lotus, Ferrari και κάτι πανάκριβες διθέσιες Μερσεντές, τα περισσότερα από τα οποία ήταν cabrio.

Επόμενη στάση ήταν στην κοιλάδα Alpe de Siusi...

... πριν σταματήσουμε για καφέ στο όμορφο χωριό Brixen.

Ενώ απολαμβάναμε τον καφέ μας στο όμορφο Brixen ξέσπασε μια καταιγίδα άνευ προηγουμένου και όλοι οι μηχανόβιοι βρήκαμε καταφύγιο στο εσωτερικό των καφετεριών. Όταν κόπασε λίγο καβαλήσαμε τις μηχανές και φύγαμε για το Bolzano όπου θα διανυκτερεύαμε. Το Bolzano ή Bozen στα γερμανικά είναι πρωτεύουσα της αυτόνομης επαρχίας του Bolzano/Bozen η οποία είναι μέρος της περιοχής του νότιου Τυρόλου. Εδώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι γερμανόφωνο γι αυτό και οι πινακίδες είναι και στις 2 γλώσσες.

Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο βγήκαμε μια βόλτα στην πόλη.

Μετά το φαγητό συνεχίσαμε τις βόλτες στην πόλη φωτογραφίζοντας την στην ώρα του λυκόφωτος.

Την επομένη, τρίτη μέρα του ταξιδιού, φύγαμε από το Bolzano με κατεύθυνση τον βορρά. Περάσαμε στην Ελβετία χωρίς οι τελωνιακοί στα σύνορα να μας ελέγξουν...

... ενώ λίγο μετά μας έπιασε μιά μπόρα. Ευτυχώς είχαμε προλάβει να σταματήσουμε πιό πριν σ' ένα βενζινάδικο και να βάλουμε τα αδιάβροχα. Αφήνοντας πίσω την μπόρα και τους 15 βαθμούς περάσαμε σε στεγνούς δρόμους και την θερμοκρασία ν' ανεβαίνει στους 27. Ότι είχε βραχεί στέγνωσε. Συνεχίσαμε τον δρόμο μας και κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε σε ποιά χώρα είμαστε!! Ελβετία ή Λίχτενσταϊν. Τελικά είχαμε ήδη μπει στο Λίχτενσταϊν και όχι μόνο δεν υπήρχαν σύνορα αλλά ούτε μια ταμπέλα να μας ενημερώνει.

Κάναμε μια βόλτα στην πρωτεύουσα Βαντούζ...

... και φτάσαμε στην μεγαλύτερη πόλη της χώρας, την Shaan, όπου και καταλύσαμε.

Το βιοτικό επίπεδο του Λίχτενσταϊν προφανώς είναι πολύ υψηλο διότι όταν το απόγευμα πήγαμε σε μια μπυραρία για φαγητό πληρώσαμε για δύο σνίτσελ, δύο μπύρες και δύο τιραμισού 110 ευρώ (με τις υγείες μας).


Μιχάλης,

Λίχτενσταϊν
30 Ιουνίου

Σας έχω πεί ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί;

 

Την Παρασκευή 15 Μαΐου ξυπνήσαμε νωρίς διότι στις 10 έπρεπε να πάρουμε το τραίνο για Πεκίνο. Η διαδρομή είναι περίπου 1100 χλμ και το τραίνο την κάλυψε σε 4 ώρες και 20 λεπτά κι αυτό διότι έκανε και στάσεις. Η μέγιστη ταχύτητα που είδα στην οθόνη του βαγονιού ήταν 348 χλμ/ώρα.

Φτάσαμε στο Πεκίνο περίπου στις 14:30 το μεσημέρι. Ήταν η τρίτη και τελευταία μέρα που στην πόλη των 23 εκατομυρίων κυκλοφορούσε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ. Έτσι όσοι τις προηγούμενες μέρες δεν μπορούσαν να επισκεφθούν τα μνημεία της πόλης ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κίνηση ήταν πολλή κι εμείς επισκεφθήκαμε τον Ναό του Ουρανού, μιά μέρα μετά τον Τραμπ, έναν πολύ μεγάλο χώρο με πολλά κτίρια όπου δέσποζε πάνω σ' έναν λόφο η κεντρική Παγόδα. Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Εκεί στηθήκαμε μαζί με άλλα 5-6 εκατομύρια Κινέζους στην ουρά...

... και βγήκαμε κάτω από την Παγόδα.

Μέσα στην πολυκοσμία...

... κατάφερα να βγάλω μία φωτογραφία της Παγόδας...

... και μερικών ακόμα κτιρίων.

Το Σάββατο 16 Μαΐου πήγαμε να δούμε το βασικότερο απ' όλα τα αξιοθέατα για τα οποία ήρθα εδώ κι αυτό δεν είναι άλλο από το Σινικό Τείχος.

Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; 5-6 εκατομύρια Κινέζοι και ξένοι ξεκίνησαν ν' ανεβαίνουν τα σκαλιά του Τείχους. Νέοι, γέροι και παιδιά, όλων των χρωμάτων, θρησκειών και πολιτικών πεποιθήσεων, κουτσοί, στραβοί στο Σινικό Τείχος.

Μετά από καμιά 500αριά μέτρα όμως είχαμε μείνει μόνο χίλιοι να συνεχίσουμε την ανηφόρα.

Ότι ανέβηκα σε μία ώρα το κατέβηκα σε μισή και αφού ψωνίσαμε τα σχετικά αναμνηστικά φύγαμε για τους τάφους των Αυτοκρατόρων της Δυναστείας των Μινγκ.

Έξω από το Μαυσωλείο κάποιοι ηθοποιοί έπαιζαν μιά παράσταση.

Είδαμε το Μαυσωλείο από μέσα...

... και κάποια άλλα κτίρια...

... και φύγαμε για το Πεκίνο για την περιοχή του Ολυμπιακού Σταδίου, από τους Ολυμπιακούς του 2008, το οποίο είναι γνωστό και ως “φωλιά (όχι του κούκου αλλά) του πουλιού“.

Σας έχω πεί ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Σάββατο απόγευμα και με 2 συναυλίες να γίνονται στο Στάδιο και στο κλειστό γήπεδο απέναντι του γινόταν ο χαμός.

Την προτελευταία μας μέρα στο Πεκίνο στο πρόγραμμα ήταν να επισκεφθούμε την γνωστή πλατεία Τιεν Ανμέν και την απαγορευμένη πόλη. Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Ευτυχώς η αναμονή για να μπεις στην πλατεία Τιεν Αμέν ήταν μόνο  45 λεπτά και όχι 3 ώρες όπως μου είχε πει ο φίλος μου ο Θύμιος ότι περίμενε τα Χριστούγεννα.

Με το που μπαίνεις στην πλατεία δεσπόζει η φωτογραφία του Μεγάλου Τιμονιέρη...

... ενώ ακριβώς απέναντι είναι το μαυσωλείο του.

Αριστερά και δεξιά είναι διάφορα κομματικά κτίρια (το ένα από τα δύο είναι αυτό που συνεδριάζει μιά φορά τον χρόνο η κεντρική επιτροπή του κόμματος, αυτό που βλέπουμε στην τηλεόραση 2-3 χιλιάδες ανθρώπους να χειροκροτούν τον αρχηγό “εγκρίνοντας”τις προτάσεις του) σχεδιασμένα από Σοβιετικό αρχιτέκτονα σε αντίστοιχο αρχιτεκτονικό ρυθμό.

Κατά την διάρκεια που κάναμε τις βόλτες μας στην πλατεία έγινε και μιά αλλαγή φρουράς από 4 στρατιώτες όλων των κλάδων.

Η πλατεία Τιεν Ανμέν είναι η κεντρικότερη πλατεία του Πεκίνου η οποία μέχρι το 1989 ήταν ανοιχτή στον κόσμο ο οποίος ερχόταν για βόλτα κι ενίοτε έκανε και καμιά διαμαρτυρία. Μετά τα γεγονότα όμως Απρ – Ιουνίου 1989 η πρόσβαση στην πλατεία είναι ελεγχόμενη και ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να μπουν. Πέρα από τα προφανή όπως όπλα, μαχαίρια, ψαλίδια κλπ δεν μπορείς να βάλεις και άλλα πράγματα όπως στυλό και χαρτί διότι κάποτε κάποιος έβαλε κάμποσες κόλλες Α4, τις συγκόλησε κι έφτιαξε ένα υποτυπώδες πανώ. Από εμάς κράτησαν από μία κοπέλα μιά τράπουλα!! Πέρα από τον έλεγχο στην είσοδο, όπως φαίνεται από την προηγούμενη κι επόμενη φωτογραφία ο τόπος είναι γεμάτος κάμερες.

Απ' αυτήν την γωνία φαίνονται σε μία μόνο κολώνα 11 κάμερες

Έβγαλα μία φωτογραφία κάτω από το αυστηρό βλέμμα του Μάο και δίπλα στα σκουπίδια...

... και μετά περάσαμε την πύλη για να μπούμε στην Απαγορευμένη Πόλη η οποία για πολλούς αιώνες ήταν η έδρα του αυτοκράτορα της Κίνας.

Δυστυχώς από εκείνη την ώρα ξεκίνησε μια βροχή η οποία κράτησε 19 ώρες και δεν μας άφησε να ευχαριστηθούμε την ξενάγηση αφού ήμαστε με τα αδιάβροχα και τις ομπρέλες. Η Nikon είχε κλειστεί μέσα στο σακίδιο κάτω από 4 καλύματα και μία ομπρέλα κι έτσι όλες οι φωτογραφίες είναι με το κινητό.

Ρίξαμε και μιά ματιά στους κήπους της Απαγορευμένης Πόλης...

... και φύγαμε γι ένα θέατρο να δούμε τους ακροβάτες της Κίνας. Τα νούμερα των ακροβατών ήταν πολύ εντυπωσιακά...

... με αποκορύφωμα ένα νούμερο με μοτοσυκλετιστές. Οι πιό παλιοί ίσως θυμούνται τον “γύρο του θανάτου” στα πανηγύρια όπου 1-2 μοτοσυκλετιστές έμπαιναν σ' ένα τεράστιο βαρέλι κι εκμεταλλευόμενοι την φυγόκεντρο γύρναγαν γύρω-γύρω στο βαρέλι. Εδώ αντί για βαρέλι υπήρχε μία σφαίρα μικρών σχετικά διαστάσεων όπου αρχικά μπήκε ένας μοτοσυκλετιστής, μετά και δεύτερος και τρίτος και τέταρτος και πέμπτος!!!!. Το νούμερο ήταν τόσο εντυπωσιακό που το κοινό είχε εκστασιαστεί.

Τί να πω!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ

Ξημέρωσε λοιπόν η 18 Μαΐου, η τελευταία μας μέρα στην Κίνα, κάναμε check-out από το ξενοδοχείο και αφού η πτήση επιστροφής για την Κωνσταντινούπολη ήταν τα μεσάνυχτα σήμαινε ότι θα είχαμε όλη την μέρα στην διάθεση μας. Ξεκινήσαμε λοιπόν την περιήγηση μας από ένα χουτόνγκ. Τα χουτόνγκ είναι περιοχές κοντά στο κέντρο του Πεκίνου όπου τα σπίτια είναι παλιά και βέβαια χαμηλά σε ύψος. Είναι κάτι σαν την δική μας Πλάκα με την διαφορά ότι δεν έχει την ομορφιά των νεοκλασσικών αρχοντικών της Πλάκας. Στα σπίτια αυτά μένουν και τώρα οικογένειες και μερικές απ' αυτές τ' ανοίγουν στους τουρίστες, έναντι ενός αντιτίμου βέβαια, για να συμπληρώνουν το εισόδημα.

Έπειτα πήραμε κάποια τρίκυκλα ποδήλατα απ' αυτά που δεν ποδηλατείς εσύ αλλά ένας τοπικός φτωχός που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζειν. Κάναμε κάποιες βόλτες γύρω από μιά λίμνη του χουτόνγκ και στα πίσω στενά για κανένα 20λεπτό και μετά τους αφήσαμε να πάρουν άλλο αγώι.

Αφήνοντας πίσω τους φτωχούς πήγαμε στους πλούσιους. Πιό συγκεκριμμένα επισκεφθήκαμε τα θερινά  ανάκτορα των αυτοκρατόρων. Και γιατί ένας αυτοκράτορας να έχει και χειμερινά και θερινά ανάκτορα στην ίδια πόλη; Διότι όπως κάνει κάθε εργαζόμενος που δεν δουλεύει η σύζυγος στέλνει την οικογένεια στο εξοχικό και ο ίδιος μένει στην πόλη να δουλέψει. Έτσι και ο αυτοκράτορας έστελνε την σύζυγο, τα παιδιά, τους ευνούχους και τις παλλακίδες (καλά, μάλλον όχι όλες, κάποιος έπρεπε να του κάνει μασάζ το βράδυ) κι αυτός έμενε στην Απαγορευμένη Πόλη να κυβερνήσει.

Επειδή το Πεκίνο δεν έχει θάλασσα κι επειδή αυτοκράτορας είναι και κάνει ότι θέλει, διέταξε και φτιάχτηκε μιά τεράστια τεχνητή λίμνη και με το χώμα που έβγαλαν έφτιαξαν έναν λόφο για να έχει ποικιλία το τοπίο. Τώρα ο χώρος είναι επισκέψιμος και ο κόσμος κάνει βόλτες στην ξηρά ή στο νερό...

... αλλά σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί;

Υπήρχε ένα μαρμάρινο πλοίο(!!!!!!!). Στην πραγματικότητα δεν είναι μαρμάρινο βέβαια διότι θα πήγαινε κατευθείαν στον πάτο. Είναι ξύλινο αλλά βαμένο σαν μαρμάρινο.

Υπήρχαν και οι πανταχού παρούσες κοπέλες με τις παραδοσιακές φορεσιές.

Ο τελευταίος χώρος που επισκεφθήκαμε στην Κίνα πριν φύγουμε για το αεροδρόμιο ήταν ο χώρος τέχνης 798. Είναι κάτι σαν το δικό μας Γκάζι αλλά πιό μεγάλο. Όλα είναι πιο μεγάλα σ' αυτήν την χώρα. Πριν γίνει χώρος τέχνης ήταν συγκρότημα στρατιωτικών εργοστασίων και το 798 ήταν ο αριθμός της Μονάδος. Τώρα εκεί μαζεύονται οι πιό “εναλλακτικοί Κινέζοι” (αν υπάρχουν τέτοιοι).

Το βράδυ φορτωθήκαμε σ' ένα Boeing της Turk Hava Yollari για την επιστροφή μας κι έτσι άλλο ένα ενδιαφέρον ταξίδι έφτασε στο τέλος του.

Και είς άλλα με υγεία.

Μιχάλης,

Αθήνα,

30 Μαΐου