Από τις Άλπεις και τις λίμνες στην θάλασσα της Αδριατικής

Ξημέρωσε η 10η Ιουλίου και αφού πήραμε το πρωινό μας φύγαμε από το boutique hotel που μέναμε με πρώτο σταθμό την γειτονική Βερόνα στην οποία είχα βρεθεί και το 2016. Αυτήν την φορά δεν είχα λόγους να σταματήσω στην πόλη αλλά ήθελα να δω τον Βερονέζο Michele με τον οποίο συνυπηρετούσαμε στην Θεσσαλονίκη πριν 13-14 χρόνια. Μετά τον Michele πήραμε τις μηχανές και πήγαμε στην Vicenza. Αν και δεν ήταν πολύ αργά το μεσημέρι το ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν άδειο, ίσως λόγω των υψηλών θερμοκρασιών.

Επόμενη στάση ήταν η πόλη της Πάδοβας. Μεγαλύτερη πόλη, περισσότερος κόσμος. Στο ιστορικό κέντρο της πόλης υπάρχουν πολλές πλατείες.

Κλείσαμε την ημέρα μας σε μια μικρή πόλη στην Αδριατική, νοτίως της Βενετίας, που λέγεται Chioggia (προφέρεται Κιότζια). Στην παλιά πόλη υπάρχουν κάποια κανάλια που θυμίζουν λίγο Βενετία. Όπως και την προηγουμένη μέρα στην λίμνη Garda έτσι και στην Αδριατική πολύς λαός από τουρίστες. Η πόλη απέπνεε λίγο παρακμή ενώ φαινόταν ότι η χρυσή εποχή της ήταν τις δεκαετίες 70-80, κάτι σαν την Λούτσα στην Αττική.

Η Chioggia είναι γνωστή για τα θαλασσινά της και στον κεντρικό πεζόδρομο υπήρχαν στημμένα μεγάλα τραπέζια, όπως στα δικά μας πανηγύρια, για να τρώει ο κόσμος τα θαλασσινά που αγοράζει από τις καντίνες του πεζοδρόμου.

Στην Chioggia, όπως παντού, μείναμε μία μέρα. Την επομένη, που ήταν και η προτελευταία του ταξιδιού, φύγαμε από την Chioggia με προορισμό το Urbino. Στον δρόμο κάναμε μιά στάση στην Ravenna να την δούμε. Σ' αυτές τις τελευταίες πόλεις (από Vicenza και μετά) δεν είχα ξανάρθει και ήταν ευκαιρία αφού ήταν στον δρόμο μας. Η Ravenna είναι μιά ήσυχη πόλη αλλά όταν την επισκεφθήκαμε εμείς έκανε πολύ ζέστη. Παρ' όλα αυτά περπατήσαμε λίγο το ιστορικό της κέντρο πριν κάτσουμε κάπου για έναν καφέ.

Αυτό, όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι εμπορικό κέντρο

Ένα από τα αξιοθέατα της Ravenna είναι ο τάφος που είναι θαμμένος ο μεγάλος ποιητής της Ιταλίας Δάντης ή Dante Alighieri.

Τελειώνοντας από την Ravenna πήγαμε στο San Marino στ' οποίο είχα ξαναβρεθεί το 1991 και το 2018. Επειδή πλέον δεν είχα να δω και τίποτα παραπάνω κι επειδή η θερμοκρασία είχε ανέβει πολύ, άφησα τον Ντένη να κάνει τις βόλτες του και να βγάλει φωτογραφίες κι εγώ την έπεσα σε μία σκιερή καντίνα για κρύο νερό και αναψυκτικό. Από το San Marino πήραμε κάποιους ορεινούς δρόμους για να πάμε στο Urbino που είχαμε κλείσει να μείνουμε. Στο Urbino είχα έρθει και το 2018 και συμπτωματικά είχα μείνει στο ίδιο ξενοδοχείο με τώρα. Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο το απόγευμα αυτή ήταν η θέα που αντικρύσαμε.

Πήραμε τις μηχανές και κατεβήκαμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης για φωτογραφίες και φαγητό.

Η Κυριακή 12 Ιουλίου ήταν η τελευταία μας μέρα στην Ιταλία και στο ταξίδι γενικότερα. Το πρόγραμμα προέβλεπε μόνο να πάμε από το Urbino στην Ancona. Επειδή είχαμε χρόνο διαλέξαμε έναν ορεινό δρόμο αντί για τον παραλιακό ο οποίος λόγω Κυριακής και Ιουλίου θα ήταν γεμάτος κίνηση. Φτάνοντας στην Ancona πήγαμε κατευθείαν στο λιμάνι για check-in. Στο λιμάνι της Ancona δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω πάει. Στην ίδια την πόλη της Ancona όμως θυμάμαι. Καμμία. Έτσι αφού είχαμε χρόνο αποφασίσαμε να πάμε να ρίξουμε μιά ματιά στην πόλη.

Η γενική εικόνα της πόλης είναι ότι δεν έλεγε και τίποτα ιδιαίτερο παρά ορισμένα όμορφα κτίρια που είχε.

Κατά τις 4 ώρα το απόγευμα ξαναβρεθήκαμε στο λιμάνι και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο γαι το ταξίδι της επιστροφής. Ιούλιος και το πλοίο για Ηγουμενίτσα και Πάτρα ήταν γεμάτο. Πέρα από την τουρκιά που πήγαινε για διακοπές στην χώρα της από την Γερμανία και Γαλλία ή όπου αλλού ζούν, με τα τσεμπέρια, τα τουρκάκια, τ' αγγούρια και τις ελιές διάσπαρτα παντού, υπήρχαν 200 Σλοβενάκια 17 χρονών που πήγαιναν στην Κέρκυρα, χωρίς καμπίνες και είχαν γεμίσει τον τόπο. Οι 17χρονες Σλοβενίτσες, όπως όλες της ηλικίας τους με τα κολάν, τις ψεύτικες βλεφαρίδες και τα νύχια 4 εκατοστών, ενώ οι 17χρονοι Σλοβενίτσοι, όπως όλοι της ηλικίας τους άχαροι με σορτσάκια και σαγιονάρες να κυκλοφορούν παντού στο πλοίο.

Στις 11:30 την Δευτέρα το πρωί βγήκαμε στην Ηγουμενίτσα, πήραμε τον παλιό δρόμο για Γιάννενα και προσγειωθήκαμε στην ελληνική πραγματικότητα που είχαμε ξεχάσει τις 18 προηγούμενες μέρες. Είδαμε δρόμους με ανωμαλίες, σκουριασμένα αγροτικά με σπασμένα φανάρια και μηχανόβιους χωρίς κράνος.

Πάμε τώρα για τα επόμενα.

Μιχάλης

13 Ιουλίου

Ιωάννινα