Mike the tripper: Σαν ελβετικό ρολόι

Το πρωί της 1ης Ιουλίου ξυπνήσαμε στο Λίχτενσταϊν μ' έναν βροχερό καιρό. Είχαμε δει στις προγνώσεις ότι ο καιρός θα έφτιαχνε μετά το μεσημέρι. Έτσι, θέλαμε δεν θέλαμε, καβαλήσαμε τις μηχανές και φύγαμε. Περάσαμε στην Αυστρία, μετά στην Ελβετία και μετά στην Γερμανία. Κατά τις 11:30 κι ενώ η βροχή είχε κοπάσει αλλά συνέχιζε σταματήσαμε στην πόλη Lindau. Ξεκινήσαμε τις βόλτες στο πεζοδρομημένο ιστορικό κέντρο της πόλης με τα πολύ όμορφα κτίρια φορώντας τα αδιάβροχα της μηχανής.

Φεύγοντας από το Lindau παραμείναμε στην Γερμανία και πήγαμε στην λίμνη Konstanz η οποία στα ελληνικά λέγεται Κωνσταντία, προφανώς για να μην μπερδεύεται με την Κωνστάντζα της Ρουμανίας, και αφού πήραμε ένα φέρυ 10 λεπτών επισκεφθήκαμε την ομώνυμη πόλη ενώ επιτέλους η βροχή σταμάτησε μετά από 4 συνεχόμενες ώρες. Κι εδώ υπέροχα κτίρια στο ιστορικό κέντρο της πόλης.

Από κει και πέρα ο καιρός έφτιαξε. Ξαναπεράσαμε τα σύνορα προς την Ελβετία αφού η Κωνσταντία μοιράζεται και στις δύο χώρες και μετά από μιάμιση ώρα σταματήσαμε στην πόλη Schaffhausen για να θαυμάσουμε τους καταράκτες του Ρήνου. Αν κι εγώ είχα ξαναβρεθεί στην περιοχή το 2009 στο ταξίδι επαναπατρισμού από το Βέλγιο εντυπωσιάστηκα ξανά από το θέαμα.

Μετά ξαναδιασχίσαμε τα σύνορα προς την Γερμανία για να πάμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει. Έτσι σε μιά μέρα αν και φάγαμε 4 ώρες βροχή πάνω στις μηχανές περάσαμε από το Λίχτενσταϊν στην Αυστρία, στην Ελβετία, στην Γερμανία, ξανά στην Ελβετία και ξανά στην Γερμανία.
Η επόμενη μέρα, Πέμπτη 2 Ιουλίου, ξημέρωσε ηλιόλουστη στην νότια Γερμανία κι ευτυχώς έτσι πήγε όλη μέρα αποζημιώνοντας μας από την βροχή που είχαμε φάει την προηγουμένη. Μιάμιση ώρα μετά περνάγαμε τα σύνορα ξανά προς την Ελβετία κι επισκεφθήκαμε το χωριό Laufenburg το οποίο είναι εκάτερωθεν του Ρήνου (που εκεί είναι το σύνορο μεταξύ Ελβετίας και Γερμανίας) οπότε το μισό είναι ελβετικό και το άλλο μισό γερμανικό.

Το ελβετικό:..

... και το γερμανικό

Φεύγοντας από το Laufenburg παραμείναμε στην Ελβετία και κάναμε μια στάση στην Ζυρίχη για καφέ. Παρκάραμε τις μηχανές ανάμεσα σε Porsche, Ferrari και ένα SUV Lamborgini (Ζυρίχη είναι αυτή, δεν περιμένεις τίποτα λιγότερο) και βγήκαμε για μια βόλτα. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Limmat και της λίμνης Ζυρίχης.

Περάσαμε και από το καφέ Ralph Lauren.

Στο ιστορικό κέντρο της πόλης γινόντουσαν πολλά εργά με πολλή φασαρία...

... ενώ πολλοί έκαναν ηλιοθεραπεία στις όχθες του ποταμού...

... ή απολάμβαναν τον καφέ τους.

Σ' ένα τέτοιο καφέ καθήσαμε κι εμείς για έναν κρύο καφέ αφού είχαμε ζεσταθεί από τον συνδυασμό περπάτημα με τα ρούχα της μηχανής στον ήλιο. Όπως παντού σχεδόν στο εξωτερικό ο κρύος καφές ήταν ένα νεροζούμι.

Φύγαμε από την Ζυρίχη οδηγώντας σε μικρούς δρόμους στην ελβετική ύπαιθρο και χαιρόμαστε τον καιρό, ο οποίος παρέμενε ηλιόλουστος, τόσο εμείς όσο και οι οδηγοί cabrio οι οποίοι είχαν όλοι τα αυτοκίνητα τους ξεσκέπαστα ενώ οι ελβετικές αγελάδες έβοσκαν χαρούμενα στ' ανθισμένα λιβάδια. Πριν φτάσουμε στο ξενοδοχείο Helvetia που είχαμε κλείσει οδηγήσαμε για ένα μεγάλο διάστημα δίπλα σε λίμνες.

Για δείπνο πήγαμε σ' ένα παραλίμνιο εστιατόριο δίπλα στο ξενοδοχείο μας όπου κόσμος κολυμπούσε...

... μέχρι την δύση του ηλίου στις εννιάμιση το βράδυ.

Την Παρασκευή 3 Ιουλίου αφήσαμε πίσω το ξενοδοχείο Helvetia και φύγαμε για πιό νότια. Περάσαμε από την λίμνη Urner See...

... και φύγαμε για το πρώτο passo της ημέρας, το Sustenpass. Σταματήσαμε αρχικά σ' ένα υπαίθριο καφενείο...

... με ωραία θέα...

... και συνεχίσαμε μέχρι την κορυφή που η θερμοκρασία στις 11 παρά τέταρτο ήταν 12 βαθμοί.

Κατηφορίζοντας από το Sustenpass πήγαμε στο φαράγγι του ποταμού Aare το οποιό μου θύμισε το φαράγγι Vantgar στην Σλοβενία που πήγα πέρσι και το φαράγγι Horma στην Τουρκία που πήγα πρόπερσι.

Κάναμε περίπου 45 λεπτά να περάσουμε το φαράγγι και όταν βγήκαμε πήραμε το τραίνο και σε τρία λεπτά επιστρέψαμε εκεί απ' όπου είχαμε ξεκινήσει.
Στην συνέχεια αρχίσαμε ν' ανεβοκατεβαίνουμε άλλα passo. Πρώτα το Grimselpass...

... και στην συνέχεια το Furkapass...

... σε μιά στροφή του οποίου είναι χτισμένο το ξενοδοχείο Belvedere, στα 2200μ.

Σύμφωνα με την Wikipedia το ξενοδοχείο Belvedere χτίστηκε αρχικά ως πανδοχείο το 1882 λίγα χρόνια μετά την διάνοιξη του δρόμου και το 1890 χτίστηκαν επιπλέον όροφοι κι έγινε ξενοδοχείο. Γνώρισε εποχές μεγάλης δόξας κυρίως στην Belle epoque και μετά το Β' ΠΠ. Το ξενοδοχείο έγινε διάσημο από την ταινία Goldfinger του James Bond με τον Sean Connery. Το 1980 έκλεισε αφού η διέλευση του passo είχε γίνει εύκολη και μπορούσε να γίνει σε μιά μέρα χωρίς διανυκτέρευση. Το 1988 το αγόρασε κάποιος ιδιώτης ο οποίος το κράτησε μέχρι το 2015 κι έκτοτε παραμένει κλειστό.

Τώρα ακριβώς απέναντι υπάρχει μια καντίνα κι ένα μαγαζί με σουβενίρ όπου ο κόσμος σταματάει για φωτογραφίες.

Εκεί σταματήσαμε κι εμείς για έναν καφέ ενώ η θέα προς τα κάτω ήταν πολύ όμορφη.

Και σήμερα ο καιρός ήταν καλός, εμείς χαιρόμαστε οδήγηση, οι οδηγοί των cabrio συνέχισαν να τα έχουν ξεσκέπαστα και οι ελβετικές αγελάδες συνέχισαν να βόσκουν χαρούμενες στα λιβάδια.
Σε όλα τα πάσα που περάσαμε υπήρχαν αμέτρητα supercars που το χαιρόντουσαν κι αυτοί.