Την Παρασκευή 15 Μαΐου ξυπνήσαμε νωρίς διότι στις 10
έπρεπε να πάρουμε το τραίνο για Πεκίνο. Η διαδρομή είναι περίπου 1100 χλμ και
το τραίνο την κάλυψε σε 4 ώρες και 20 λεπτά κι αυτό διότι έκανε και στάσεις. Η
μέγιστη ταχύτητα που είδα στην οθόνη του βαγονιού ήταν 348 χλμ/ώρα.
Φτάσαμε στο Πεκίνο περίπου στις 14:30 το μεσημέρι. Ήταν η
τρίτη και τελευταία μέρα που στην πόλη των 23 εκατομυρίων κυκλοφορούσε ο
Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ. Έτσι όσοι τις προηγούμενες μέρες δεν μπορούσαν να
επισκεφθούν τα μνημεία της πόλης ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κίνηση ήταν πολλή
κι εμείς επισκεφθήκαμε τον Ναό του Ουρανού, μιά μέρα μετά τον Τραμπ, έναν πολύ
μεγάλο χώρο με πολλά κτίρια όπου δέσποζε πάνω σ' έναν λόφο η κεντρική Παγόδα.
Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Εκεί στηθήκαμε μαζί με άλλα 5-6
εκατομύρια Κινέζους στην ουρά...
... και βγήκαμε κάτω από την Παγόδα.
Μέσα στην πολυκοσμία...
... κατάφερα να βγάλω μία φωτογραφία της Παγόδας...
... και μερικών ακόμα κτιρίων.
Το Σάββατο 16 Μαΐου πήγαμε να δούμε το βασικότερο απ' όλα τα αξιοθέατα για τα οποία ήρθα εδώ κι αυτό δεν είναι άλλο από το Σινικό Τείχος.
Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; 5-6 εκατομύρια Κινέζοι και ξένοι ξεκίνησαν ν' ανεβαίνουν τα σκαλιά του Τείχους. Νέοι, γέροι και παιδιά, όλων των χρωμάτων, θρησκειών και πολιτικών πεποιθήσεων, κουτσοί, στραβοί στο Σινικό Τείχος.
Μετά από καμιά 500αριά μέτρα όμως είχαμε μείνει μόνο χίλιοι να συνεχίσουμε την ανηφόρα.
Ότι ανέβηκα σε μία ώρα το κατέβηκα σε μισή και αφού ψωνίσαμε τα σχετικά αναμνηστικά φύγαμε για τους τάφους των Αυτοκρατόρων της Δυναστείας των Μινγκ.
Έξω από το Μαυσωλείο κάποιοι ηθοποιοί έπαιζαν μιά παράσταση.
Είδαμε το Μαυσωλείο από μέσα...
... και κάποια άλλα κτίρια...
... και φύγαμε για το Πεκίνο για την περιοχή του Ολυμπιακού Σταδίου, από τους Ολυμπιακούς του 2008, το οποίο είναι γνωστό και ως “φωλιά (όχι του κούκου αλλά) του πουλιού“.
Σας έχω πεί ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Σάββατο απόγευμα και με 2 συναυλίες να γίνονται στο Στάδιο και στο κλειστό γήπεδο απέναντι του γινόταν ο χαμός.
Την προτελευταία μας μέρα στο Πεκίνο στο πρόγραμμα ήταν να επισκεφθούμε την γνωστή πλατεία Τιεν Ανμέν και την απαγορευμένη πόλη. Σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί; Ευτυχώς η αναμονή για να μπεις στην πλατεία Τιεν Αμέν ήταν μόνο 45 λεπτά και όχι 3 ώρες όπως μου είχε πει ο φίλος μου ο Θύμιος ότι περίμενε τα Χριστούγεννα.
Με το που μπαίνεις στην πλατεία δεσπόζει η φωτογραφία του Μεγάλου Τιμονιέρη...
... ενώ ακριβώς απέναντι είναι το μαυσωλείο του.
Αριστερά και δεξιά είναι διάφορα κομματικά κτίρια (το ένα
από τα δύο είναι αυτό που συνεδριάζει μιά φορά τον χρόνο η κεντρική επιτροπή
του κόμματος, αυτό που βλέπουμε στην τηλεόραση 2-3 χιλιάδες ανθρώπους να
χειροκροτούν τον αρχηγό “εγκρίνοντας”τις προτάσεις του) σχεδιασμένα από
Σοβιετικό αρχιτέκτονα σε αντίστοιχο αρχιτεκτονικό ρυθμό.
Κατά την διάρκεια που κάναμε τις βόλτες μας στην πλατεία
έγινε και μιά αλλαγή φρουράς από 4 στρατιώτες όλων των κλάδων.
Η πλατεία Τιεν Ανμέν είναι η κεντρικότερη πλατεία του
Πεκίνου η οποία μέχρι το 1989 ήταν ανοιχτή στον κόσμο ο οποίος ερχόταν για
βόλτα κι ενίοτε έκανε και καμιά διαμαρτυρία. Μετά τα γεγονότα όμως Απρ –
Ιουνίου 1989 η πρόσβαση στην πλατεία είναι ελεγχόμενη και ορισμένα πράγματα δεν
μπορούν να μπουν. Πέρα από τα προφανή όπως όπλα, μαχαίρια, ψαλίδια κλπ δεν
μπορείς να βάλεις και άλλα πράγματα όπως στυλό και χαρτί διότι κάποτε κάποιος
έβαλε κάμποσες κόλλες Α4, τις συγκόλησε κι έφτιαξε ένα υποτυπώδες πανώ. Από
εμάς κράτησαν από μία κοπέλα μιά τράπουλα!! Πέρα από τον έλεγχο στην είσοδο,
όπως φαίνεται από την προηγούμενη κι επόμενη φωτογραφία ο τόπος είναι γεμάτος
κάμερες.
 |
| Απ' αυτήν την γωνία φαίνονται σε μία μόνο κολώνα 11 κάμερες |
Έβγαλα μία φωτογραφία κάτω από το αυστηρό βλέμμα του Μάο
και δίπλα στα σκουπίδια...
... και μετά περάσαμε την πύλη για να μπούμε στην
Απαγορευμένη Πόλη η οποία για πολλούς αιώνες ήταν η έδρα του αυτοκράτορα της
Κίνας.
Δυστυχώς από εκείνη την ώρα ξεκίνησε μια βροχή η οποία
κράτησε 19 ώρες και δεν μας άφησε να ευχαριστηθούμε την ξενάγηση αφού ήμαστε με
τα αδιάβροχα και τις ομπρέλες. Η Nikon είχε
κλειστεί μέσα στο σακίδιο κάτω από 4 καλύματα και μία ομπρέλα κι έτσι όλες οι
φωτογραφίες είναι με το κινητό.
Ρίξαμε και μιά ματιά στους κήπους της Απαγορευμένης
Πόλης...
... και φύγαμε γι ένα θέατρο να δούμε τους ακροβάτες της
Κίνας. Τα νούμερα των ακροβατών ήταν πολύ εντυπωσιακά...
... με αποκορύφωμα ένα νούμερο με μοτοσυκλετιστές. Οι πιό
παλιοί ίσως θυμούνται τον “γύρο του θανάτου” στα πανηγύρια όπου 1-2
μοτοσυκλετιστές έμπαιναν σ' ένα τεράστιο βαρέλι κι εκμεταλλευόμενοι την
φυγόκεντρο γύρναγαν γύρω-γύρω στο βαρέλι. Εδώ αντί για βαρέλι υπήρχε μία σφαίρα
μικρών σχετικά διαστάσεων όπου αρχικά μπήκε ένας μοτοσυκλετιστής, μετά και δεύτερος και τρίτος και τέταρτος και πέμπτος!!!!. Το
νούμερο ήταν τόσο εντυπωσιακό που το κοινό είχε εκστασιαστεί.
Τί να πω!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ
Ξημέρωσε λοιπόν η 18 Μαΐου, η τελευταία μας μέρα στην
Κίνα, κάναμε check-out από το
ξενοδοχείο και αφού η πτήση επιστροφής για την Κωνσταντινούπολη ήταν τα
μεσάνυχτα σήμαινε ότι θα είχαμε όλη την μέρα στην διάθεση μας. Ξεκινήσαμε
λοιπόν την περιήγηση μας από ένα χουτόνγκ. Τα χουτόνγκ είναι περιοχές κοντά στο
κέντρο του Πεκίνου όπου τα σπίτια είναι παλιά και βέβαια χαμηλά σε ύψος. Είναι
κάτι σαν την δική μας Πλάκα με την διαφορά ότι δεν έχει την ομορφιά των
νεοκλασσικών αρχοντικών της Πλάκας. Στα σπίτια αυτά μένουν και τώρα οικογένειες
και μερικές απ' αυτές τ' ανοίγουν στους τουρίστες, έναντι ενός αντιτίμου
βέβαια, για να συμπληρώνουν το εισόδημα.
Έπειτα πήραμε κάποια τρίκυκλα ποδήλατα απ' αυτά που δεν
ποδηλατείς εσύ αλλά ένας τοπικός φτωχός που προσπαθεί να βγάλει τα προς το
ζειν. Κάναμε κάποιες βόλτες γύρω από μιά λίμνη του χουτόνγκ και στα πίσω στενά
για κανένα 20λεπτό και μετά τους αφήσαμε να πάρουν άλλο αγώι.
Αφήνοντας πίσω τους φτωχούς πήγαμε στους πλούσιους. Πιό
συγκεκριμμένα επισκεφθήκαμε τα θερινά
ανάκτορα των αυτοκρατόρων. Και γιατί ένας αυτοκράτορας να έχει και
χειμερινά και θερινά ανάκτορα στην ίδια πόλη; Διότι όπως κάνει κάθε εργαζόμενος
που δεν δουλεύει η σύζυγος στέλνει την οικογένεια στο εξοχικό και ο ίδιος μένει
στην πόλη να δουλέψει. Έτσι και ο αυτοκράτορας έστελνε την σύζυγο, τα παιδιά,
τους ευνούχους και τις παλλακίδες (καλά, μάλλον όχι όλες, κάποιος έπρεπε να του
κάνει μασάζ το βράδυ) κι αυτός έμενε στην Απαγορευμένη Πόλη να κυβερνήσει.
Επειδή το Πεκίνο δεν έχει θάλασσα κι επειδή αυτοκράτορας
είναι και κάνει ότι θέλει, διέταξε και φτιάχτηκε μιά τεράστια τεχνητή λίμνη και
με το χώμα που έβγαλαν έφτιαξαν έναν λόφο για να έχει ποικιλία το τοπίο. Τώρα ο
χώρος είναι επισκέψιμος και ο κόσμος κάνει βόλτες στην ξηρά ή στο νερό...
... αλλά σας έχω πει ότι οι Κινέζοι είναι πολλοί;
Υπήρχε ένα μαρμάρινο πλοίο(!!!!!!!). Στην πραγματικότητα
δεν είναι μαρμάρινο βέβαια διότι θα πήγαινε κατευθείαν στον πάτο. Είναι ξύλινο
αλλά βαμένο σαν μαρμάρινο.
Υπήρχαν και οι πανταχού παρούσες κοπέλες με τις
παραδοσιακές φορεσιές.
Ο τελευταίος χώρος που επισκεφθήκαμε στην Κίνα πριν
φύγουμε για το αεροδρόμιο ήταν ο χώρος τέχνης 798. Είναι κάτι σαν το δικό μας
Γκάζι αλλά πιό μεγάλο. Όλα είναι πιο μεγάλα σ' αυτήν την χώρα. Πριν γίνει χώρος
τέχνης ήταν συγκρότημα στρατιωτικών εργοστασίων και το 798 ήταν ο αριθμός της
Μονάδος. Τώρα εκεί μαζεύονται οι πιό “εναλλακτικοί Κινέζοι” (αν υπάρχουν
τέτοιοι).
Το βράδυ φορτωθήκαμε σ' ένα Boeing της Turk Hava Yollari για την
επιστροφή μας κι έτσι άλλο ένα ενδιαφέρον ταξίδι έφτασε στο τέλος του.
Και είς άλλα με υγεία.
Μιχάλης,
Αθήνα,
30 Μαΐου
