Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026

Στις πόλεις της Ανατολής που είναι πιό δυτικά απ' όλη την Ευρώπη (Μαρακες, Καζαμπλάνκα, Ραμπάτ και Ταγγέρη)

Το πρωί της Τρίτης 20 Οκτωβρίου μας βρήκε στο Μαρακές. Αφού πήραμε το πρωινό μας, πήραμε τα πόδια μας και κατεβήκαμε στην παλιά πόλη στην οποία δεσπόζει το τζαμί Koutoubia ...

... και από πίσω η μεγάλη πλατεία Jemaa el Fnaa...

... όπου υπάρχουν διάφοροι τύποι όπως αυτός που σήκωνε την κόμπρα.
Από την πλατεία χωθήκαμε στα στενάκια της Medina η οποία, όπως όλες, ήταν γεμάτη κόσμο...
... και του κόσμου τα χρώματα.







Μέσα εκεί εκτός από κόσμο κυκλοφορούσαν γαϊδούρια, ποδήλατα...
... και μηχανάκια.
Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μέσα από ένα πολύ όμορφο πάρκο.

Το απόγευμα, λίγο πριν την δύση του ηλίου, ξανακατεβήκαμε στην πλατεία όπου κάθε μέρα στήνεται ένα μεγάλο πανηγύρι.

Ενώ άλλοι προσπαθούσαν να ψαρέψουν Coca Cola και Fanta...

... άλλοι έστηναν σκηνές, ψησταριές και τραπέζια για να φάει ο κόσμος.

Κι ένα βιντεάκι από χαμηλά την ώρα που περιμέναμε τα "βρώμικα"...

... ενώ οι ψήστες έβαζαν τα δυνατά τους.
Ακόμα κι όταν είχε νυχτώσει για τα καλά οι μανάβηδες ήταν εκεί να ετοιμάζουν χυμούς φτιάχνοντας έργα τέχνης με τα φρούτα τους...
... και οι μικροπωλητές πουλούσαν την πραμάτεια τους.

Μία άποψη από ψηλά που φανερώνει το μέγεθος του καθημερινού πανηγυριού.
Την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου αφήσαμε πίσω μας το Μαρακές και φύγαμε για την Καζαμπλάνκα. Η Καζαμπλάνκα είναι γνωστή για 2 πράγματα: 1ον, για την ομώνυμη ταινία του 1942 με τον Χάμφρευ Μπόγκαρτ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και 2ον, διότι τις δεκαετίες 80-90 κυκλοφορούσε η φήμη ότι εκεί πήγαιναν όσοι ομοφυλόφιλοι ήθελαν να κάνουν εγχείριση αλλαγής φύλου και να γίνουν γυναίκες με τα όλα τους. 
Είναι μια παραθαλάσσια μεγαλούπολη 3,5 εκατομυρίων κατοίκων με παλιές και μοντέρνες γειτονιές. Έχει κι αυτή την Μεντίνα της αλλά δεν έχει σχέση με αυτές της Φες και του Μαρακές. Δεν είναι πολύ μεγάλη, δεν έχει τουρίστες και είναι βρώμικη.
Έχει κάποια φαγάδικα τύπου street food αλλά δεν εμπνέουν καμιά εμπιστοσύνη.
Εξερευνόντας την πόλη βγήκαμε στο παραλιακό μέτωπο το οποίο έχει πολύ μοντέρνα κτίρια κατοικιών, εμπορικά κέντρα κι ένα promenade για να κάνει βόλτες ο κόσμος.

Βέβαια η πολυτέλεια θέλει και επανάσταση και αντίστροφα. Έτσι πίσω από το πολύ όμορφο και μοντέρνο κτίριο με το εστιατόριο Le Gatsby στο ισόγειο, υπάρχει και το επαναστατικό γκράφιτι Never surrender με το μαντήλι για τα καπνογόνα στην μούρη.
Πάνω στην παραλία υπάρχει κι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου, το τζαμί του Χασάν του 2ου, που ήταν ο προηγούμενος βασιλιάς της χώρας που διέταξε την κατασκευή του και ολοκληρώθηκε το 1993. Εντός του τεμένους χωράνε 25.000 άτομα ενώ στην τεράστια πλατεία που το περιβάλλει βολεύονται άλλοι 80.000(!!!!). Σύμφωνα με την Wikipedia η οροφή του είναι ανοιγόμενη και ο μιναρές του φτάνει τα 210μ ή 60 ορόφους.





Δίπλα στο τζαμί ο κόσμος ψαρεύει, ...
... κολυμπάει (αν και στο βάθος της φωτογραφίας φαίνονται κάποιοι αγωγοί ν' αδειάζουν νερά)...
... ή κάνει την βόλτα του το σούρουπο.
Όσοι έχουν δει την ταινία του 1942 με τους Μπόγκαρτ και Μπέργκμαν που έγραψα πιό πάνω ίσως θυμούνται ότι το μπαρ που σύχναζε ο Μπόγκαρτ και έπαιζε πιάνο ο Σαμ λεγόταν Rick's cafe. Το 2004 λοιπόν μιά Αμερικανίδα, πρώην εμπορικός ακόλουθος στο Αμερικανικό προξενείο της πόλης, αγόρασε ένα παλιό κτίριο πάνω στον παραλιακό δρόμο της πόλης το διακόσμησε όπως το μπαρ της ταινίας, τ' ονόμασε και αυτό Rick's cafe κι έχει γίνει από τα καλύτερα jazz club - εστιατόρια της πόλης.

Γενικά είναι δύσκολο να βρεις τραπέζι αφού, απ' ότι κατάλαβα, έρχονται πολλά γκρούπ τουριστών για να νοιώσουν την ατμόσφαιρα της ταινίας Casablanca.
Διασχίζοντας πάλι την Μεντίνα της πόλης επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας για ύπνο.
Την Πέμπτη 22 Οκτ το πρωί είχε έρθει η ώρα ν' αφήσουμε και την Καζαμπλάνκα για την Ταγγέρη ούτως ώστε να είμαστε κοντά στο λιμάνι απ' όπου την επομένη θα παίρναμε το πλοίο να επιστρέψουμε στην Ευρώπη. Καθ' οδόν για την Ταγγέρη κάναμε μια στάση στο Ραμπάτ που είναι η πρωτεύουσα της χώρας. Εντυπωσιαστήκαμε διότι απ' όπου περάσαμε η πόλη ήταν πεντακάθαρη με μεγάλες λεωφόρους και πολύ πράσινο. Επειδή δεν είχαμε πολύ χρόνο επισκεφθήκαμε μόνον το Μαυσωλείο του Μοχάμεντ Ε' ο οποίος ήταν ο πρωτοστάτης της ανεξαρτησίας του Μαρόκου και πρώτος βασιλιάς της χώρας. Εξωτερικά όλος ο χώρος φυλάσσεται από έφιππους φρουρούς.

Το κτίριο του μαυσωλείου φυλάσσεται από τις τέσσερεις πλευρές του από άλλους σκοπούς.
Εσωτερικά του κτιρίου άλλοι σκοποί φρουρούν στις τέσσερεις γωνίες.
Στο μαυσωλείο, εκτός από το φέρετρο του Μοχάμεντ Ε', βρίσκονται και τα φέρετρα των δύο γιών του, του βασιλιά Χασάν Β' και του πρίγκηπα Αμπντάλα. 
Σε κάποια θέση ανάμεσα στα φέρετρα υπάρχει κάποιος που απαγγέλει στίχους του Κορανίου.
Φτάσαμε στην Ταγγέρη λίγο πριν την δύση του ηλίου. Το ξενοδοχείο ήταν μπροστά στην μαρίνα της πόλης.
Βγάλαμε κάποιες γρήγορες φωτογραφίες από το παράθυρο του δωματίου πριν σκοτεινιάσει τελείως ...
... και μετά τον απαραίτητο καλλωπισμό βγήκαμε, βράδυ πλέον, για μια ματιά στην πόλη.



Η Παρασκευή 23 Οκτ ήταν η τελευταία μέρα του ταξιδιού. Ξεκινήσαμε με το πρώτο φως από την Ταγγέρη (Tanger) για το λιμάνι Tanger Med που ήταν περίπου μιά ώρα δρόμος. Εκεί φάγαμε άλλο κανένα δίωρο με τα τελωνεία και τις αστυνομίες και πήραμε το πλοίο επιστροφής στο Algeciras της Ισπανίας και από εκεί στην Μάλαγα για να ετοιμάσουμε τις μηχανές για την επιστροφή στην Ελλάδα.

Έτσι άλλο ένα ταξίδι με μηχανή έφτασε στο τέλος του γεμίζοντας με εικόνες όχι μόνο από το Μαρόκο αλλά και από τις περιοχές της Ανδαλουσίας που επισκέφθηκα πριν το Μαρόκο.

Μιχάλης
Malaga
23 Οκτ

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026

Βόλτες στην έρημο και στα φαράγγια

Στην έρημο είχαμε κανονίσει να μείνουμε 2 βραδιές. Την δεύτερη μέρα, όπως γίνεται πάντα, το πρόγραμμα προέβλεπε βόλτες με τζιπ στους αμμόλοφους. Ξεκινήσαμε στις 8 το πρωί με τα Land Cruiser...

... και η πρώτη στάση έγινε σ' ένα σημείο της ερήμου που υπήρχε μια λίμνη.

Με το που σταματήσαμε μας την έπεσαν αμέσως ορισμένοι μικροπωλητές με τα μηχανάκια. Όπως και το παλιό τραγούδι της Μοσχολιού ήταν σε διάφορα χρώματα.

Άσπρα,,,

... πράσινα...

... κίτρινα...
... μπλε.
Πήγαμε και σ' άλλα μέρη της ερήμου...
... που φαινόταν κάποιο camping από ψηλά.
Μετά αρχίσαμε τα παιχνίδια στους αμμόλοφους με τα τζιπ.
Κάποιοι όμως δεν τα καταφέρνουν καλά και κόλλησαν.

Όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας μερικοί επέλεξαν να πάνε βόλτα με καμήλες απ' όπου και η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης και το reel πιό κάτω.
Την επόμενη φύγαμε από την περιοχή της ερήμου, η οποία είναι πολύ κοντά στα σύνορα με την Αλγερία, και κινηθήκαμε δυτικά πλέον. Στον δρόμο περάσαμε 3 πολύ όμορφα φαράγγια όπως αυτό που φαίνεται στο παρακάτω βίντεο...
... ενώ διασχίσαμε 6-7 φορές έναν ποταμό.
Φτάσαμε νύκτα στο ξενοδοχείο μας αλλά πριν νυκτώσει κάναμε μια στάση στο φαράγγι Todgha.
Την άλλη μέρα που ήταν Κυριακή ξεκινήσαμε την μέρα μας πηγαίνοντας στο φαράγγι Dades τ' οποίο έχει κάποια περιεργα πετρώματα.

Για να φτάσουμε ως εκεί περάσαμε μία ωραία διαδρομή.
Αφού κατεβήκαμε από το φαράγγι και πήραμε τον δρόμο για την πόλη Ouarzazate (προφέρεται Ουαρζαζάτ) φάγαμε μιά βροχή άνευ προηγουμένου. Δυνατό χαλάζι που πόναγε. Ευτυχώς όμως τα αδιάβροχα αντέξαν. Όταν φτάσαμε στην πόλη είχε βγει ο ήλιος και μεις είχαμε αρχίσει να στεγνώνουμε.
Την Δευτέρα φύγαμε από το Ουαρζαζάτ με προορισμό την πόλη του Μαρακές. Στο δρόμο κάναμε μιά στάση στο τουριστικό χωριό Ait Benhaddou το οποίο από μακρυά έδειχνε ωραίο...



... αλλά από κοντά δεν έλεγε τίποτα αφού ήταν άκρως τουριστικό γεμάτο μαγαζάκια που πουλούσαν του κόσμου τα μπιχλιμπίδια.
Συνεχίσαμε την ανηφόρα και φτάσαμε σε μιά κορυφή στα 2260μ με την ονομασία Tizi-n-Tichka. Εκεί η θερμοκρασία ήταν στους 10 βαθμούς και αφού βγάλαμε κάτι γρήγορες φωτογραφίες χωρίς να αφαιρέσουμε ούτε τα κράνη μας πήγαμε λίγο πιό κάτω και κλειστήκαμε σ' ένα μαγαζί για σούπες και τσάγια.

Όταν πήραμε την κατηφόρα ο Τόλης που μας ακολουθεί σε όλο το ταξίδι με το αυτοκίνητο υποστήριξης έβγαλε αφ' υψηλού το παρακάτω βίντεο.
Μετά από καμιά ώρα μπαίναμε στην πολύβουη πόλη του Μαρακές.


Μιχάλης
19 Οκτ
Μαρακές