Στους Γαλλόφωνους του Κεμπέκ

Μετά το Τορόντο και την Οτάβα θα μπαίναμε στην γαλλόφωνη επαρχία του Κεμπέκ. Πρωτεύουσα του Κεμπέκ είναι η ομώνυμη πόλη αλλά πριν φτάσουμε εκεί θα είχαμε το Μοντρεάλ, μέρος του Κεμπέκ κι αυτό. Το Μοντρεάλ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Καναδά με πληθυσμό κοντά στα 2 εκατομύρια κόσμο, μετά το Τορόντο. Η ονομασία της πόλης προέρχεται από παραφθορά της φράσης Mont Royal το οποίο είναι ένας λόφος στο κέντρο της πόλης. Από εκεί ξεκινήσαμε την βόλτα μας το ηλιόλουστο πρωινό της 23 Ιουνίου. Ο λόφος είναι καταπράσινος, πανέμορφος κι έχει και μια λίμνη. Πολύς κόσμος απολάμβανε την βόλτα του στην περιοχή.

Περάσαμε από την αγορά Jean Talon...

...και καταλήξαμε στο κέντρο της πόλης στην εντυπωσιακή εκκλησία της Notre Dame.

Το κέντρο του Μοντρεάλ, το οποίο λέγεται Vieux Montreal (= παλιό Μοντρεάλ) είναι ένα πολύ ζωντανό μέρος γεμάτο κόσμο που διασκεδάζει ή χαλαρώνει.

Ο ορισμός του πεσίματος

Το δε βράδυ, ίσως λόγω Παρασκευής, ο κόσμος ήταν πολύ περισσότερος απ' ότι στην διάρκεια της ημέρας.

Την επομένη μέρα, Σάββατο, ξεκινήσαμε μέσα σε ψιλόβροχο για την πόλη του Κεμπέκ (Quebec city) στην οποία φτάσαμε 3 ώρες αργότερα περίπου. Αν και ο καιρός δεν βοηθούσε διότι μια έβρεχε και μια σταματούσε, το κέντρο της πόλης, το οποίο κι εδώ λέγεται Vieux Quebec ήταν πολύ όμορφο και γεμάτο κόσμο.

Την επομένη μέρα Κυριακή ξυπνήσαμε σε μια θολή ατμόσφαιρα εξ αιτίας της αιθαλομίχλης που υπήρχε στην περιοχή αφού λίγο βορειότερα στην χώρα υπήρχαν δασικές πυρκαγιές. Παρ' όλα αυτά δεν πτοηθήκαμε και βγήκαμε για τουρισμό. Η πρώτη στάση μας ήταν στο πάρκο με τους καταράκτες του Montmorency.

Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία πάνω από τους καταράκτες υπάρχει μια κρεμαστή γέφυρα η οποία είναι μονίμως πήχτρα στον κόσμο.

Υπήρχαν και μερικοί που  προτιμούσαν να διασχίσουν τους καταράκτες με άλλον τρόπο.

Η ατμόσφαιρα όμως συνέχιζε να είναι βαριά.

Μετά τους καταράκτες ξανακατεβήκαμε στο κέντρο της πόλης για να επισκεφθούμε τον καθεδρικό ναό της πόλης που κι εδώ λέγεται Notre Dame.

Πήραμε ένα φέρυ για να περάσουμε απέναντι από τον ποταμό του Κεμπέκ στην περιοχή του Levis.

Η θέα από το καράβι προς την πόλη του Κεμπέκ

Αν η θάλασσα σου πέφτει μακρυά έτσι δροσίζεσαι από την ζέστη

Μετά επιστρέψαμε στην πόλη του Κεμπέκ για βόλτες, φωτογραφίες, φαγητό, μπύρες και Aperol.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μου από ταξίδι μου λέει ότι η επαρχία του Κεμπέκ είναι πολύ πιο όμορφη από την επαρχία του Οντάριο που ανήκει το Τορόντο και η Οτάβα. Ειδικά η πόλη του Κεμπέκ ήταν πανέμορφη και θύμιζε πολύ κάποια όμορφη ευρωπαϊκή πόλη.

Μιχάλης

Κεμπέκ

25 Ιουνίου

Στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ξανά.

Κόντευε να βγει και ο Ιούνιος και αφού στην Ελλάδα δεν έλεγε να μπει το καλοκαίρι αποφάσισα να φύγω για πιο ζεστά κλίματα. Άνοιξα λοιπόν τις ειδήσεις και είδα ότι σε κάποια χώρα του πλανήτη είχε μπει για τα καλά το καλοκαίρι αφού ήδη πυρκαγιές έκαιγαν εδώ και πολλές εβδομάδες. Έτσι λοιπόν Τρίτη μεσημέρι, παρέα με τον Θανάση που είχαμε γνωριστεί πέρσι στην αποστολή στα Ιμαλάια, μπήκαμε από το αεροδρόμιο της Αθήνας σε ένα γεμάτο Boeing 777 της Air Canada με προορισμό την ζεστή χώρα του Καναδά. 11 ώρες και 2-3 γεύματα μετά προσγειωθήκαμε στο διεθνές αεροδρόμιο του Τορόντο όπου μας περίμεναν ο Δημήτρης, η Μαρία, ο Κωνσταντίνος και η Δέσποινα.

Στο Τορόντο, που είναι η μεγαλύτερη πόλη του Καναδά με πληθυσμό περίπου 5,2 εκατομύρια μείναμε 2 μέρες. Η πόλη είναι χτισμένη στις βόρειες όχθες της λίμνης Οντάριο και αυτό είναι και το πλεονέκτημα της αφού έχει ένα μεγάλο παραλίμνιο μέτωπο σε ορισμένα σημεία του οποίου υπάρχουν πάρκα....

...όπου ο κόσμος μπορεί να χαλαρώσει διαβάζοντας ένα βιβλίο δίπλα στην λίμνη....

... ή να την πέσει στο γρασίδι.

Επισκεφθήκαμε το κέντρο της πόλης με τον εμβληματικό πύργο...

... την πλατεία με το Δημαρχείο...

...και την έπαυλη ενός πλούσιου Καναδού του περασμένου αιώνα η οποία λέγεται Casa Loma και τώρα έχει γίνει μουσείο ανοικτό στο κοινό αλλά στους κήπους της φιλοξενεί και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Επισκεφθήκαμε και την περιοχή που λέγεται Distillery district. Πρόκειται για ένα παλιό εργοστάσιο ποτοποιείας το οποίο τώρα έχει γίνει χώρος με πολλά εστιατόρια, καφέ, μπαρ και γκαλερί. Κάτι σαν το δικό μας Γκάζι στην Αθήνα ή τον Μύλο στην Θεσσαλονίκη.

Άπειρα λουκέτα σχηματίζουν μια καρδιά και την λέξη LOVE

Μετά το Τορόντο πήραμε τον δρόμο για το Μόντρεαλ αλλά επειδή η πρωτεύουσα της χώρας, η Οτάβα, δεν έπεφτε πολύ έξω από τον δρόμο μας είπαμε να περάσουμε και να κάνουμε μια στάση. Παρκάραμε κάπου στο κέντρο της πόλης και πήγαμε πρώτα στον λοφο του Κοινοβουλίου όπου εκτός από το Κοινοβούλιο υπάρχουν και άλλα κυβερνητικά κτίρια.

Κι εκεί που περπατούσαμε ανάμεσα στα γρασίδια του λόφου πέσαμε πάνω σε έναν νεαρό κύριο που απ' ότι μάθαμε ονομάζεται Justin Trudeau και τυγχάνει να είναι ο πρωθυπουργός της χώρας.

(Η φωτογραφία είναι ευγενική παραχώρηση του Θανάση μιας κι εγώ άργησα να πάρω πρέφα ποιός είναι ο κύριος)

Συνεχίσαμε τις βόλτες στην γύρω περιοχή...

... και μετά πήραμε το αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε τον δρόμο μας για το γαλλόφωνο Μοντρεάλ.

Μιχάλης

Μοντρεαλ,

23 Ιουνίου 23