Καππαδοκία 1

Στην Καππαδοκία έμεινα συνολικά 4 μέρες. Επειδή οι μέρες ήταν γεμάτες και η περιοχή είναι γεμάτη από θέματα για φωτογράφηση θα κάνω δύο αναρτήσεις για αυτήν. Στην παρούσα ανάρτηση περιγράφονται οι 11, 12 &14 Ιουνίου.

Λίγο πριν μπώ στο Προκόπι το μεσημέρι της Τρίτης είδα αριστερά από τον δρόμο μια στημένη εξέδρα - παρατηρητήριο και πολύ κόσμο να κοιτάει. Ήδη η είσοδος στην περιοχή ήταν εντυπωσιακή κι έτσι σταμάτησα κι εγώ εκεί να δω τί κοίταζαν όλοι. Η θέα ήταν προς την κοιλάδα που βρίσκεται το Προκόπι.

Έτσι φαίνεται το Προκόπι από μακριά

Κατέλυσα σ' ένα μικρό ξενοδοχείο το οποίο δεν είναι υπόσκαφο αλλά είναι πολύ συμπαθητικό.

Η αυλή που παίρνουμε το πρωινό μας όπως φαίνεται το βράδυ

Την επομένη, Τετάρτη 12/6, πήγα σ' ένα πρακτορείο  για να κλείσω μια πτήση με αερόστατο. Η κυρία που μ' εξυπηρέτησε ήταν Αγγλίδα κι ευτυχώς διότι μπόρεσα να συνεννοηθώ καθώς με τους Τούρκους είναι δύσκολο να συνεννοηθείς σε οποιαδήποτε γλώσσα εκτός από την δική τους. Η Αγγλίδα, η οποία μένει στην Τουρκία από το 94, ήξερε αρκετά καλά την ιστορία του τόπου. Δεν μπήκαμε σε λεπτομέρειες ποιός έσφαξε ποιόν αλλά ήξερε ότι στην περιοχή κατοικούσαν Έλληνες πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών. Ήξερε την ιστορία του Αγιάννη του Ρώσου και μου έδειξε τον τάφο του. Μου είπε μάλιστα ότι σχετικά πρόσφατα το Προκόπι ξαναέφτασε τον πληθυσμό που είχε πριν την ανταλλαγή.

Αφού κανόνισα τις λεπτομέρειες καβάλησα την μηχανή κι έφυγα για τον νότο. Πέρασα από μια κωμόπολη που τώρα λέγεται Derinkuyu αλλά παλιά λεγόταν Μαλακοπή κι έφτασα στο χωριό που τώρα λέγεται Guzelyurt και παλιότερα Καρβάλη. Οι Καρβαλιώτες με την ανταλλαγή εγκαταστάθηκαν έξω από την Καβάλα κι ίδρυσαν την Νέα Καρβάλη με τους γνωστούς κουραμπιέδες. Αν θυμάμαι καλά κατά την μετακίνηση τους πήραν μαζί τους και τα λείψανα του Αγίου Γρηγορίου του Νανζιανζηνού τα οποία βρίσκονται πλέον στην εκκλησία που έχτισαν στην Νέα Καρβάλη.

Η παλιά Καρβάλη δεν λέει πολλά....

...αλλά έχει πολλά Χριστιανικά μνημεία. Έξω από το χωριό υπάρχει μια διαδρομή που λέγεται Κοιλάδα των Μοναστηριών. Εκεί υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου η οποία χτίστηκε το 385μΧ από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο. Η εκκλησία έχει μετατραπεί σε τζαμί και λέγεται εκκλησία-τζαμί. Έτσι είναι απ' έξω:

...κι έτσι από μέσα:

Το ξυλόγλυπτο τέμπλο επειδή ήταν ωραίο δεν καταστράφηκε αλλά τοποθετήθηκε στην δεξιά κλιτύ της εκκλησίας πίσω από εκεί που προσεύχεται ο χότζας αφού αντικαταστάθηκαν οι εικόνες με στίχους του Κορανίου.

Και το καμπαναριό αντικαταστάθηκε από μιναρέ.

Σε άλλον χώρο υπήρχε ο ναός της Αναλήψεως ο οποίος έτσι είναι απ' έξω:

...κι έτσι από μέσα:

Φεύγοντας από την Καρβάλη προχώρησα λίγα χιλιόμετρα παρακάτω που βρίσκεται το φαράγγι Ihlara. Το φαράγγι διαρρέει ένας ποταμός δίπλα στον οποίο υπάρχει ένα πολύ καλά συντηρημένο μονοπάτι ενώ και από τις δύο μεριές του φαραγγιού υπάρχουν κάθετα τοιχώματα. Για να μπεις στο φαράγγι πρέπει να πληρώσεις, αν είσαι ξένος, 15 ευρώ. Για τους Τούρκους είναι πολύ φτηνότερα. Έτσι φαίνεται το φαράγγι ψηλά από την είσοδο:

Κι έτσι είναι όταν το περπατάς από μέσα:

Βγαίνοντας από το φαράγγι είχα πλαντάξει από την ζέστη αφού φορούσα το παντελόνι και τις μπότες της μηχανής κι έτσι κάθησα στο πρώτο καφέ που υπήρχε να ρίξω την θερμοκρασία. Εκτός από αυτά που ήπια έφαγα κάτι πιτούλες γεμιστές με τυρί που εδώ τις λένε γκιουζλεμέ (gozleme) που τις έφτιαχνε η γιαγιάκα της φωτογραφίας κάτω από την κόκκινη σημαία.

Την Παρασκευή 14 Ιουνίου πήρα την μηχανή και πήγα σ' ένα χωριό 5 χλμ νοτίως του Προκοπίου το οποίο τώρα λέγεται Mustafapasa αλλά παλιότερα λεγόταν Συνασός. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού πολλοί Έλληνες που είχαν σπίτια στην Συνασό ήταν Κωνσταντινουπολίτες και είχαν απλώς τα θερινά σπίτια τους στην Συνασό. Μου φάνηκε περίεργο γιατί κάποιος από την Πόλη να θέλει να έρθει μέσα στην έρημο της Καππαδοκίας να χτίσει θερινό σπίτι! Τελικά όταν πήγα εκεί και διάβασα τα ενημερωτικά πανώ έγραφαν ότι ήταν κάτοικοι της Συνασού των οποίων οι δουλιές ήταν εμπόριο θαλασσινών και μαύρου χαβιάρι μέσω του κέντρου που ήταν η Κωνσταντινούπολη. Γι' αυτό κι εκτός από όμορφα σπίτια χρηματοδοτούσαν σχολεία κια βιβλιοθήκες.

Στο κέντρο του χωριού υπάρχει η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Στο υπέρθυρο της εκκλησίας υπάρχει ακόμα μια μαρμάρινη επιγραφή στα ελληνικά.

Η εκκλησία από μέσα έχει καταστραφεί τελείως και η μόνη εικόνα που υπάρχει (και μάλλον έχει τοποθετηθεί πρόσφατα) είναι στο βάθος του Ιερού.

Πάνω σ' ένα τραπέζι υπήρχε ένα βιβλίο στ' αγγλικά από την κυρία Ευαγγελία Μπαλτά σχετικά με την παλιά Συνασό.

Ενώ αυτήν την εκκλησία δεν δυσκολεύτηκα να την βρω αφού ήταν πάνω στην κεντρική πλατεία του χωριού, την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου παιδεύτηκα λίγο. Υπήρχε μια ταμπέλα στον κεντρικό δρόμο και μετά τίποτα. Έπρεπε να ρωτήσω έναν ντόπιο παππού σε ένα συνοθύλευμα ελληνικών, τουρκικών και αγγλικών λέξεων. Ήταν μέσα σ' ένα φαράγγι και στην εκκλησία δεν υπήρχε πρόσβαση.

Έκανα μερικές βόλτες στο χωριό...

...θαύμασα τα καταστήματα νεωτερισμών...

...με ρούχα για τις χανούμισες (κάτω από τις κελεμπίες βέβαια).

Είδα μερικά ενδιαφέροντα κτίρια:

Ξενοδοχείο με premium suites έγραφε

Ξενοδοχείο και εστιατόριο "Old Greek House"

Ξενοδοχείο "Kastorya"

Λίγο πιο κάτω από την Συνασό υπήρχε ένα μοναστήρι το οποίο λέγεται Keslik από το όνομα της περιοχής που βρίσκεται. Μερικές φορές αναφέρεται και ως Μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ από το όνομα της μίας από τις δύο εκκλησίες που έχει. Σύμφωνα με το διαδίκτυο τα πρώτα υπόσκαφα της εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ φτιάχτηκαν το 800μΧ περίπου και τα υπόλοιπα το 1200. Λειτούργησε ως μοναστήρι για περίπου 400 χρόνια, από το 900 ως το 1300μΧ και μετά εγκαταλήφθηκε. Στα τέλη του 18ου αιώνα οι ντόπιοι Έλληνες άρχισαν να το επισκέπτονται ξανά και τον 19ο αιώνα συντηρήθηκε. Λειτούργησε ως εκκλησία μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923-4 οπότε και εγκαταλήφθηκε ξανά. Στα τέλη του 20ου αιώνα οι Τούρκοι το ανακάλυψαν και το έκαναν επισκέψιμο.

Εκκλησία Αρχ. Μιχαήλ

Τράπεζα

Εκκλησία Αγ. Στεφάνου

Κάποια από τις μέρες που ήμουν στο Προκόπι ανέβηκα μέχρι τον τύμβο που φυλλάσονταν τα οστά του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου πριν μεταφερθούν στην Εύβοια. Δυστυχώς ο χώρος ήταν κλειστός (λειτουργεί 11-6, αντίθετα με το τί έλεγε το google). Ήταν ανοιχτό όμως το καφέ από κάτω όπου μια παρέα από κορίτσια απολάμβανε το αφέψημα τους.

Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες της πόλης όταν ο ήλιος έπεφτε.

 

Μιχάλης

Προκόπι Καππαδοκίας
14 Ιουνίου

Επιτέλους μετά από καιρό στον δρόμο ξανά

 Είχαν περάσει περίπου 10 μήνες από την τελευταία φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό (η Κύπρος βέβαια δεν μετράει για εξωτερικό) και περισσότερα από 4 χρόνια από την τελευταία φορά που ταξίδεψα στο εξωτερικό με την μηχανή. Εδώ και αρκετά χρόνια μου είχε κάτσει η ιδέα να περπατήσω στα χνάρια που πολέμησε ο Ελληνικός Στρατός το 1919-1922, επίσης να επισκεφθώ την Καππαδοκία και τις πόλεις του Ευξείνου Πόντου. Απλώς μέχρι τώρα δεν είχαν "ωριμάσει οι συνθήκες" ή για να χρησιμοποιήσω την γλώσσα των πολιτικών όταν δεν θέλουν να σου απαντήσουν σε μια λογική ερώτηση "δεν υπήρχε το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο" (Ουάου!!!!, είμαι πολύ μπροστά!!). Τώρα λοιπόν που ωρίμασαν οι συνθήκες και βρέθηκε και το κατάλληλο νομικό πλαίσιο καβάλησα την μηχανή και έφυγα. Είπα να κάνω το ταξίδι αυτό Ιούνιο που οι μέρες είναι μεγαλύτερες και που ακόμα δεν έχουν πιάσει οι ζέστες (κούνια που με κούναγε). Αρχικά πήρα το πλοίο από τον Πειραιά και βγήκα στην Μυτιλήνη στην οποία έμεινα δύο μέρες για να δω φίλους και γνωστούς αφού έχω περάσει έναν χρόνο της ζωής μου εκεί (ακόμα δεν μου έχει εξηγήσει κάποιος αν Μυτιλήνη και Λέσβος είναι διαφορετικά νησιά ή το ίδιο!). Από τα αγαπημένα μου μέρη στο νησί είναι η Αγιάσος και η Σκαλα Συκαμιάς. Επειδή τις μέρες που ήμουν στην Λέσβο έκανε πολύ ζέστη προτίμησα να πάω στην Αγιάσο που έχει και κάποιο υψόμετρο.

Σ' αυτό το όμορφο τραπεζάκι ήπια έναν καφέ στην χόβολη με γλυκό του κουταλιού

 

Το Σάββατο 8 Ιουνίου, το απόγευμα, πήρα το καραβάκι "Φώκαια" (Τουρκικής εταιρείας) και κατά τις επτάμιση το απόγευμα βγήκα στις Κυδωνίες (που είναι οι Ελληνική ονομασία του Αϊβαλή). Για εκείνο το βράδυ είχα κλείσει να μείνω σε ένα ξενοδοχείο στην θάλασσα, στα Μοσχονήσια που είναι προάστιο των Κυδωνίων (συνδέεται με γέφυρα). Την επομένη αφού άλλαξα χρήματα και αγόρασα μία τοπική sim για να έχω λεπτά και δεδομένα στην χώρα έφυγα προς την Ανατολία. Πρώτος σταθμός ήταν το Ουσάκ, μια μικρή (για τα δεδομένα της Τουρκίας) πόλη 180.000 κατοίκων. Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον να δεις αλλά βόλευε από πλευράς αποστάσεως.

Και βέβαια πανταχού παρών είναι ο Μεγάλος Τιμονιέρης (πιό παλιός από τον άλλον Μεγάλο Τιμονιέρη της Άπω ανατολής) ο οποίος κατευθύνει τα στρατεύματα στην νίκη αλλά αγκαλιάζει και τον απλό λαό για να τον καθοδηγήσει.

Την Δευτέρα 10/6 συνέχισα την προέλαση μου προς τα ανατολικά. Άφησα στα αριστερά μου (βόρεια) την Κιουτάχεια και συνέχισα την ηρωική πορεία μου μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ. Εκεί έστριψα τον όγκο των δυνάμεων μου βόρεια στην κατεύθυνση προς Εσκή Σεχίρ. 25 χλμ αργότερα όμως άφησα τον κύριο άξονα και βγήκα σ' ένα χωριό με τ' όνομα Ayazini. Εκεί, μέσα στους βράχους, υπάρχουν σκαμμένες κατοικίες και εκκλησίες.

Η εκκλησία της Παρθένου Μαρίας

Υπήρχαν και σπηλιές ανεπτυγμένες σε διάφορα επίπεδα οι οποίες συνδεόντουσαν μεταξύ τους.

Έκανα και μια βόλτα στο παρακείμενο ομώνυμο χωριό.....

... πριν καθήσω για ένα κρύο τσάι σ' ένα υπαίθριο καφέ. Εκεί ο ιδιοκτήτης του καφέ με σπασμένα αγγλικά και με την βοήθεια του google translate μου πρότεινε να πάω εκεί κοντά σε μια λίμνη. Είχα χρόνο κι έτσι έκανα την προσπάθεια. Η αρχαία ονομασία της περιοχής είναι Φρυγία και έτσι το κρατάνε ακόμα αλλά μάλλον όχι επίσημα.

Η λίμνη δεν έλεγε και πολλά αλλά η διαδρομή ως εκεί ήταν όμορφη. Εκεί που τέλειωνε ο δρόμος δίπλα στην λίμνη υπήρχαν και δύο οικογένειες (απ' αυτές τις δωδεκαμελείς που όλα τα θηλυκά άνω των 8 χρονών είναι κουκουλωμένα με τσεμπέρια) που έψηναν για πικ-νικ. Είχε και μια μικρή αποβάθρα όπου υπήρχε μια αυτοκρατορική βάρκα για να κάνει βόλτες όσους το επιθυμούσαν.

Solar powered βεβαίως

Το τοπίο από την άλλη μεριά της λίμνης ήταν όμορφο.

Μετά την λίμνη οπισθοχώρησα λίγο μέχρι το Αφιόν Καραχισάρ για ν' αναλάβω επιθετική πρωτοβουλία αμέσως μετά προς νοτιοανατολάς προς μια πόλη που στα τουρκικά λέγεται Aksehir και στα ελληνικά Φιλομήλιον της Φρυγίας όπου και διανυκτέρευσα.

Την επομένη 11 Ιουνίου στο πρόγραμμα ήταν να καταλήξω στην Καππαδοκία. Έφυγα λοιπόν από το Φιλομήλιον νοτιοανατολικά προς το Ικόνιο περνώντας από τις νότιες παρυφές της Αλμυράς Ερήμου. Αν και σήμερα ήταν ζεστή μέρα πάνω στην μηχανή ευτυχώς δεν ζεσταινόμουν πολύ παρά το κράνος και τον ιδιαίτερο ρουχισμό που απαιτείται.

Στον σχεδιασμό του ταξιδιού είχα ζητήσει από τον Τούρκο φίλο μου Ονούρ να μου προτείνει διάφορα αξιοθέατα πάνω στην διαδρομή μου. Έτσι, εκτός από το Ayazini που επισκέφθηκα χθες για την σημερινή διαδρομή μου είχε προτείνει το Obruk Hani το οποίο προφανώς κάποτε ήταν χάνι κοντά στο χωριό Obruk. Το χάνι αυτό καθ' εαυτό ήταν κλειστο και γινόντουσαν εργασίες. Μάλιστα κατά τις 12:30 που πήγα εγώ οι εργάτες τα μάζευαν και έφευγαν.

Αυτό που όμως είναι ενδιαφέρον είναι πίσω ακριβώς από το χάνι. Ένας ιδιαίτερος γεωλογικός σχηματισμός γεμάτος με νερό.

Πέρα από αυτό δεν είχε τίποτα να δεις και στην ευρύτερη περιοχή δεν υπήρχε δέντρο (πλην κάποιων νεοφυτευθέντων) κι έτσι ο ήλιος χτύπαγε αλύπητα. Ούτε ένα καφέ ούτε τίποτα. Έτσι ξανακαβάλησα την μηχανή κι έφυγα τρέχοντας μπας και βρω πουθενά να ξαποστάσω. Τελικά σταμάτησα σ' ένα βενζινάδικο που παραπλεύρως είχε ένα παρακμιακό μαγαζί που έδινε ντονέρ και κεμπάπ σε ψωμί.

Τελικά έφτασα στην Καππαδοκία και κατέλυσα σε μια κωμόπολη η οποία λέγεται στα τούρκικα Urgup και στα ελληνικά Προκόπι. Εδώ υπήρχε και το προσκήνυμα του Αγίου Ιωάννη του Ρώσσου και με την ανταλλαγή των πληθυσμών οι κάτοικοι του Προκοπίου πήραν μαζί τους τα λείψανα του Αγίου και όταν εγκαταστάθηκαν στην Εύβοια έφτιαξαν εκεί καινούργια εκκλησία ομώνυμη κι εναπόθεσαν εκεί τα λείψανα.

Στην Καππαδοκία θα μείνω 4 μέρες για να πάω κάποιες βόλτες οπότε τα σχετικά με την περιοχή στην επόμενη ανάρτηση.

Μιχάλης

Προκόπι Καππαδοκίας

11 Ιουν