Gooooood morning Vietnam

Όταν φτάσαμε στο Ανόι, την πρωτεύουσα του Βιετνάμ, στις 25 Φεβ η ώρα ήταν 10 το βράδυ κι όλοι ήμαστε ψόφιοι από την ημέρα. Πηγαίνοντας προς το ξενοδοχείο η πρώτη εικόνα της πόλης, αν και βράδυ, ήταν εντυπωσιακή. Ψηλά μοντέρνα κτίρια, ωραίος φωτισμός και πολύς κόσμος στον δρόμο. Καμία σχέση με το τί θα περίμενε κανείς από πόλη κομμουνιστικής χώρας με βάση τις εμπειρίες από την εποχή του ορθόδοξου κομμουνισμού μέχρι το 1990.

Την επόμενη μέρα διαπιστώσαμε και τα αρνητικά αυτής της αλλαγής αφού το πρωί πέσαμε στην ώρα αιχμής των 7,5 εκατομυρίων κατοίκων της που πήγαιναν στις δουλειές τους. Ευτυχώς η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων χρησιμοποιεί σκούτερ για τις μετακινήσεις του όπως σχεδόν παντού στις πόλεις της Νοτιοανατολικής Ασίας αλλά και πάλι η κίνηση ήταν απερίγραπτη. 

Αφού καταφέραμε να βγούμε από την πόλη κάναμε μια διαδρομή 1,5 ώρας περίπου για να πάμε στο περιοχή Ταμ Κοκ...

... όπου βρίσκονται δύο παγόδες.

Το πιό ωραίο όμως δεν ήταν οι παγόδες αλλά η βόλτα με βαρκάκι στο παρακείμενο ποτάμι. Η πλειονότητα των βαρκάρηδων είναι γυναίκες...

... οι οποίες φορούν το χαρακτηριστικό κωνικό καπέλο των Βιετναμέζων, που εμείς οι μεγαλύτεροι το θυμόμαστε από τότε που το Βιετνάμ έπαιζε κάθε μέρα στις ειδήσεις.

Φόρτωναν από 2-3 άτομα σε κάθε βάρκα και έφευγαν κοπηλατώντας με τα πόδια!!!!!!

Αν και ο καιρός δεν βοηθούσε πολύ η βόλτα στο ποτάμι ήταν απολαυστική.

Μετά κινηθήκαμε στην κοντινή περιοχή Hang Mua όπου περάσαμε από έναν όμορφα διαμορφωμένο χώρο με λιμνούλες...

... για ν' ανεβούμε περίπου 500 σκαλοπάτια λαξευμένα σ' έναν βράχο και να έχουμε θέα σε όλην την περιοχή.

Όταν επιστρέψαμε στο Ανόι πέσαμε πάλι στην ώρα αιχμής και στο παρακάτω βίντεο 3 λεπτών περίπου φαίνεται η πληθώρα των σκούτερ.

Την επομένη, 27 Φεβρουαρίου είχε κανονιστεί να πηγαίναμε ανατολικά από το Ανόι στον κόλπο Χα Λονγκ για μια διήμερη κρουαζιέρα. Πηγαίνοντας προς τα εκεί σταματήσαμε σ΄ ένα εργοστάσιο παραγωγής μαργαριταριών. Το μαγαζί ήταν σκέτο κοπτήριο χρήματος αφού η μέση τιμή για ένα μαργαριτάρι ήταν στα $400 και η κίνηση που είχε ήταν έτσι από μέσα...

... κι έτσι απ' έξω.

Φτάσαμε στο λιμάνι του Χα Λονγκ, επιβιβαστήκαμε σε ένα μικρό κρουαζιερόπλοιο και σαλπάραμε. Ο κόλπος του Χα Λονγκ είναι ένα πανέμορφο μέρος, μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Αν και όταν πήγαμε εμείς δεν ήταν high season ο κόλπος ήταν γεμάτος από κάθε είδους πλεούμενα.

Δυστυχώς ο καιρός ήταν μουντός και οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν την ομορφιά του τοπίου. Στο διήμερο κάναμε και δύο κοντινές εκδρομές μία σ' ένα νησάκι του κόλπου για να δούμε ένα χωριό...

... και μία με βάρκα για να πάμε σε ένα σπήλαιο.

Μας πήρε μια βαρκάρισα σαν αυτήν εδώ.

Μερικοί προτίμησαν να κάνουν κουπί οι ίδιοι.

Συνήθως πριν κοιμηθώ το βράδυ κλείνω πατζούρια, κουρτίνες και ότι κλείνει τελος πάντων για να έχω απόλυτο σκοτάδι στο δωμάτιο. Στο πλοίο όμως πατζούρια δεν είχε και τις κουρτίνες τις άφησα ορθάνοιχτες διότι τί καλύτερο να ξυπνάς με αυτήν την θέα!!

Αγνοήστε τα πεταμένα ρούχα αφού ο ενθουσιασμός μου ήταν τέτοιος που έβγαλα την φωτογραφία πριν ντυθώ

Για να είμαι ειλικρινής έπαιζα και λίγο εκ του ασφαλούς αφού είχα υπολογίσει να ξυπνήσω πριν ξημερώσει διότι στις 6πμ πήγα για γυμναστική τάι-τσι.

Επιστρέφοντας στο Ανόι πήγαμε να επισκεφθούμε τον χώρο που βρίσκεται το Μαυσωλείο του ιστορικού ηγέτη του Βορείου Βιετνάμ, Χο Τσι Μινχ. Δίπλα ακριβώς βρίσκεται και το αντίστοιχο μουσείο απ' όπου είναι η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης. 
Το Μαυσωλείο βρίσκεται σε έναν τεράστιο κλειστό δρόμο από αυτούς που χαίρεσαι να κάνεις παρέλαση...

... και φυλάσσεται από δύο ένοπλους σκοπούς...

... με εντυπωσιακές στολές σαν αυτού.

Πριν φύγουμε από το Ανόι πήγαμε σ' έναν κεντρικό δρόμο που λέγεται Train street. Πρακτικά δεν είναι καν street αφού είναι απλά οι γραμμές του τραίνου και στις δύο πλευρές έχουν ανοίξει καφέ για να βλέπει ο κόσμος τα τραίνα που περνούν από απόσταση εκατοστών.

Και όταν περνάει το τραίνο γίνεται αυτό:

05 Train street, Hanoi

Πριν τελειώσει η μέρα πήγαμε στο αεροδρόμιο να πετάξουμε για την αυτοκρατορική πόλη Χουέ.

Η Χουέ ήταν η έδρα των αυτοκρατόρων του Βιετνάμ (ακόμα και την περίοδο της Γαλλικής επικυριαρχίας) και το πρώτο πράγμα που κάναμε το πρωί του Σαββάτου 1ης Μαρτίου ήταν να επισκεφθούμε την παλιά εντός των τειχών πόλη που διέμεναν οι αυτοκράτορες. Τα κτίρια αλλά και ολόκληρη η περιοχή ήταν πολλή όμορφη.

Μάλλον επειδή ήταν Σάββατο είχε πολύ κόσμο και αρκετά νεαρά γλυκά κορίτσια είχαν έρθει με παραδοσιακές ενδυμασίες.

Και μερικά ντυμένα με το μώβ χρώμα που είναι το σύμβολο της πόλης.

Επισκεφθήκαμε άλλη μια παγόδα που οι πιστοί προσεύχονταν...

... μέσα σ' έναν καταπράσινο κήπο.

Φύγαμε από την Χουέ με τραίνο το οποίο υποτίθεται ότι θα έκανε μια όμορφη διαδρομή. Τελικά δεν έλεγε και πολλά και όποιος έχει κάνει την διαδρομή με τον οδοντωτό των Καλαβρύτων ή τον μουτζούρη στις Μηλιές Πηλίου δεν θα ενθουσιαστεί καθόλου. Κάναμε και μια στάση σε ένα χωριό και, όπως και στα δικά μας χωριά όταν σταμάταγε παλιά το τραίνο μαζευόντουσαν μικροπωλητές έτσι κι εκεί είχε έρθει ο κυριούλης με "μηχανή μεγάλου κυβισμού" (παπί δηλαδή) μάρκας Yamaha όπου αριστερά είχε κρεμασμένη φουφού που έψηνε (ή έβραζε) bao bun τα οποία εκτίθεντο στην βιτρίνα πίσω ενώ η ντουντούκα δεμένη μπροστά αριστερά διαλαλούσε το εμπόρευμα ασταμάτητα.

Κλείνοντας η μέρα μας βρήκε στην πόλη Hoi An να παρακολουθούμε μιά παράσταση σχετική με την ιστορία της πόλης...

... σε μιά όμορφη περιοχή με νυχτερινή ζωή.

Πάνω είναι η εικόνα και κάτω η αντανάκλαση της στην λίμνη

Μιχάλης

Χόι Αν

2 Μαρ

Λάος και Κολωνάκι

 Στο Κολωνάκι έχω πάει πολλές φορές με το δεδομένο ότι σαν έφηβος έμενα κοντά ενώ τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου ήταν πολύ in και ξημεροβραδιαζόμαστε εκεί. Από την άλλη, στο Λάος δεν είχα πάει ποτέ κι έτσι αφού το Κολωνάκι το ήξερα απ' έξω κι ανακατωτά είπα να μάθω και την χώρα της Ινδοκίνας. Και αφού θα ήμουν στην γειτονιά σκέφτηκα να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη (μην ξανάρχομαι) και να επισκεφθώ και τις άλλες δύο χώρες της Ινδοκίνας, ήτοι Βιετνάμ και Καμπότζη.

Έτσι το πρωί του Σαββάτου 22 Φεβ βρέθηκα πάλι στο Ελ. Βενιζέλος και αφού για καμμιά εικοσαριά ώρες περιπλανιόμουν στους αιθέρες αλλάζοντας τρία αεροπλάνα και δύο αεροδρόμια (Ντόχα, Κατάρ και Μπανγκόκ, Ταϋλάνδη) προσγειώθηκα τελικά στην πόλη Luang Prabang του Λάος. Κι έτσι ξεκούραστος όπως ήμουν, μαζί με άλλους οκτώ συνταξιδιώτες  και τον αρχηγό του ταξιδιού, καβαλήσαμε 2 minibus και φύγαμε για να επισκεφθούμε τους καταρράκτες Κουανξί.

Η περιοχή που βρίσκονται οι καταρράκτες είναι πολύ πράσινη και μαζί με τις λιμνούλες που δημιουργούνται σχηματίζουν ένα πολύ όμορφο τοπίο.

 Μερικοί βρήκαν την ευκαιρία και δροσίστηκαν λίγο.

Φεύγοντας από εκεί πήγαμε σ' ένα τοπικό εστιατόριο να φάμε ωραίο καυτερό φαγητό και να ξεπλύνουμε τα νερόβραστα που σερβίρουν στα αεροπλάνα και τέλος επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και πέσαμε νεκροί για ύπνο διότι την επόμενη μέρα έπρεπε να ξυπνήσουμε από τις 5. Τέτοιες συνήθειες τις έχω κόψει από τότε που βγήκα στην σύνταξη αλλά, από την μιά το ότι κοιμήθηκα από τις 10 το βράδυ και από την άλλη η διαφορά της ώρας με την Ελλάδα, τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο. Κατεβήκαμε λοιπόν αξημέρωτα στο κέντρο της πόλης διότι εκείνη την ώρα, κάθε πρωί, οι βουδιστές μοναχοί των τριγύρω μοναστηριών κατεβαίνουν στο κέντρο, ξυπόλητοι μάλιστα, για να πάρουν το φαγητό της ημέρας από τους κατοίκους της πόλης. Έτσι από την μια μεριά κάθονται οι ντόπιοι και από την άλλοι στήνονται οι τουρίστες....

.... και στην μέση περνούν οι μοναχοί πολλοί εκ των οποίων είναι παιδιά αφού μόνον έτσι μπορούν να έχουν δωρεάν εκπαίδευση παρ' ότι η χώρα είναι (ως ένα σημείο τουλάχιστον) κομμουνιστική και η κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία εδώ και 50 χρόνια περίπου χρακτηρίζει το καθεστώς ως "μονοκοματική λαϊκή δημοκρατία".

Τελειώνοντας από εκεί επισκεφθήκαμε μια πρωινή αγορά όπου πωλούνται από μπιχλιμπίδια...

... ψητά ή τηγανητά κρέατα...

... ψάρια...

... μέχρι φρούτα και λαχανικά.

Γυρνώντας ξενοδοχείο πήραμε πρωινό και φύγαμε για μια βόλτα στον πατέρα των ποταμών, τον ποταμό Μεγκόνκ ο οποίος σε μεγάλο μήκος του είναι το φυσικό σύνορο μεταξύ Ταϊλάνδης και Λάους και πιο νότια μεταξύ Καμπότζης και Βιετνάμ.

Πήραμε λοιπόν μία τέτοια βάρκα...

... και σαν τον Martin Sheen που ανέβαινε τον Μεγκόνκ για να βρει τον αποστάτη Συνταγματάρχη Marlon Brando στην ταινία "Αποκάλυψη τώρα" του Κόππολα...

... φύγαμε κι εμείς κατά τον ανάρρου του ποταμού. Αν δεν είσαι στην θέση του Martin Sheen όμως η βόλτα με βάρκα στο ποτάμι είναι πολύ χαλαρωτική κι εγώ χάζευα τον κόσμο που δούλευε στις όχθες.

Σε κάποιο μικρό χωριό σταματήσαμε και οι ντόπιοι μας έδειξαν πώς φτιάχνουν ουίσκυ (έτσι το έλεγαν) από ζύμωση ρυζιού. Βέβαια περισσότερο με τσίπουρο έμοιαζε αλλά το ουίσκυ είναι διεθνώς γνωστό.

Ξανασταματήσαμε σε μία παραποτάμια σπηλιά με το όνομα Pak Ou που κάποτε μόναζαν βουδιστές μοναχοί και τώρα είναι γεμάτο αγάλματα, μικρά και μεγάλα του Βούδα.

Όταν επιστρέψαμε στην Luang Prabang επισκεφθήκαμε το ανάκτορο στο οποίο διαβιούσε η τέως βασιλική οικογένεια της χώρας....

... έναν ακόμα βουδιστικό ναό....

... και ανεβήκαμε σε έναν λόφο για να θαυμάσουμε την θέα προς την πόλη και τον ποταμό Μεγκόνκ.

Κάναμε μια βόλτα στην πόλη με ένα περίεργο τουκ-τουκ...

.... ή με τα πόδια....

... και τέλος με τα minibus πήγαμε στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης για να πάρουμε το τραίνο για την πρωτεύουσα της χώρας την Vientane. 

Και οι δύο σταθμοί ήταν μόλις τεσσάρων ετών πολύ όμορφοι, φτιαγμένοι από Κινέζους. Το τραίνο που λεγόταν China-Laos railway ήταν κι αυτό καινούργιο, κινείτο με ταχύτητα περίπου 160 χλμ/ώρα και το όνομα του το πήρε επειδή ξεκινά από τα σύνορα με την Κίνα και οδηγεί στην πρωτεύουσα. Φτάσαμε στην πόλη σε περίπου μιάμιση ώρα.

Η επόμενη μέρα, Τρίτη ξημέρωσε με βροχή στην Vientane. Πήγαμε αρχικά σε ένα πάρκο γεμάτο με αγάλματα του Βούδα...

... μετά στην τοπική αψίδα του Θριάμβου η οποία εδώ λέγεται Patuxai....

... και την οποία έχουν φτιάξει οι Γάλλοι προς τιμήν των Λαοτινών νεκρών, όπου μπορείς να ανέβεις στην κορυφή και να θαυμάσεις την θέα γύρω.
 

Επισκεφθήκαμε άλλους δύο ναούς και μία στούπα (εκεί εγώ αρνήθηκα να κατέβω από το αυτοκίνητο) και είδαμε κι άλλους Βούδες...

... πολλούς Βούδες.

Έχω την αίσθηση ότι μαζί με το ταξίδι στην Σρι Λάνκα τον περασμένο Αύγουστο έχω πάει σε περισσότερους βουδιστικούς ναούς παρά σε ορθόδοξους κι έχω δει περισσότερα αγάλματα του Βούδα απ' ότι εικόνες Αγίων της Ορθοδοξίας.

Τέλος, τα minibus μας πήγαν στο αεροδρόμιο για να πάρουμε το αεροπλάνο για την πρωτεύουσα του Βιετνάμ, το Ανόι.

Μιχάλης

Ανόι 

26 Φεβρουαρίου