Ταπροβάνη

Τα τελευταία χρόνια έχω μια τάση να πηγαίνω σε χώρες που έχουν σχέση με τον Βουδισμό ή τον Ινδουισμό. Έτσι, μετά το Νεπάλ που πήγα το 22 και την Μογγολία που πήγα το 23 φέτος αποφάσισα να επισκεφθώ ένα νησί στον Ιδικό ωκεανό το οποίο οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Ταπροβάνη ενώ οι σύγχρονοι κάτοικοι του το λένε "Λαμπερό Νησί" ή στα σιναλέζικα (που είναι η γλώσσα τους) Σρι Λάνκα.

Το ταξίδι για την Ταπροβάνη ξεκίνησε στις 7 παρά τέταρτο το πρωί της Κυριακής 11 Αυγούστου που έφυγα από το σπίτι μου και μέσω των αεροδρομίων της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης τέλειωσε στις 5:15 τοπική ώρα (2:45 ώρα Ελλάδος) της Δευτέρας 12 Αυγούστου που η Turk Hava Yollari προσγειώθηκε στην πρωτεύουσα της Σρι Λάνκα το Κολόμπο. Βέβαια όταν φτάνεις τόσο πρωί θέλεις να πας σ' ένα ξενοδοχείο και να πέσεις για ύπνο αφού πρακτικά είσαι άυπνος για 20 ώρες. Όμως τα ξενοδοχεία δεν κάνουν check-in πριν τις 2 το μεσημέρι, έτσι ενώ είμαστε άυπνοι αρχίσαμε τις βόλτες σε μια πόλη 650 χιλιάδων που ξυπνούσε.

Η Σρι Λάνκα είναι ένα νησί νότια της Ινδίας και γι αυτό πολλές φορές αναφέρεται ως "το δάκρυ της Ινδίας" ή "το διαμάντι του Ινδικού". Έχει έκταση την μισή από την Ελλάδα με πληθυσμό πάνω από 22 εκατομύρια. Οι κάτοικοι της ανήκουν σε δύο βασικές φυλές, τους Σιν(γκ)αλέζους, βουδιστές στο θρήσκευμα (με καταγωγή από την βόρεια Ινδία) και τους Ταμίλ, ινδουιστές στο θρήσκευμα (με καταγωγή από την νότια Ινδία). Η χώρα έχει τρεις επίσημες γλώσσες, τα σιναλέζικα, τα ταμιλέζικα και τα εγγλέζικα. Μέχρι το 1972 ονομαζόταν Κεϋλάνη και μ' αυτό το όνομα έγινε γνωστή για το τσάι της και την κανέλα της. Από το 1983 μέχρι το 2009 η χώρα ταλανιζόταν από εμφύλιο αφού οι Ταμίλ επιδιώκοντας την ανεξαρτησία τους συγκρότησαν ομάδες που αποκαλούντο Τίγρεις Ταμίλ και χτυπούσαν αρχικά σε κρατικές δομές αλλά μετά σε βουδιστικούς ναούς κλπ. Ο εμφύλιος έληξε το 2009 μετά από πλήρη στρατιωτική ήττα των Τίγρεων Ταμίλ από τον κυβερνητικό στρατό.

Το Κολόμπο (που δεν έχει καμμία σχέση με τον Κολόμβο αλλά προέρχεται από παραφθορά μιας σιναλέζικης λέξης που σημαίνει φύλλα μάνγκο) είναι μια άσχημη πόλη που αλλάζει και κάποιος μπορεί να δει και το παλιό...

...και το καινούργιο.

Χαράματα λοιπόν στην πόλη και χωρίς καφέ ακόμα επισκεφθήκαμε την πλατεία της Ανεξαρτησίας...

... το Εθνικό Μουσείο

... όπου, παρά το ότι ήταν Αύγουστος, δημοτικά σχολεία το επισκεπτόντουσαν...

... κι έναν βουδιστικό ναό μέσα στην λίμνη Beira.

Τέλος, καταλύσαμε στο Χίλτον κατάκοποι όπου από το δωμάτιο μου στον 14ο όροφο είχα πολύ ωραία θέα.

Την επομένη φύγαμε από το Κολόμπο και κινηθήκαμε προς το εσωτερικό της χώρας. Κάναμε μια στάση στο χωριό Pinawalla όπου υπάρχει ένα ορφανοτροφείο ελεφάντων. Εκεί μαζεύουν ελέφαντες που οι μητέρες τους έχουν σκοτωθεί συνήθως από λαθροθηρεία και τους μεγαλώνουν. Ορισμένες φορές την ημέρα κατεβάζουν τους ελέφαντες στο ποτάμι για να πλένονται και να παίζουν. Εκεί τους πετύχαμε κι εμείς και τους χαζεύαμε.

Εκεί ήταν και τα πανταχού παρόντα δημοτικά σχολεία.

Είναι γεγονός ότι οι ελέφαντες απολάμβαναν ένα ωραίο ντους από τους φροντιστές τους.

Αν και μικρότεροι από τους Αφρικανικούς ελέφαντες παραμένουν τεράστια ζώα...

... και όταν επιστρέφουν από το ποτάμι στο ορφανοτροφείο πρέπει να διασχίσουν έναν κεντρικό δρόμο όπου δύο παρασημοφορημένες αστυνομικίνες διακόπτουν την κυκλοφορία.

Τις επόμενες τρείς μέρες μείναμε σε bungallows σ' έναν καταπράσινο χώρο πάνω στην λίμνη Kandalama.

Επισκεφθήκαμε πολλούς βουδιστικούς ναούς και μοναστήρια...

... παλιούς...

... και νέους.

Και κάποιους πιο ιερούς όπως τον παρακάτω στην Anaradhapura όπου έχουν φυτέψει ένα κλαρί από το δένδρο κάτω από το οποίο διαλογιζόταν ο πρίγκιπας Σιντάρτα για να γίνει Βούδας και τώρα έχει εξελιχθεί σε τεράστιο δένδρο βέβαια.

Οι πιστοί προσεύχονταν με κατάνυξη ακόμα και στα πεζοδρόμια.

Όπως είναι γνωστό όπου υπάρχουν βουδιστικοί ναοί υπάρχουν και μαϊμούδες μακάκοι...

... και γητευτές φιδιών (φακίρηδες τους λέγαμε στα νιάτα μου).

Η μία πό τις δύο κόμπρες δεν του πολυσηκωνόταν οπότε χρειαζόταν μια υδραυλική υποβοήθηση και την έσπρωχνε με το χέρι.

Μία μέρα επισκεφθήκαμε έναν ινδουιστικό ναό του Θεού Σίβα στην περιοχή των Ταμίλ.

Την ώρα που πήγαμε πέσαμε στον εσπερινό τους (ήταν και παραμονή της Παναγίας!)

Και όπως είναι γνωστό όπου υπάρχουν ινδουιστικοί ναοί υπάρχουν και στικτά ελάφια...

... που ανακυκλώνουν τα πλαστικά και τα σκουπίδια.

Σε μια από τις περιηγήσεις μας είδαμε και μια σαύρα που είναι συγγενής του δράκου του Κομόντο και απ' ότι έμαθα έχει και τις ίδιες ορέξεις.

Η φωτό είναιαπό την σιγουριά του λεωφορείου βέβαια.

Μιχάλης,
15 Αυγ (χρόνια πολλά)
Ταπροβάνη

Τουρκία, συμπεράσματα και σκέψεις

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού μου στην Τουρκία έκανα διάφορες σκέψεις ανάλογα με αυτά που έβλεπα, τις οποίες θα προσπαθήσω να εκεθέσω εδώ.

Οδήγηση:

Με εξαίρεση την διδρομή Προύσσα - Πάνορμος δεν κινήθηκα σε αυτοκινητόδρομο. Οι δρόμοι που κινήθηκα ήταν κυρίως δευτέρευοντες, έμοιαζαν λίγο σε αυτοκινητόδρομους, οι οποίοι είχαν δύο (μερικές φορές και τρεις) λωρίδες ανά κατεύθυνση, μία επιπλέον βοηθητική, ενώ συνήθως είχαν μπαριέρες ανάμεσα ή ένα μεγάλο αυλάκι. Δεν ήταν όμως κλειστοί που σημαίνει ότι είχαν φανάρια, διασταυρώσεις και διαβάσεις που σημαίνει ότι πολλές φορές υπήρχαν αυτοκίνητα που διέσχιζαν κάθετα ή φρέναραν για να στρίψουν αριστερά, υπήρχαν πεζοί που διέσχιζαν ή περπατούσαν πάνω στον δρόμο και μερικές φορές μηχανάκια που πήγαιναν ανάποδα στην βοηθητική. Υπήρχαν πολλά ραντάρ αλλά όχι πολλή αστυνομία. Υπήρχαν πάρα πολλά ψεύτικα περιπολικά της αστυνομίας και ψεύτικοι τροχονόμοι (dummies). Στις περισσότερες περιπτώσεις τα περιπολικά είχαν φάρους από πάνω που αναβόσβηναν. Την πρώτη φορά που είδα τέτοιο ψεύτικο περιπολικό με φάρους αναμένους ήταν στην αρχή του ταξιδιού, έξω από το Αϊβαλή και ψάρωσα. Αλλά μετά το συνήθισα και δεν ψάρωνα μέχρι που έφαγα την κλήση. Οι Τούρκοι γενικά δεν οδηγούν άσχημα αλλά μερικές φορές σε αιφνιδιάζουν με περίεργες ενέργειες. Μου έτυχε κάπου μετά την Καππαδοκία, στον δρόμο για το Kemaliye, σε δρόμο που είχε δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση, να συναντήσω δύο αυτοκίνητα τα οποία είχαν περάσει την έξοδο που ήθελαν να βγούν (μάλλον ήταν παρέα) και έκαναν και οι δύο όπισθεν, ένας σε κάθε λωρίδα. Ευτυχώς εκεί δεν είχε τίποτα ανάμεσα στα δύο ρεύματα κι έτσι ανοίχθηκα και τους πέρασα. Οι επαρχιακοί δρόμοι, αν και ήταν λίγοι αυτοί που έκανα, μπορούσε να είναι πολύ καλοί, όπως στον δρόμο για το Kemaliye ή στον δρόμο για την Παναγία Σουμελά ως τελείως χάλια με συνεχή σαμάρια και λακούβες, όπως στο δρόμο στο φαράγγι Horma. Πηγαίνοντας για την Τραπεζούντα πέρασα από ένα τούνελ (Zigana tunel) μήκους 17 χλμ στο οποίο άλλαζε το χρώμα του φωτισμού ανά τακτά διαστήματα, έτσι που μου θύμιζε ντίσκο της δεκαετίας του 70.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι στην Τουρκία υπάρχουν 19 αυτοκινητοβιομηχανίες όπως Ford, Hyundai, Isuzu, Renault, Toyota και πολλές τούρκικες.

Καθημερινότητα:

Δεν είδα την βρωμιά των (θεωρητικών) γκράφιτι που υπάρχει στην Ελλάδα. Σίγουρα υπάρχουν κι εκεί οπαδοί και σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα παιδιά αλλά δεν είδα πουθενά Θύρα 75 ή Fener Bahce, Trabzonspor κλπ. Δεν είδα πουθενά ζητιάνους, με εξαίρεση μια γιαγιά που μου ζήτησε χρήματα πολύ διακριτικά. Είδα λίγα αδέσποτα και τα περισσότερα απ' αυτά είχα μιά μικρή ετικέτα στο αυτί σαν αυτές που έχουν οι αγελάδες στις κτηνοτροφικές μονάδες. Είδα ακόμα λιγότερα δεσποζόμενα και κυρίως πιο δυτικά που έχουν και την αντίστοιχη δυτική κουλτούρα.

Στα ξενοδοχεία που έμεινα και στα αξιοθέατα που πήγα η συντριπτική πλειονότητα των πελατών/επισκεπτών ήταν Τούρκοι. Είδα λίγους ξένους στην Καππαδοκία και ακόμα λιγότερους στην Σουμελά. Φαντάζομαι ότι όλοι οι ξένοι πάνε στα παραλιακά μέρη και κυρίως στην Ατάλεια (και Κωνσταντινούπολη φυσικά). Κατά την διαμονή μου στην Τραπεζούντα, επειδή είχε συμπέσει με το κουρμπάνι των μουσουλμάνων είχε πολλόυς άραβες κυρίως από Εμιράτα, Κατάρ κλπ. Ξεχώριζαν διότι οι γυναίκες τους ήταν κουκουλωμένες μέχρι αηδίας που φαινόντουσαν μόνο τα μάτια ενώ αυτοί ήταν με κοντομάνικα και βερμούδες. Είδα ένα νεαρό κορίτσι που φορούσε νικάμπ (αυτό που καλύπτει το πρόσωπο από την μύτη και κάτω) που προσπαθούσε να φάει παγωτό χωνάκι.

Προϊόντα:

Το πρωινό που προσφέραν τα ξενοδοχεία είναι αυτό που τρώνε οι Τούρκοι το οποίο αν και θεωρητικά είναι πιο υγιεινό εμένα δεν με ενθουσιάζει. Περιέχει κυρίως φρέσκα προϊόντα όπως ντομάτες, αγγούρια, ελιές, πιπεριές, αυγά βραστά, πολλά τυριά και ψωμί ή κουλούρι. Στα περισσότερα ξενοδοχεία έβρισκες και μέλι ή μαρμελάδα αλλά όχι κέικ ή κάτι άλλο γλυκό. Γεγονός όμως είναι ότι ό,τι συσκευασμένο προσφερόταν πρόσεχα ότι ήταν φτιαγμένο στην Τουρκία. Υπήρχαν και εισαγόμενα είδη όπως μπύρες και η μόνη τούρκικη μπύρα που έβρισκα ήταν η Efes Pilsen και καμμία άλλη. Γενικά αλκοόλ στα εστιατόρια έβρισκα μόνο στις πιο δυτικές περιοχές και στην Καππαδοκία. Τα υπόλοιπα είχαν μόνο αναψυκτικά, αϋράνι και τσάι/καφέ.

Τρόπος διασκέδασης:

Μ' άρεσε ότι έκαναν πικ-νικ και ότι στις πόλεις μαζευόντουσαν σε συγκεκριμμένα μέρη με δικά τους τραπεζάκια και καρεκλάκια και έκαναν παρέα με φίλους τους. Κάτι που κάναμε κι εμείς παλιά αλλά τώρα το έχουμε εγκαταλείψει και πάμε μόνο σε μαγαζιά.

Καθαριότητα:

Εκεί που δεν το έχουν καθόλου είναι με την καθαριότητα. Υπάρχουν σκουπίδια σε διάφορα μέρη και δεν ήταν λίγες οι φορές που έφευγαν σκουπίδια από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου εν κινήσει αν και υπήρχαν πολλές πινακίδες που τους απαγόρευαν να το κάνουν. Πολλά πάρκα και παραλίες όμως ήταν γεμάτα σκουπίδια.

Εθνικισμός:

Από την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την γείτονα χώρα το 2004 και κάθε φορά μετά, έλεγα ότι αυτοί που φτιάχνουν σημαίες στην Τουρκία πρέπει να βγάζουν τρελλά λεφτά. Υπάρχουν τούρκικες σημαίες όλων των μεγεθών παντού. Υπάρχουν τεράστιες σημαίες που καλύπτουν την πρόσοψη εξαόροφων κτιρίων από την ταράτσα ως το ισόγειο. Η άποψη μου είναι ότι όταν υπάρχουν τόσες πολλές σημαίες είναι προσπάθεια του κράτους να κρατήσει ενωμένους τους πολίτες του και να τους πείσει ότι είναι ένα έθνος. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει στην περίπτωση της Τουρκίας. Είδα αυτοκίνητο με την ημισέληνο ζωγραφισμένη στο πίσω παρ-μπριζ. Άλλο με ζωγραφισμένη την φάτσα του Κεμάλ και άλλο που είχε ζωγραφισμένα και τα δύο. Την ημισέληνο και τον Κεμάλ. Είδα κόκκινο αυτοκίνητο που στο καπώ είχε ζωγραφισμένη την ημισέληνο οπότε σχηματιζόταν η τουρκική σημαία. Να μην πω βέβαια για τα αγάλματα του Κεμάλ που κοσμούν τις κεντρικές πλατείες όλων των πόλεων και χωριών της χώρας που πέρασα.

Θρησκεία:

Όσο πιο ανατολικά πάει κάποιος τόσο πιο πολύ τσεμπέρι βλέπει. Υπάρχουν βέβαια μικτές παρέες, με κορίτσια κουκουλωμένα και κορίτσια ξεκουκούλωτα. Είδα ακόμα και 2 δίδυμες που η μία ήταν με μαντήλα και η άλλη χωρίς. Βέβαια πολλές φορές είναι θέμα πίεσης από την οικογένεια. Δεν κρύβω όμως ότι με ενοχλούσε όταν τις ζεστές μέρες έβλεπα τις γυναίκες να είναι με κλειστά ρούχα μέχρι τον λαιμό και μαντήλες ενώ οι κύριοι που τις συνόδευαν ήταν με κοντομάνικα και βερμούδες. 

Τελικά με τόσες εκκλησίες που επισκέφθηκα αυτό το ταξίδι εξελίχθηκε σε κάτι σαν θρησκευτικό τουρισμό. Αλλά, τί άλλο έχει μείνει πίσω από τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας παρά μόνο εκκλησίες και μοναστήρια.

Μιχάλης

Αθήνα

3 Ιουλίου

Κασταμονή - Ηράκλεια - Πάνορμος και πίσω στα τείχη

Την Πέμπτη 20 Ιουνίου τα μάζεψα κι έφυγα και από την Σαμψούντα η οποία όπως είπα δεν μ' ενθουσίασε. Αφού έκανα μια όμορφη διαδρομή δίπλα στην θάλασσα, λίγο πριν την Σινώπη έστριψα νότια και ανεβο-κατέβηκα ένα βουνό. Όταν οδηγούσα δίπλα στην θάλασσα ή στο βουνό ο καιρός ήταν ευχάριστα δροσερός. Στον κάμπο, όπως είναι φυσικό, ανέβαινε η θερμοκρασία. Μετά από κανένα πεντάωρο περίπου έφτασα στην Κασταμονή η οποία είναι μια μικρή πόλη 100 χιλιάδων κατοίκων περίπου. Να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα τίποτα ιδιαίτερο από την πόλη αλλά με εξέπληξε ευχάριστα. Το κέντρο της πόλης το διαρέει ένα ποταμάκι το οποίο το έχουν διαμορφώσει όμορφα με γκαζόν, λουλούδια κλπ.

Απέναντι ακριβώς από αυτήν την γέφυρα έχει μια πλατεία με το τζαμί του Νασράλα...

...και μαγαζιά που πουλούν λιχουδιές οπως χαλβά, παστουρμά και σουτζούκια.

Το καλό είναι ότι έχουν διατηρήσει πολλά σπίτια με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Τους έχουν κοτσάρει δυστυχώς αυτά τα δορυφορικά πιάτα

Στον λόφο πάνω από την πόλη δεσπόζει το κάστρο της δυναστείας των Κομνηνών...

...και όταν έπεσε λίγο ο ήλιος πήρα την ανηφόρα για να το δώ.

Έβγαλα κι ένα ντόπιο ζευγαράκι που έβγαζε σέλφι στο ηλιοβασίλεμα...

...και κατηφόρησα να βρω κάπου να φάω. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα κτίρια της πόλης έδειχναν πολύ όμορφα.

Το μουσείο της πόλης

Αυτό το πολύ όμορφο κτιριάκι είναι το γραφείο τουρισμού της πόλης

Την άλλη μέρα το πρωί έφυγα από την Κασταμονή αλλά πριν φτάσω στον προορισμό μου σταμάτησα στο φαράγγι Horma, πρόταση κι αυτό του φίλου μου του Ονούρ. Δεν το περπάτησα όλο διότι δεν με έπαιρνε από πλευράς χρόνου (ήθελε περισσότερο από 2 ώρες να το διασχίσεις) αλλά το πρώτο μέρος που περπάτησα ήταν πολύ όμορφο. Αυτό το κομμάτι ήταν ένα πολύ στενό μέρος του φαραγγιού. Επειδή υπό φυσιολογικές συνθήκες, το κομμάτι τουλάχιστον που περπάτησα εγώ, δεν θα περπατιόταν, οι διαχειριστές του έχουν στήσει έναν ξύλινο διάδρομο, αρκετά ψηλότερα από το πυθμένα του φαραγγιού, ο οποίος στηρίζεται σε σκαλωσιές.

Μετά από αρκετή ώρα και αρκετή ταλαιπωρία έφτασα σε μια παραθαλάσσια πόλη που στα τουρκικά λέγεται Karadeniz Eregli. Το Karadeniz σημαίνει Μαύρη Θάλασσα, το Eregli είναι παραφθορά του Ηράκλεια άρα το όνομα σημαίνει η Ηράκλεια της Μαύρης Θάλασσας. Το ελληνικό όνομα είναι Ηράκλεια η Ποντική (από τον Εύξεινο Πόντο) άρα το ίδιο.

Η Ηράκλεια έχει κι αυτή πληθυσμό γύρω στις 100 χιλιάδες. Στην περιοχή υπάρχει μια μεγάλη χαλυβουργία με το όνομα Erdemir. Όταν διάβαζα κριτικές για ξενοδοχεία διάβασα καλές κριτικές για ένα ομώνυμο ξενοδοχείο. Όταν πήγα εκεί όμως ο ρεσεψιονίστ κι ένας φύλακας με ενημέρωσαν ότι το ξενοδοχείο είναι μόνο για υπαλλήλους της Erdemir. Μου πρότειναν ένα άλλο ξενοδοχείο στην πόλη και μέχρι να ετοιμαστώ και να ξαναφύγω πιάσαμε κουβέντα για την μηχανή και το ταξίδι μου. Τέλος πάντων, κατέλυσα σε κάποιο ξενοδοχείο αλλά μέχρι να ετοιμαστώ και να βγω είχε αρχίσει να βραδιάζει.

Η πόλη έχει έναν παραλιακό περίπατο με κήπους με γκαζόν. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι καθ' όλο το μήκος του γκαζόν οι ντόπιοι στήνουν δικά τους τραπεζάκια και καρέκλες και τρώνε κάτι (από σπόρια μέχρι πίτσες) κουβεντιάζοντας. Η βραδυά ήταν γλυκειά και φαινόταν όλοι να το ευχαριστιούνται ενώ τα πιτσιρίκια έπαιζαν με τα ποδήλατα τους.

Ήταν αρκετά σκοτεινά γι αυτό και δύσκολο για φωτογραφία

Έβγαλα μια γενική φωτογραφία της παραλίας και πριν επιστρέψω στο ξενοδοχείο πήρα ένα dodurma (= παγωτό) για τον δρόμο.

Το Σάββατο το πρωί εγκατέλειψα και την Ηράκλεια την Ποντική για πιο δυτικά και πιο κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Στην αρχή ο δρόμος ήταν δίπλα στην θάλασσα και πολύ όμορφος και ο καιρός δροσερά ευχάριστος. Πέρασα τον Σαγγάριο προς τα δυτικά και μετά νότια της Νικομήδειας (Izmit) και της Νίκαιας Βιθυνίας (Iznik) για να βρεθώ στην περιοχή της Προύσσας. Είχα βάλει στο google maps να μην με πηγαίνει από αυτοκινητόδρομους διότι δεν έχουν ενδιαφέρον. Όταν έφτασα στην Προύσσα όμως έχασε τον μπούσουλα. Με έβαζε κι μ' έβγαζε στον αυτοκινητόδρομο ενώ με πήγαινε και αντίστροφα από τον δρόμο που είχα έρθει. Να φανταστείτε ότι δύο διόδια τα πέρασα από δύο φορές. Στο ένα απ' αυτά η κοπέλα του διοδίου προσπαθούσε να καταλάβει τί κάνω και με ρώτησε από πού μπήκα. Τί να της εξηγείς τώρα για τον google και τα προβλήματα του. Στο τέλος πήρα τον αυτοκινητόδρομο σχεδόν μέχρι τον προορισμό μου και ησύχασα. Και ο προορισμός μου ήταν ο Πάνορμος Κυζίκου (Bandirma στα τουρκικά), παραλιακή πόλη στην Προποντίδα (ή θάλασσα του Μαρμαρά).

Αφού τακτοποιήθηκα στο ξενοδοχείο μου, με το που έπεσε λίγο ο ήλιος βγήκα μια βόλτα. Πέρασα από έναν εμπορικό πεζόδρομο της πόλης ο οποίος ληταν λίγο άδειος Σάββατο βράδυ....

...πέρασα από μια πλατεία με πολλές καφετέριες και δεν πρόκειται να πω τίνος το άγαλμα υπήρχε διότι γίνομαι ανιαρός...

...και κατέληξα στην μαρίνα....

...όπου, όπως κάθε σοβαρή πόλη έχει την αντίστοιχη επιγραφή.

Η είσοδος στην μαρίνα σημαδεύεται από ένα χαρακτηριστικό κτίριο το οποίο είναι έδρα της δημοτικής αστυνομίας.

Και μία πιο νυκτερινή.

Και σ' αυτήν την πόλη υπάρχει πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος δίπλα στην θάλασσα που συνδέεται με την κεντρική πλατεία κι εκεί υπάρχουν κιόσκια που πωλούν κάθε είδους πραμάτεια.

Την επομένη μέρα, Κυριακή, πήρα την μηχανή και πήγα στην αρχαία Κύζικο η οποία ήταν αποικία της Μιλήτου. Η Κύζικος άκμασε στην αρχαιότητα και στους ρωμαϊκούς χρόνους αλλά καταστράφηκε από σεισμό το 943μΧ. Τώρα υποτίθεται ότι υπάρχουν τα ερείπια ενός ναού του Διός ο οποίος είχε κατασκευαστεί την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού. Πρακτικά είναι ένας σωρός από κομματιασμένες κολώνες ενώ μεσοτοιχία με τον αρχαιολογικό χώρο είναι μαντριά.

Δίπλα στην Κύζικο υπάρχει μια κωμόπολη που στα τουρκικά λέγεται Erdek αλλά παλαιότερα λεγόταν Αρτάκη. Κι εδώ βέβαια γράφτηκε η ίδια ιστορία, το 90% των κατοίκων ήταν Έλληνες μέχρι το 1923 οπότε με την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν και βρέθηκαν στην Εύβοια όπου τους δώθηκε χώρος βόρεια της Χαλκίδας και δημιούργησαν την Νέα Αρτάκη. Στην παλιά Αρτάκη εγκαταστάθηκαν κυρίως Τουρκοκρητικοί και Τούρκοι από την Βοσνία. Δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα, έχει κι εδώ έναν πεζόδρομο πάνω από την μαρίνα και το αλιευτικό καταφύγιο, αλλά γενικά δεν λέει και πολλά. Επειδή έκανε ζέστη και δεν είχα φορτωμένο πρόγραμμα την έπεσα σε κάποιες ξαπλώστρες στην παραλία και βούτηξα στην θάλασσα. Μπορεί να μην έκανα μπάνιο στον Βόσπορο, όπως κάποιοι από εμάς είχαμε υποσχεθεί στον εαυτό μας στα νιάτα μας, αλλά βούτηξα λίγο νοτιότερα, στην Προποντίδα. Άλλωστε, ποιός τολμάει να κολυμπήσει στον Βόσπορο έτσι βρώμικος που είναι;
Την τελευταία μέρα του ταξιδιού στην Τουρκία ξύπνησα στην Πάνορμο, πήρα το πρωινό μου, έκανα check out κι έφυγα με προορισμό ένα χωριό που τώρα λέγεται Lapseki αλλά παλαιότερα λεγόταν Λάμψακος. Και αυτού του χωριού οι κάτοικοι εγκατασταθήκαν στην Εύβοια, λίγο νοτιότερα της Χαλκίδας μετά την ανταλλαγή. Από την Λάμψακο πήρα το φέρρυ-μπωτ για να περάσω απέναντι στην πόλη που τώρα λέγεται Gelibolu αλλά παλαιότερα λεγόταν Καλλίπολη και βρίσκεται στην ομώνυμη χερσόνησο. Οι κάτοικοι της Καλλιπόλεως εγκατασταθήκαν στον Πειραιά απ' ότι ξέρω.

Σε εκείνο το σημείο οι Τούρκοι έχουν φτιάξει μια κρεμαστή γέφυρα που ενώνει την χερσόνησο της Καλλιπόλεως με την ανατολική ακτή των Δαρδανελλίων. Η γέφυρα θεωρείται η μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα παγκοσμίως αφού έχει μήκος 2023 μέτρα και εγκαινιάστηκε το 2023. Ονομάζεται δε, Γέφυρα Τσανάκκαλε 1915, προς τιμήν της επιτυχημένης αντίστασης των Τούρκων στην απόβαση των Αγγλο-Γάλλων στην χερσόνησο της Καλλιπόλεως το 1915. Φρόντισαν να έχει 2023 μέτρα για να συμβολίζει την εκατονταετία του Τουρκικού κράτους.

Προφανώς όλοι έχουμε ακούσει την λέξη "θαλασσόλυκος" για κάποιον που είναι πολύ καλός στην θάλασσα. Δεν νομίζω ότι πολλοί ξέρουν την λέξη "θαλασσόσκυλος" για ένα σκυλί που επιβιβάστηκε αυτοβούλως στο πλοίο και ήρθε μαζί μας μέχρι την Καλλίπολη. Ήταν τόσο ανυπόμονος να βγεί που όταν πλησιάζαμε στην Καλλίπολη είχε πάρει θέση στην άκρη του καταπέλτη για να σαλτάρει έξω πρώτος απ' όλους.

Μετά από 'κει ο δρόμος για το συνοριακό πέρασμα των Κήπων ήταν ανοιχτός. Παρέκαμψα τα Μάλγαρα και στην Κεσάνη έστριψα για τα Ύψαλα που είναι το τελευταίο χωριό από την Τουρκική πλευρά πριν τα σύνορα. Η διέλευση ήταν έυκολη σχετικά αφού είχα να πληρώσω και την κλήση που τσίμπησα μετά την Τραπεζούντα. Είχα και μια έκπτωση διότι πλήρωσα εντός μηνός. Αν η έξοδος από την Τουρκία ήταν εύκολη, η είσοδος στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο. Εδώ είναι Ευρώπη, δεν μπαίνει όποιος νά 'ναι. Τέλος πάντων, στην ελληνική πλευρά καθυστερούσαμε περισσότερο, είχε και κάποια πούλμαν που επέστρεφαν από τριήμερο στην γειτονική χώρα. Και βέβαια για να κάνω τα 120 χλμ από τους Κήπους μέχρι την Ξάνθη έπρεπε να πληρώσω 3 φορές διόδια (κι εδώ δεν φταίει ο google). 

Μία από τις επόμενες μέρες θα γράψω τα συμπεράσματα μου από αυτό το ταξίδι.

Πάμε για το επόμενο  τώρα.

Μιχάλης

24 Ιουνίου

Ξάνθη