Σκόπια - Αλβανία - Μαυροβούνιο

13 Ιουνίου

Βορείως της Αχρίδας υπάρχει μία κωμόπολη με το βουκολικό όνομα Στρούγγα και από την οποία πρέπει να περάσει κάποιος αν θέλει να διασχίσει τα σύνορα από τα Σκόπια στην Αλβανία.. Αυτό κάναμε κι εμείς, και η ιδέα του Ντένη ήταν να κάνουμε μια βόλτα από το κέντρο της πόλης για να την δούμε. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η πόλη είναι αντίστοιχη του ονόματος της διότι ήταν ένα αρβανιτοχώρι μ όλη την (αρνητική) σημασία της λέξεως. Μετά από λίγο διασχίσαμε τα σύνορα και μπήκαμε στην Αλβανία με γενική κατεύθυνση Ελμπασάν - Τίρανα - Σκόδρα και από εκεί θα περνάγαμε στο Μαυροβούνιο. Στην Αλβανία έζησα έναν χρόνο το 97-98 τότε με τις φασαρίες με τα πυραμιδικά σχήματα. Η οδήγηση στην Αλβανία είναι από μόνη της μια εμπειρία και φαντάζομαι ότι ο αλβανικός ΚΟΚ έχει μόνον έναν κανόνα: δίκαιο έχει ο πιο ισχυρός ή όποιος προλαβαίνει περνάει. Θυμίζει λίγο από ηλεκτρονικό παιχνίδι μόνο που τώρα δεν έχεις πολλές ζωές. Το ίδιο ήταν και το 97 με την διαφορά ότι τότε οδηγούσα ένα Landrover γεμάτο σιδεριές τριγύρω (για να μην αναφέρω για τους πρώτους μήνες που οδηγούσα τεθωρακισμένο Landrover) ενώ τώρα με την μηχανή βρισκόμουν στο χαμηλότερο σκαλί της τροφικής αλυσίδας μετά τους πεζούς και τα ποδήλατα. Ο δρόμος μέχρι το Ελμπασάν ήταν καλός με στροφές και αρκετή κίνηση. Πέρναγε από ωραίες περιοχές και σταματούσαμε για φωτογραφίες.

Μετά το Ελμπασάν άρχισε η κόλαση. Ο δρόμος εναλλασόταν μεταξύ αυτοκινητόδρομου, παλιού δρόμου και έργων. Μέσα από όλη αυτή την διαδικασία φτάσαμε στα Τίρανα και μπλέξαμε μέσα στην κίνηση της πόλης. Ακόμα και το GPS του Ντένη μπερδεύτηκε και για να βγούμε ακολουθούσαμε απλώς τις ταμπέλες (όπου υπήρχαν). Ο δρόμος για Σκόδρα ήταν ίδιος με τον προηγούμενο κι επιπλέον οι οδηγοί ήταν πιο επιθετικοί. Πάντα οι βορειο-Αλβανοί ήταν πιο αγριάνθρωποι από τους νότιους. Μάταια ψαχναμε να βρούμε ένα αξιοπρεπές μέρος για καφέ. Τελικά μετά από 4 ώρες πάνω στην σέλα της μηχανής, με πολύ ζέστη και με απερίγραπτη προσπάθεια σταματήσαμε κάπου για διάλειμμα.

Στην συνέχεια πήραμε την κατεύθυνση για τα σύνορα από ένα μικρό δρόμο και λίγο πριν τα περάσουμε μια ταμπέλα μας πληροφορούσε για την απόσταση από την Πράγα, το Βερολίνο κι άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η πρωτη κωμόπολη που σταματήσαμε ήταν το Ulcinj το οποίο κατοικείται από την αλβανική μειονότητα της χώρας. Εκεί διαπιστώσαμε ευχάριστα ότι το νόμισμα του Μαυροβουνίου είναι το ευρώ παρ' ότι δεν ανήκουν στην ΕΕ.

Ο τελικός προορισμός μας ήταν η Budva στην οποία είχα ξαναβρεθεί το 1998. Δεν θυμόμουν πολλά από την πόλη αλλά αυτό που θυμόμουν ήταν το πόσο ωραίες γυναίκες είχα δει. Αυτές που είχα δει τότε, τώρα θα είναι 45άρες αλλά και οι τωρινές 20άρες στέκονται στο ύψος της φήμης της περιοχής.
Φτάνοντας στην πόλη πήγαμε να κάνουμε check-in στο ξενοδοχείο. Αν εξαιρέσουμε τις καμπίνες στα ιστιοπλοϊκά πρέπει να είναι το μικρότερο δωμάτιο που έχω κοιμηθεί ποτέ. Αφού τις μπαγκαζιέρες τις αφήνουμε στο μπαλκόνι. Μου θυμίζει κάτι από τα κελιά του πειθαρχείου της Σχολής Ευελπίδων.

14 Ιουνίου
Το πρωί ξυπνήσαμε από τις φωνές της ξενοδόχου προς την μικρή της κόρη αφού η πόρτα του δωματίου μας και η πόρτα του σπιτιού των ιδιοκτητών βλέπουν στο ίδιο χωλ.
Μετά πό ένα γρήγορο πρωινό στην πιτσαρία που βρίσκεται στο ισόγειο του ξενοδοχείου καβαλήσαμε τις μηχανές και φύγαμε για το όμορφο Kotor. Αρχικά σταματήσαμε σε μια κωμόπολη με τ' όνομα Tivat και θαυμάσαμε τα δεμένα κότερα

και μετά συνεχίσαμε σ' έναν πανέμορφο παραλιακό δρόμο

Και τελικά φτάσαμε στο τουριστικό Kotor κι επισκεφθήκαμε την παλιά, εντός των τειχών, πόλη.

Κι ενώ μεσημέριασε και η θερμοκρασία άρχισε ν' ανεβαίνει αφήσαμε τις θάλασσες και πήραμε τα βουνά. Πήγαμε σ' έναν εθνικό δρυμό σε ύψος 1500μ περίπου όπου απολαύσαμε Μαυροβουνιώτικες σπεσιαλιτέ..

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στην σουίτα μας στην Budva για beaute και βγήκαμε ν΄ ευχαριστηθούμε τις ομορφιές της πόλης by night.

Μιχάλης
14 Ιουνίου

Και πάλι στον δρόμο

Κοντεύαμε να συμπληρώσουμε 2 εβδομάδες που γυρίσαμε από την Βαρκελώνη και αποφασίσαμε με τον Ντένη να καβαλήσουμε τις μηχανές και να βγούμε για μια βόλτα στα Βαλκάνια διότι είχαμε πήξει πια.

Έτσι σήμερα 12 Ιουνίου 2017 γύρω στις 11:30 φύγαμε από την Θεσσαλονίκη, πήραμε τον δρόμο για Έδεσσα την οποία παρακάμψαμε χάρη στον νέο περιφερειακό, περάσαμε νοτίως της Βεγορίτιδος λίμνης και λίγο πριν την Φλώρινα στρίψαμε βόρεια για τον συνοριακό σταθμό της Νίκης.

τ' οποίο ευτυχώς δεν είχε κίνηση.

Σε λιγότερο από 20 χλμ μετά τα σύνορα υπάρχει η πόλη Μοναστήρι (Bitola στα Σερβο-κροατο-βουλγαρο-σλαβικά) στην οποία στις αρχές του 20ου αιώνα (επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας) υπηρετούσε ως πρόξενος της Ελλάδος ο μεγάλος Ίων Δραγούμης. Εκεί σταματήσαμε να πιούμε έναν καφέ και να κάνουμε καμιά βόλτα.

Θαυμάσαμε και το άγαλμα του Φιλίππου του Β, "Μακεδονικού Βασιλέα" όπως έγραφε η ελληνική επιγραφή προφανώς μεταφρασμένη στο google translate.

Φεύγοντας από το Μοναστήρι για την Αχρίδα (Οχρίδα στα Σερβο-σλαβο κλπ) πήραμε τον δρόμο που περνάει βορείως της Μεγάλης Πρέσπας.

και σταματήσαμε για να βγάλουμε φωτογραφίες την λίμνη από την Σκοπιανή πλευρά.

Ανεβο-κατεβαίνοντας ένα βουνό το οποίο είναι εθνικός δρυμός βγήκαμε πλέον στην λίμνη Αχρίδα η οποία μοιράζεται ανάμεσα στα Σκόπια και την Αλβανία. Εκεί ξανασταματήσαμε για φωτογραφίες.

Κατεβαίνοντας από το βουνό και βγαίνοντας στο επίπεδο της λίμνης μας σταμάτησε ένας φύλακας διότι έπρεπε να πληρώσουμε από 2 ευρώ έκαστος για την επίσκεψη μας στον εθνικό δρυμό. Έτσι είναι εδώ, η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά η έξοδος όχι. Μόλις βγήκαμε δίπλα στην λίμνη ξανασταματήσαμε για φωτογραφίες.

Μετά από λίγο φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας, κάναμε check-in, καλωπιστήκαμε και φύγαμε για την πόλη της Αχρίδας. Κάναμε βόλτα στην πόλη βγάζοντας φωτογραφίες,

Χαζέψαμε ένα ρώσικο παιδικό χορευτικό στην πλατεία...

....και πήγαμε για φαγητό

 Μετά επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να τακτοποιήσουμε τις φωτογραφίες της ημέρας και να γράψω την ανταπόκριση.

Μιχάλης
12 Ιουνίου, Αχρίδα, Δημοκρατία (!) των Σκοπίων

Ανταρκτική, επίλογος

Όπως έκανα και πέρσι με το Eurotrip (το ταξίδι με την μοτοσυκλέτα) έτσι και τώρα είπα να συνοψίσω ορισμένες σκέψεις μου και απόψεις. Αυτό το κάνω διότι και τα 2 ταξίδια δεν ήταν απλώς τουρισμός αλλά ταξίδια - εμπειρίες και μάλιστα εμπειρίες που διευρύνουν το πνεύμα.
Το ταξίδι στην Ανταρκτική ήταν σίγουρα διαφορετικό απ' όλα τα ταξίδια που έχω κάνει. Το πλοίο με τ' οποίο πήγα στην Ανταρκτική φέτος έκανε 3 ταξίδια και στο τελευταίο ήμαστε 96 επιβάτες. Άρα με τελείως πρόχειρους και αυθαίρετους υπολογισμούς δεν πρέπει να έχουν πατήσει το πόδι στους σ' αυτήν την ήπειρο παραπάνω από 50.000 άνθρωποι από τα 7 δις που κατοικούν στον πλανήτη. Το ποσοστό είναι πολύ μικρό και είναι τιμητικό να είσαι σ' αυτήν την μικρή ομάδα. Από τους 96 επιβάτες του πλοίου Ortelius η συντριπτική πλειονότητα ήταν άνθρωποι οι οποίοι ζουν για να ταξιδεύουν και δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτό. Ανέφερα, στις προηγούμενες αναρτήσεις, το ζευγάρι των Τούρκων που ταξιδεύει με μοτοσυκλέτα σε Β. και Ν. Αμερική τους τελευταίους 8 μήνες (και συνεχίζει), την Ολλανδέζα που περπάτησε από το Αμστερνταμ μέχρι το Παρίσι και θα περπατήσει από το Παρίσι μέχρι την Γαλικία ή τον 81χρονο Αμερικανό που έβαλε στόχο μέσα στο έτος να πάει στους 2 πόλους και τον ισημέρινο.
Ήταν λοιπόν ένα ταξίδι στο οποίο γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους κι ενδεχομένως στο μέλλον ταξιδέψω μαζί με κάποιον (-ους) απ' αυτούς.
Πολλοί με ρώτησαν τί μ' άρεσε περισσότερο. Πέρα από τις γνωριμίες, ήταν το καταπληκτικό τοπίο με τα παγωμένα βουνά, τα παγόβουνα (άλλο το ένα κι άλλο το άλλο), οι πάγοι που επέπλεαν στην θάλασσα ή τα κομμάτια πάγου που αποσπώντο από ένα παγόβουνο και έπεφταν με θόρυβο στην θάλασσα. Ήταν η επαφή με την τοπική πανίδα, τους άτσαλους πιγκουίνους, τις παιχνιδιάρες φώκιες ή τις επιβλητικές φάλαινες. Πράγματι, η αίσθηση του να είσαι μέσα στο φουσκωτό την στιγμή που η φάλαινα κάνει τις βουτιές της δίπλα δεν μπορεί να περιγραφεί.

Εξαιρετικές ήταν και οι ενημερώσεις των επιστημόνων που μας συνόδευαν οι οποίοι δεν ήταν εκεί μόνον για εμάς αλλά έκαναν και τις έρευνες τους παράλληλα. Ήταν ωραίο να συνδυάζεις την επίσκεψη με γνώσεις για την ιστορία, την γεωλογία του τόπου και την τοπική πανίδα.
Το πλοίο βέβαια δεν ήταν κρουαζιερόπλοιο, ήταν πολύ λιτό αλλά εξαιρετικά καθαρό και άνετο για να μείνει κάποιος 12 μέρες.

Η φωτό της καμπίνας είναι του συγκάτοικου λιγο πριν το check-out

Το δε φαγητό ήταν έκπληξη. Τόσο ο Αυστριακός chef όσο και ο Ινδός sous-chef και ο φούρναρης και ο ζαχαροπλάστης έκαναν θαύματα. Από τα ταξίδια ξέρω ότι είναι δύσκολο να ευχαριστήσεις γευστικά κόσμο που έρχεται από τόσο διαφορετικά μέρη. Άρεσαν σε μένα, στον Νεοζηλανδο-ιάπωνα-κινέζο συγκάτοικο μου και σε όποιον συζήτησα μαζί του.
Οι 96 επιβάτες ήταν κατα κύριο λόγο Ευρωπαίοι, Βορειοαμερικανοί, Απωανατολίτες (Κίνα, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Μαλαισία), λίγοι Αυστραλοί και λευκοί Αφρικανοί (2 νεαροί Νοτιοαφρικανοί και η Ελληνίδα από την Ζιμπάμπουε). Δεν υπήρχαν Άραβες ή Ινδοί και για να είμαι ειλικρινής αισθανόμουν πολύ όμορφα που σε όλο το ταξίδι (μαζί με την Αργεντινή και την Ουρουγουάη) δεν συνάντησα πουθενά γυναίκα κουκουλωμένη με τσεμπέρια. Δεν ξέρω, αλλά παρότι το δέχομαι το τσεμπέρι ως επιλογή (αν είναι επιλογή) μ' ενοχλεί στην όψη.

Για την Αργεντινή και την Ουρουγουάη δεν μπορώ να πω πολλά αφού δεν είδα πολλά. Δεν είχαν όμως (ειδικά η Αργεντινή) την εικόνα που φανταζόμουν. Η οικονομία φαίνεται να σταθεροποιείται, δεν έχει σκαμπανεβάσματα στις τιμές (η ισοοτιμία με το ευρώ παρέμενε σταθερή όλο το 15νθήμερο που ήμουν στην περιοχή), οι Αργεντίνοι ταξιδεύουν (εντός τουλάχιστον) αλλά γενικά μου φάνηκε ακριβή. Τόσο η πρωτεύουσα Buenos Aires όσο και το τουριστικό Ushuaia ήταν ακριβά. Γενικά επειδή όλα ήταν πληρωμένα από την Ελλάδα δεν μπορώ να είμαι σαφής στο κόστος αλλά ένα ρόφημα σοκολάτα με αλκοόλ κόστισε 8 ευρώ ενώ ένα πλήρες γεύμα με αναψυκτικό κόστισε 27 ευρώ.  Στο Buenos Aires υπήρχαν πολλές απεργίες και διαδηλώσεις διότι οι εργαζόμενοι ζητούσαν αυξήσεις από το κράτος το οποίο, βγαίνοντας από μια πτώχευση, δεν έχει να τους δώσει. Όπως μου εξήγησε ο οδηγός μου όλα ξεκινούν από τα συνδικάτα (κάτι μου θυμίζει) που πιέζουν το κράτος (πιθανόν) πέρα από τις δυνατότητες του.

Η σύντομη επίσκεψη μου στην Ουρουγουάη και μάλιστα σε τουριστική περιοχή δεν μου έδωσε  μια καθαρή εικόνα της χώρας αλλά η ηρεμία των κατοίκων της Colonia den Sacramento μ' άρεσε πολύ.

Αυγή στα South Shetland islands

Μιχάλης
9 Απρ
Θεσσαλονίκη

Colonia del Sacramento

29 Μαρτίου

Έφτασα λοιπόν από βραδύς στο Buenos Aires και επειδή είχα όλη την ημέρα στην διάθεση μου είχα κανονίσει ήδη πριν κατέβω στο Ushuaia να πάω μια βόλτα απέναντι. Τί είναι απέναντι; Το Buenos Aires βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Rio de la Plata στην θάλασσα και στο σημείο αυτό σχηματίζεται ένας κόλπος. Αυτός ο κόλπος μαζί με το ποτάμι αποτελούν τα φυσικά σύνορα της Αργεντινής με την Ουρουγουάη. Η πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, Μόντεβίδεο βρίσκεται από την άλλη μεριά του κόλπου και λίγο ανατολικότερα και με το πλοίο θέλει περίπου 3 ώρες από το Buenos.
https://www.google.co.uk/maps/place/River+Plate/@-35.1142401,-58.9855184,7z/data=!3m1!4b1!4m5!3m4!1s0x959f81d02aabae01:0x1ec5f453d7843861!8m2!3d-35.1944557!4d-56.741207?hl=el
Αυτό όμως που βρίσκεται ακρίβως απέναντι από το Buenos Aires είναι η πόλη Colonia del Sacramento (διαβάζεται Κολόνια που σημαίνει αποικία και όχι Κολωνία όπως της Γερμανίας) της οποίας το ιστορικό κέντρο είναι μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Έτσι λοιπόν γύρω στις 11:30 το πρωί ο οδηγός μου με πήγε στο λιμάνι για να πάρω το πλοίο να περάσω απέναντι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι και στα 2 λιμάνια (Buenos & Colonia) οι τερματικοί σταθμοί είναι σαν αεροδρόμια. Δηλαδή πάς στο γκισέ για check-in, παραδίδεις την βαλίτσα σου, περνάς από έλεγχο ασφαλείας με τους γνωστούς ανιχνευτές, τον έλεγχο διαβατηριών και μετά μέσα από μια φυσούνα σαν αυτές του αεροδρομίου μπαίνεις στο πλοίο. Εξαίρεση αποτελούν αυτοί που μπαίνουν με αυτοκίνητο στο γκαράζ του πλοίου τ' οποίο είναι τύπου καταμαράν και το συγκεκριμένο έκαιγε LPG (το γνωστό αέριο των αυτοκινήτων). Όταν φτάνεις στην Colonia πάλι βγαίνεις από φυσούνα και οδηγείσαι στην αίθουσα όπου οι αποσκευές βγαίνουν στις γνωστές κυλιόμενες ζώνες των αεροδρομίων.

Ο τερματικός σταθμός στο λιμάνι της Colonia

Στις 2 το μεσημέρι αποβιβαζόμουν στην Colonia κάνοντας έτσι την Ουρουγουάη την 47η χώρα που πατάω το πόδι μου. Στο λιμάνι υπήρχε ένα γραφείο του αντίστοιχου ΕΟΤ που έδινε πληροφορίες στους επισκέπτες, όπως στα δικά μας λιμάνια δηλαδή που είναι είσοδοι της χώρας Πάτρα και Ηγουμενίτσα (λέμε και καμιά μ@λ@κί@). Ο υπάλληλος μου έλεγε ότι μπορώ να πληρώσω παντού με δολλάρια, ευρώ, αργεντίνικα πέσος, τοπικά πέσος ή με κάρτα. Μου είπε επίσης ότι αν πληρώσω με κάρτα σε καφέ ή εστιατόριο τότε ο ΦΠΑ αφαιρείται αυτομάτως από τον λογαριασμό!
Ξεκίνησα λοιπόν την περιήγηση μου στο ιστορικό κέντρο (barrio historico) της πόλης το οποίο ήταν σε αποικιακό ρυθμό και πολύ όμορφο.

Αυτός ο δρόμος λέγεται ο δρόμος των στεναγμών

Κάποια στιγμή κατά τις 4:30 είπα να κάτσω για έναν καφέ κι επειδή έκανε ζέστη έκανα μια παράτολμη προσπάθεια να ρωτήσω αν έχουν κρύο καφέ. Ο πρόθυμος σερβιτόρος μου απάντησε χωρίς δισταγμό ότι βεβαίως έχουν κρύο καφέ και μ' αιφνιδίασε ευχάριστα. Παρήγγειλα λοιπόν κρύο καφέ και όταν ήρθε συνειδητοποίησα ότι δεν μαθαίνω από τα λάθη μου. Ποτέ στο εξωτερικό δεν έχω πιει κανονικό κρύο καφέ αν δεν τον έχει φτιάξει Έλληνας. Έτσι κι εδώ μου ήρθε ένας γαλλικός στο κλασικό φλυτζάνι ο οποίος είχε μείνει ώρα με την καφετιέρα κλειστή και είχε κρυώσει. Ήπια δυό γουλιές για να πάει κάτω η κρεμ καραμελέ που τον συνόδευε και έφυγα για να συνεχίσω τις βόλτες μου.
Αυτό που μ' άρεσε στην Colonia del Sacramento ήταν η ηρεμία που υπήρχε. Παρ' ότι υπήρχαν τουρίστες δεν ήταν θορυβώδεις και όσοι δεν περπατούσαν χρησιμοποιούσαν οχήματα τύπου γκολφ. Στο κέντρο κυκλοφορούσαν λίγα αυτοκίνητα αλλά και στην υπόλοιπη πόλη που κινήθηκα οι κάτοικοι ήταν ήρεμοι. Τα περισσότερα σπίτια ήταν μονοκατοικίες και οι κάτοικοι το απόγευμα έβγαζαν τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο κι απολάμβαναν τον καφέ τους με τους γείτονες.
Και όταν ο ήλιος έδυσε στη Colonia del Sacramento πήγα στο λιμάνι, πήρα το καράβι και επέστρεψα στο Buenos Aires.

Μιχάλης
29 Μαρτίου,
Buenos Aires


30 Μαρτίου

Σήμερα είναι η τελευταία μου μέρα στο Buenos Aires. Το απόγευμα στις 5 πετάω για Αθήνα μέσω Φρανκφούρτης. Ο οδηγός μου πριν με πάει στο αεροδρόμιο με πέρασε να βγάλω μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες στην λεωφόρο 9 de Julio, την φαρδύτερη λεωφόρο του κόσμου. Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται ότι έχει 5 λωρίδες μέχρι την μικρή νησίδα και άλλες 3 μέχρι την κεντρική νησίδα. Άλλες τόσες έχει και από την άλλη μεριά με την διαφορά ότι 2 ή 3 είναι δεσμευμένες για λεωφορεία κλπ.

Στο φόντο φαίνεται ο οβελίσκος στο σημείο όπου για πρώτη φορά υψώθηκε ή σημαία της Αργεντινής και λίγο πιο μπροστά τα αρχικά της πόλης φτιαγμένα με φυτά.

Κάποια από τις επόμενες μέρες θα γράψω ένα γενικό κείμενο γι αυτό το διαφορετικό ταξίδι με κρίσεις και σχόλια. Προς το παρόν φεύγω διότι έχω ένα αεροπλάνο να προλάβω.

Μιχάλης
30 Μαρτίου
Buenos Aires