Ινδονησία Νο 2

Είπαμε ότι στην Ινδονησία ήρθαμε για να ξεκουραστούμε από την κούραση της Αυστραλίας. Μέρος της ξεκούρασης είναι και το πέσιμο στην πλάζ. Γι αυτόν τον λόγο την Δευτέρα 11 Φεβ. βρεθήκαμε σε μια ωραία παραλία...

... και βουτήξαμε τα κορμιά μας στον Ινδικό ωκεανό.

Μετά τον Νότιο ωκεανό που βούτηξα πρόπερσι, ο Ινδικός είναι ο τέταρτος (από τους πέντε) ωκεανός στον οποίο κολυμπάω. Μου έχει μείνει μόνον ο Βόρειος Παγωμένος στον οποίο βρέθηκα το 1995 αλλά δεν είχα πάρει μαγιώ μαζί μου. Το νερό ίσως ν' άρεσε σε κανέναν Κινέζο, Ινδό ή Γερμανό. Σ' εμάς όμως που ξέρουμε από θάλασσες δεν έλεγε τίποτα.

Την επομένη, Τρίτη 12 Φεβ, είχαμε κλείσει πάλι έναν ταρίφα να μας κάνει βόλτες. Πήγαμε αρχικά σε μια περιοχή που λέγεται Uluwatu και κατεβήκαμε πολλά σκαλιά για να βγούμε στην παραλία.

Ο ταρίφας παλιότερα δούλευε σε κρουαζιερόπλοια κι έτσι είχε περάσει και από Ελληνικά νησιά. Όταν μας κατέβασε στην παραλία του είπαμε, και το κατάλαβε, ότι αυτή η παραλία δεν είναι για Έλληνες. Άσε τους Αυστραλούς να κάνουν μπάνιο εδώ. Μετά μας ρώτησε αν θέλαμε να επισκεφθούμε μια άλλη παραλία η οποία όμως είναι η μοναδική παραλία στην οποία πληρώνεις είσοδο. Και γιατί; Διότι σ' αυτή την παραλία είχε βουτήξει το κορμί της η Julia Roberts. Μπορεί να μας αρέσει η Julia Roberts αλλά δεν ήταν απαραίτητο να πληρώσουμε για να βουτήξουμε στην ίδια παραλία. Άλλωστε κάπου θα έχει βουτήξει και στην Ελλάδα.
Στην συνέχεια, όπως είχαμε ζητήσει από τον οδηγό, επισκεφθήκαμε τον ινδουιστικό ναό του Uluwatu. Περιξ του ναού διαβιούν μαϊμούδες μακάκοι σαν αυτές που είχαμε δει 2 μέρες πριν. Όλοι όμως μας είχαν προειδοποιήσει, και το έγραφαν σχετικές πινακίδες, ότι οι συγκεκριμένες είναι επιθετικές και κλεφτρόνια. Αρπάζουν καπέλα, γυαλιά και τσάντες. Έτσι είχαμε τον νου μας αλλά ίσως επειδή ήταν μεσημέρι δεν εμφανίστηκαν πολύ. Την μόνη φορά που τις είδαμε να επιτίθενται ήταν προς άλλες μαϊμούδες. Ο ναός ήταν χτισμένος σ' έναν βράχο πάνω από την θάλασσα μέσα στο πράσινο.

Κι επειδή οι επισκέψεις σε ναούς είναι πάντα κουραστικές, ειδικά αν είσαι σε συνεχή εγρήγορση για να μην στην πέσουν οι μαϊμούδες (σαν τον επιθεωρητή Κλουζώ με τον υπηρέτη του), έπρεπε να πάμε κάπου για ξεκούραση. Διαλέξαμε λοιπόν το Omnia club τ' οποίο απ' ότι κατάλαβα είναι κάτι σαν το Nammos της Μυκόνου (στ' οποίο δεν είχα το προνόμιο να βρεθώ ποτέ) με την διαφορά ότι δεν είναι σε παραλία αλλά σ' έναν βράχο πάνω από την θάλασσα και οι λουόμενοι απολαμβάνουν το μπάνιο τους σε πισίνα. Οι τιμές πάντως δεν πρέπει να διαφέρουν πολύ κι επειδή υπήρχαν αυτές οι τιμές υπήρχε και πολύ νεοπλουτισμός κυρίως κινέζικος. Είναι ο τόπος to see and to be seen. Ας αφήσουμε λίγο τις εικόνες να μιλήσουν:

Ξημέρωσε η Τετάρτη 13 Φεβ η οποία θα ήταν η τελευταία μας μέρα στο Μπαλί. Η πτήση μας έφευγε στις 9 το βράδυ άρα είχαμε όλη την ημέρα στην διάθεση μας. Κάναμε check-out από το ξενοδοχείο, αφήσαμε τις βαλίτσες μας να τις φυλάνε κι εμέις πήγαμε στο Sofitel για να την πέσουμε στην πισίνα όλη μέρα. Το Sofitel έχει μια τεράστια πισίνα η οποία με διακλαδώσεις οδηγεί το νερό μέχρι τα σκαλιά των ισογείων δωματίων ενώ η γύρω βλάστηση είναι πυκνή και βέβαια τροπική.

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του ξενοδοχείου:

Οι επόμενες φωτογραφίες όμως είναι δικές μου:

Με το που ξυπνάς κατεβαίνεις τα σκαλιά και βουτάς στην πισίνα.

Ανάμεσα σε κάθε καμπύλο κηπάκι αριστερά υπάρχει κι ένα δωμάτιο.

Ο κρύος καφές στο κρεββάτι αριστερά αντιλαμβάνεστε τίνος είναι.

Περάσαμε όλη την μέρα μας ξάπλα στις κρεββατάρες της πισίνας, πίνοντας, τρώγοντας και κολυμπώντας και γι άλλη μια φορά συνειδητοποίησα ότι γι αυτή την ζωή είμαι φτιαγμένος αλλά δεν το κατάλαβα νωρίς.
Κατά τις 6 το απόγευμα επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας, αλλάξαμε, πήραμε τις βαλίτσες και φύγαμε για το αεροδρόμιο. Την άλλη μέρα το πρωί κατά τις 10 φτάσαμε στην Μελβούρνη έχοντας κάνει αλλαγή αεροπλάνου στο Brisbane.
Ουσιαστικά με την επιστροφή από το Μπαλί τελειώνει και το ταξίδι μου σ' αυτή την γειτονιά του κόσμου αφού την Πέμπτη 21 Φεβ παίρνω το αεροπλάνο για να γυρίσω Αθήνα. Άλλωστε σιγά-σιγά φεύγει και ο χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο και πρέπει να επιστρέψω να προλάβω να πάω για σκι.
Όταν με το καλό επιστρέψω στην Ελλάδα θα κάνω κάποια στιγμή μια ανασκόπηση όλου του ταξιδιού, όπως κάνω συνήθως μετά από τα μεγάλα ταξίδια.

Μιχάλης
Μελβούρνη
18 Φεβ.

Ινδονησία

Επειδή είναι πολύ κουραστικό να ταξιδεύεις, ειδικά όπως ταξιδεύω εγώ, εκμεταλλεύτηκα την πρόταση του Ζώη και της Μαρίας, οι οποίοι πήραν άδεια από τις δουλειές τους για να ξεκουραστούν, και πήγα μαζί τους στο Μπαλί της Ινδονησίας για ξεκούραση. Έτσι την Παρασκευή 8 Φεβ. οι τρεις μας, μαζί μ' έναν ακόμα φίλο του Ζώη και της Μαρίας μπήκαμε σ' ένα αεροπλάνο και πετάξαμε από την Μελβούρνη στο Μπαλί μέσω Σίδνεϋ. Στο Σίδνεϋ φάγαμε ένα πακέτο διότι μόλις μπήκαμε στο αεροπλάνο για να φύγουμε έκλεισε το αεροδρόμιο εξαιτίας 2 καταιγίδων. Έτσι για 2 ώρες είμαστε κλεισμένοι μέσα στο αεροπλάνο ενώ έξω έπεφταν αστραπές, βροντές και λυσσομανούσε ο αέρας και η βροχή. Κάποια στιγμή όλα ηρέμησαν και φύγαμε. Εξίμηση ώρες αργότερα, γύρω στις 12:30 μετά τα μεσάνυχτα προσγειωθήκαμε στο Μπαλί. Εκεί, αφού περάσαμε τελωνεία και έλεγχο διαβατηρίων (έβαλα άλλη μια σφραγίδα στο δικό μου) διαπιστώσαμε ότι η βαλίτσα του Λουκά (του τέταρτου της παρέας) δεν έφτασε ποτέ. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Λουκάς δουλεύει στην Virgin Australia με την οποία είχαμε πετάξει. Τέλος πάντων, αφού έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες φύγαμε για το ξενοδοχείο στο οποίο φτάσαμε στις 2:30 το πρωί και πέσαμε ξεροί για ύπνο.
Την επόμενη μέρα, Σάββατο, λόγω της κούρασης του ταξιδιού σερνόμαστε από ξαπλώστρα σε ξαπλώστρα στην μία από τις δύο πισίνες του ξενοδοχείου...

... απολαμβάνοντας φυσικούς χυμούς καρύδας κατευθείαν από το φρούτο.

Το απογευματάκι βγήκαμε μια βόλτα στην κοντινή πόλη (Nusa Dua). Οι τρεις βγήκαμε για βόλτα και ο ένας για να ψωνίσει τίποτα ρούχα αφού η βαλίτσα του ακόμα αγνοείτο. Στην βόλτα βρήκα την ευκαιρία να φωτογραφίσω γλυκές παρουσίες:

Την επομένη, Κυριακή 10 Φεβ. είχαμε κανονίσει μ' έναν τοπικό οδηγό να μας πάει βόλτα στην κοντινή πόλη Ubut και στα περίχωρα για να δούμε τ' αξιοθέατα.
Ο πληθυσμός της Ινδονησίας είναι περίπου 260 εκατομύρια και η πλειονότητα είναι μουσουλμάνοι. Είναι μάλιστα η χώρα με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό παγκοσμίως. Αντίθετα, οι κάτοικοι του Μπαλί είναι κυρίως Ινδουιστές και Βουδιστές. Όσοι μουσουλμάνοι κυκλοφορούν εδώ δεν είναι Μπαλινέζοι αλλά έχουν έρθει από άλλα μέρη της Ινδονησίας διότι εδώ έχει δουλειές λόγω του τουρισμού. Εμείς ξεκινήσαμε την περιήγηση μας στο Ubut από έναν Ινδουιστικό ναό.

Συνεχίσαμε σ' ένα εργοστάσιο παραγωγής καφέ. Εκεί παράγεται ο ακριβότερος καφές του κόσμου και λέγεται Luwak. Γιατί είναι ο ακριβότερος καφές του κόσμου; Η διαδικασία παραγωγής είναι πολύπλοκη: Σ' αυτήν την περιοχή και σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής φύεται ένα δένδρο που βγάζει καρπούς του καφέ (μια καφετιά δηλαδή). Όταν οι καρποί πέφτουν στο έδαφος τρώγονται από ένα ζώο που λέγεται civet cat τ' οποίο είναι λίγο μεγαλύτερο από γάτα αλλά δεν είναι αιλουροειδές.

Το ζώο αυτό χωνεύει τον φλοιό του καρπού του καφέ αλλά δεν χωνεύει τον σπόρο του καφέ ο οποίος βγαίνει ατόφιος με τα κόπρανα του ζώου. Έτσι αυτός ο σπόρος αφού πλυθεί, καθαριστεί και καβουρδισθεί είναι έτοιμος για να γίνει πόσιμος καφές. Μπορεί είτε να διηθηθεί μέσω φίλτρου είτε αν τριφτεί να γίνει στιγμιαίος. Μάλιστα ο συγκεκριμμένος καφές έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε καφεΐνη, πρακτικά είναι ντεκαφεϊνέ.

Βεβαία αφού φτάσαμε ως εκεί δεν έπρεπε να χάσουμε την ευκαιρία να το δοκιμάσουμε. Έτσι μέσα σ' ένα καταπράσινο περιβάλλον ήπιαμε ένα σκατοκαφέ εξαιρετικό.

Λίγο μετά τον σκατοκαφέ πήγαμε να δούμε ρυζοχώραφα τα οποία είναι σε πεζούλες στην πλαγιά ενός βουνού. Κι εκεί έχει ένα ωραίο καφενείο...

...από το οποίο έχεις αυτήν την πανέμορφη θέα:

Φεύγοντας από εκεί επισκεφθήκαμε ένα δάσος τ' οποίο λέγεται Monkey forrest εξαιτίας των πιθήκων Μακάκων που ζουν εκεί. Δεν μας έφταναν δηλαδή οι μακάκες της Ελλάδος θέλαμε και της Ινδονησίας.

Το περιβάλλον ήταν καταπράσινο...

.... και οι μακάκοι αμέτρητοι.

Να κι άλλοι δύο:

Όπως σε όλη την νοτιοανατολική Ασία έτσι και στην Ινδονησία τα σκουτεράκια και τα παπιά είναι αμέτρητα (πιο πολλά από τους μακάκους), πετάγονται και περνούν απ' όλες τις μεριές, κουβαλούν όλη την οικογένεια και φορτώνουν τα πάντα. Επιπλέον κάνουν και άλλες δουλειές όπως κινούμενες καντίνες (για να τρώνε οι ξενύχτηδες τα "βρώμικα"):

Πριν πάμε για δείπνο περάσαμε μια βόλτα από το κέντρο του Ubut όπου βρήκα την ευκαιρία να βγάλω μερικές φωτογραφίες ακόμα.

Μιχάλης
Μπαλί, Ινδονησία
10 Φεβ.

Melbourne

Είναι γεγονός ότι στην Μελβούρνη ήρθα πολλές φορές σ' αυτό το ταξίδι της Αυστραλίας & Νέας Ζηλανδίας αλλά ποτέ ουσιαστικά δεν την είχα γυρίσει μ' εξαίρεση τις βόλτες που με πήγαν ο Ζώης και η Μαρία. Έτσι, αφού μετά το Darwin παρέκαμψα την επίσκεψη στο Uluru και ήρθα κατευθείαν στην Μελβούρνη, ευκαιρία ήταν να την γυρίσω.
Το κέντρο της πόλης (τ' οποίο στις πόλεις της Αυστραλίας είναι γνωστό ως CBD - Central Business District) το διατρέχει ένας ποταμός με τ' όνομα Yarra. Στις όχθες του ποταμού έχει ποδηλατόδρομους και μονοπάτια για τους πεζούς ενώ από την μια μεριά της πόλης υπάρχει πάρκο και οι αθλητικοί χώροι από την εποχή των Ολυμπιακών αγώνων του 1956. Επιπλέον, στις όχθες υπάρχουν πολλά καφέ και εστιατόρια.

Στην μια όχθη υπάρχουν και οι σηκοί των κωπηλατικών σκαφών των σχολείων και των πανεπιστημίων. Μία από τις μέρες που βρέθηκα στην περιοχή οι κωπηλάτες είχαν προπόνηση ενώ οι προπονητές τους ήταν στην όχθη στον ποδηλατόδρομο και τους έδιναν οδηγίες με τις ντουντούκες.

Βέβαια, όπως σε όλες τις πόλεις που έχουν πλεύσιμα ποτάμια, έτσι και στην Μελβούρνη υπάρχουν και καραβάκια που σε κάνουν βόλτα στο ποτάμι όπως φαίνεται σε μια από τις παραπάνω φωτογραφίες. Σε 3 γέφυρες το καραβάκι περνάει τσίμα-τσίμα από κάτω.

Αυτό που φαίνεται κόκκινο είναι η οροφή του σκάφους.

Μερικά διαμερίσματα είναι πάνω στο κύμα και ακριβώς μπροστά τους έχουν την μαρίνα για να δένουν τα σκάφη τους.

Υπάρχουν και κάποιες τετραόροφες μαιζονέτες μία εκ των οποίων πουλήθηκε προ διετίας έναντι 9,6 εκκατομυρίων δολλαριών (= 6,3 εκκ. ευρώ).

Μια άλλη μέρα επισκέφθηκα το Shrine of Remembrance τ' οποίο είναι ένα κτίριο που χτίστηκε για να τιμηθούν οι νεκροί της πολιτείας της Βικτώριας από τον Α' ΠΠ αλλά τώρα έχει θέση μνημείου για τους νεκρούς όλων των πολέμων κι εκεί γίνονται και οι καταθέσεις στεφάνων. Το σχεδίασαν 2 Αυστραλοί αρχιτέκτονες οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στον Α' ΠΠ και βασίστηκαν στον τάφο του Μαυσώλου στην Αλικαρνασσό και στον Παρθενώνα. Στην κορυφή της στέγης υπάρχει μια στήλη με αναφορές στο Χορηγικό μνημείο του Λυσικράτους τ' οποίο βρίσκεται κοντά στην Ακρόπολη και στους Αθηναίους ήταν γνωστο ως το φανάρι του Διογένους (Wikipedia)*

Εξωτερικά του κτιρίου υπάρχει μια στήλη η οποία αναπαριστά έξι στρατιωτικούς να φέρουν στους ώμους τους έναν πεσόντα συνάδελφο τους, και όπου αναγράφονται οι μάχες στις οποίες οι Αυστραλοί έλαβαν μέρος κατά τον Β' ΠΠ ξεκινώντας με την μάχη για την άμυνα της Ελλάδος και την μάχη της Κρήτης.

Στο υπόγειο του κτιρίου υπάρχει το Πολεμικό μουσείο.

Αναπαράσταση 2 γενιών ανδρών που πήγαν στον πόλεμο. Πατέρας και γυιός στον Α' και Β' ΠΠ αντίστοιχα.

Στην άλλη μεριά του CBD από το Shrine of Remembrance υπάρχει ένα κτίριο του οποίου τα μπαλκόνια έχουν περίεργα σχήματα.

Αν κάνεις όμως zoom-out βλέπεις ότι όπως είναι χτισμένα τα μπαλκόνια σχηματίζεται ένα πρόσωπο.

Το πρόσωπο του William Barrack του τελευταίου Αβορίγινα αρχηγού.

* Το Wikipedia για το Χορηγικό μνημείο του Λυσικράτους αναφέρεται στα δεινά που πέρασε στην διάρκεια των χρόνων, από τους Τούρκους κατά την επανάσταση, την προσπάθεια του Έλγιν να το πάρει και καταλήγει: "Το 2016 αναρχικοί βανδάλισαν το μνημείο με σπρέϋ γράφοντας "τα ελληνικά σας μνημεία είναι στρατόπεδα συγκεντρώσεως για τους μετανάστες"". Του κ..λου τα εννιάμερα δηλαδή. (https://en.wikipedia.org/wiki/Choragic_Monument_of_Lysicrates).

Μιχάλης
Μελβούρνη
5 Φεβ.