Στον παράδεισο του Valparaiso

7 Δεκ
Μετά από 2 εβδομάδες που γυρόφερνα στο Σαντιάγκο και στην νήσο του Πάσχα ήρθε επιτέλους η ώρα να ξανανέβω στην μηχανή και να φύγω. Δεν θα πήγαινα πολύ μακρυά, μέχρι το Valparaiso το οποίο είναι περίπου 110 χλμ δυτικά του Σαντιάγκο, πάνω στην θάλασσα. Ουσιαστικά είναι το επίνειο του Σαντιάγκο.
Οι 2 πόλεις συνδέονται με αυτοκινητόδρομο. Όλοι οι αυτοκινητόδρομοι στην Χιλή έχουν διόδια και αυτοί γύρω από το Σαντιάγκο έχουν και ηλεκτρονικά διόδια. Πρέπει να έχεις ένα μηχανάκι στο παρ-μπριζ τ' οποίο κάθε φορά που περνάς από τα διόδια σου αφαιρεί το αντίστοιχο ποσό. Το καλό με τα ηλεκτρονικά διόδια είναι ότι δεν είναι ένα διόδιο σε κάθε λωρίδα, ούτε έχουν μπάρες. Υπάρχει μια αψίδα πάνω από 3-4 λωρίδες και περνάς χωρίς να μειώσεις ταχύτητα. Αν δεν έχεις το μηχανάκι (όπως εγώ) σε "βλέπει" η κάμερα και σου στέλνει το ραβασάκι στο σπίτι, εκτός αν έχεις ξένες πινακίδες (όπως εγώ) που δεν σε βρίσκει με τίποτα. Βουρ λοιπόν για τα ηλεκτρονικά διόδια.
  Σε παλαιότερη ανάρτηση έχω γράψει για τους αυτοκινητόδρομους της Χιλής και πόσο κλειστοί είναι. Στις 7 Δεκ όμως που ήταν του Αγίου Βελάσκεζ (χρόνια πολλά στους Βελάσκεζ και στις Βελάσκεζες) ήταν το κάτι άλλο. 30 χλμ πριν το Valparaiso υπάρχει το ιερό προσκήνυμα του Αγίου και προφανώς είναι έθιμο (κάτι όπως στον Santiago de Compostela της Γαλικίας) να πηγαίνουν οι πιστοί ως εκεί με τα πόδια, το ποδήλατο η καβάλα στο άλογο (εδώ κυριολεκτικά καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε). Έτσι η ΛΕΑ του αυτοκινητόδρομου ήταν γεμάτη από οδοιπόρους, ποδηλάτες και καβαλαραίους. Οι 2 πρώτοι τουλάχιστον φορούσαν φωσφοριζέ γιλέκα και φαινόντουσαν από μακρυά. Οι τελευταίοι φαινόντουσαν ούτως ή άλλως πάνω στ' άλογα. Στο ύψος του Αγίου Βελάσκεζ γινόταν πανηγύρι (κυριολεκτικά) με τις τέντες των μαγαζιών στημμένες και αυτές στην ΛΕΑ. Φαντάζεστε τί γινόταν!! Τέλος πάντων, χωρίς σημαντικές καθυστερήσεις έφτασα στο Valparaiso, εγκαταστάθηκα στο ξενοδοχείο μου και βγήκα για μια βόλτα. Όπως είπα η πόλη είναι παραθαλάσσια αλλά περίπου 300μ από την θάλασσα ξεκινάνε κάτι απότομοι λόφοι. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της πόλης είναι πάνω στους λόφους και αν δεν θες να το κόψεις από τους δρόμους ή τα σκαλοπάτια μπορείς να πάρεις κάποιο από τα 15 ασανσέρ (κατασκευασμένα από το 1883 ως το 1916) που σε ανεβάζουν στην άνω πόλη. Το 2003 η πόλη έγινε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO και αυτό που πουλάει τώρα είναι η πολυχρωμία της αφού τα κτίρια είναι βαμένα σε πολλά και έντονα χρώματα ενώ σε πολλά σημεία υπάρχουν τεράστια γκράφιτι. Η πόλη έλκει ποιητές, ζωγράφους, φιλόσοφους (ή wannabe) και γενικότερα μποέμ τύπους. Το πρώτο κτίριο που πήγα να επισκεφτώ ήταν το σπίτι του Pablo Neruda το οποίο βρίσκεται στον λόφο Bellavista. Για ν' ανέβεις εκεί πρέπει να πάρεις το πιο παλιό ασανσερ της πόλης που λέγεται Espiritu Santo. Ελπίζω να το συντηρούν αυτό το ρημάδι, αν έχει φτιαχτεί το 1883!! Στον ίδιο λόφο υπήρχαν τοιχογραφίες (γκράφιτι) έργα φοιτητών της σχολής Καλών Τεχνών της πόλης  μεταξύ του 1969 και του 1973. Το 1973 ήρθε η δικτατορία του Πινοσέτ και όλα αυτά βάφτηκαν από πάνω. Ο Πινοσέτ παρέδωσε την εξουσία το 1990 και 2 χρόνια αργότερα άρχισαν να ξαναζωγραφίζουν τους τοίχους. Τώρα έχει δημιουργηθεί στην περιοχή ένα ανοιχτό μουσείο (μουσείο ανοιχτών ουρανών όπως το λένε) με έργα από το 92 και μετά.

Δυστυχώς ό τόπος είναι γεμάτος καλώδια και ορισμένα όσο κι αν προσπαθείς δεν μπορείς να τα κόψεις (χωρίς photoshop).

Απαγορεύεται το παρκάρισμα διότι η ζωγραφιά είναι πόρτα γκαράζ.

Μερικά σπίτια βέβαια είναι ρημάδια κι αυτό φαίνεται από την άβαφη πλευρά τους.

Κάποια στιγμή έφτασα και στο σπίτι του Pablo Neruda το οποίο λέγεται La Sebastiana προς τιμήν του προηγούμενου ιδιοκτήτη ο οποίος πέθανε πριν προλάβει να το ολοκληρώσει. Επειδή είναι σε επικλινές έδαφος το σπίτι είναι χτισμένο σε 5 μικρούς ορόφους με κάθε όροφο να έχει 1 ως 2 δωμάτια όλα με καταπληκτική θέα προς την θάλασσα. Πνευμόνια νά 'χεις ν΄ανεβο-κατεβαίνεις διότι και τα κλιμακοστάσια είναι εξαιρετικά στενά. Κι εδώ όπως στο Σαντιάγκο μπορούσες να βγάλεις φωτογραφίες μόνο προς τα έξω αλλά παίζοντας λίγο με το ζουμ (και όπου δεν υπήρχαν φύλακες) κάτι μπόρεσα να κάνω.

Σαλόνι

Σαλόνι

Κρεβατοκάμαρα

Το 2012 έχασα το τάσι από έναν τροχό του Peugeot. Είμαι σίγουρος ότι αυτός ο τύπος μου το πήρε.

Είπαμε η περιοχή μαζεύει καλλιτέχνες

Συνέχισα την περιπλάνηση μου στην Bellavista φωτογραφίζοντας και άλλες τοιχογραφίες.

Μέχρι και οι φανοστάτες είναι όμορφοι.

Κατεβαίνοντας από εκεί πήγα σε άλλον λόφο που λέγεται Concepcion χρησιμοποιώντας άλλο ένα ασανσέρ.

Η περιοχή είναι γεμάτη ξενώνες, καφέ κι εστιατόρια και σ' ένα από αυτά έφαγα κι εγώ. Φαίνεται στις 2 παρακάτω φωτογραφίες.

8 Δεκ
Την επόμενη μέρα είχα σκεφτεί να πάω ξενάγηση με Tours for tips. Αυτός είναι ένας τρόπος ξενάγησης ο οποίος έχει αναπτυχθεί τελευταία σε πολλές πόλεις του κόσμου. Νεαροί εθελοντές, συνήθως φοιτητές, σε ξεναγούν στην πόλη έναντι φιλοδωρήματος. Σήμερα ο ξεναγός μας ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος, απόφοιτος αρχαιολογίας ο οποίος μας υποσχέθηκε ότι θα μας ξεναγούσε εκεί που δεν πάνε τουρίστες. Μας εξήγησε ότι το Valparaiso αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα κυρίως από Ευρωπαίους ναυτικούς. Όταν τα ευρωπαϊκά καράβια ήθελαν να πιάσουν στην δυτική Αμερική έπρεπε να κάνουν τον γύρο του ακρωτηρίου Χορν (το νοτιότερο άκρο της Ν. Αμερικής). Συνήθως έδεναν για λίγο στο Valparaiso και πολλοί ξεμπάρκαραν εκεί. Όλα αυτά σταμάτησαν όταν φτιάχτηκε η διώρυγα του Παναμά.
Όπως όλες οι πόλεις έτσι και το Valparaiso έχει τις άσχημες όψεις του, όπως το παρακάτω κτίριο που είναι ασκεπές (και όχι μόνο).

Το 2012 στο κτίριο που ήταν ακριβώς απέναντι σημειώθηκε διαρροή φυσικού αερίου. Ακολούθησε έκρηξη με αποτέλεσμα το κτίριο με την διαρροή να ισοπεδωθεί και το απέναντι σχεδόν να ισοπεδωθεί ενώ 16 άτομα έφυγαν αδιάβαστα.
Ακριβώς απέναντι ο ψαράς πούλαγε την ψαριά του τηρώντας όλα τα στάνταρ υγιεινής.

Μετά πήραμε ένα λεωφορείο και πήγαμε στον λόφο Carcel (= φυλακή) και επισκεφθήκαμε έναν χώρο ο οποίος ήταν φυλακή από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι το 1999.

Τώρα ο χώρος έχει μετατραπεί σε κέντρο πολιτισμού.

Όπως παντού έτσι και εδώ υπάρχουν ανισότητες. Έτσι στον ένα λόφο υπάρχουν ωραίες αστικές κατοικίες...

... και ακριβώς απέναντι από τον δρόμο στον άλλο λόφο υπάρχουν παράγκες.

Βέβαια δεν ήταν όλα μαύρα σ' αυτήν την ξενάγηση. Είδαμε την μεγαλύτερη τοιχογραφία της πόλης...

... αλλά και άλλες ωραίες.

"Η Χιλή ξύπνησε" γράφει η γκαραζόπορτα δεξιά έχοντας την σημαία της χώρας σε μαύρο-άσπρο αντί του κόκκινου, μπλε και άσπρου που είναι κανονικά

Αυτό είναι έργο Σουηδού που εκλήθη για να ζωγραφίσει έναν τοίχο

Υπ' όψιν, ότι στο Valparaiso όπως και σε όλη την χώρα οι τοιχογραφίες είναι παράνομες.

9 Δεκ
Την τελευταία μέρα που θα έμενα Valparaiso, 9 Δεκ (χρόνια πολλά στις Άννες και στους Άννες - όπως λέμε Άννας και Καϊάφας) είπα να πάρω την μηχανή και να κάνω καμιά κοντινή βόλτα κατά μήκος της παραλίας. Βορείως του Valparaiso βρίσκεται η πόλη Vina del Mar η οποία είναι κολημμένη με το Valparaiso. Μπορεί να μην έχει το μποέμικο στυλ του αλλά το παραλιακό του μέτωπο είναι όμορφο με πάρκα κατά μήκος του και πολλούς φοίνικες.

Η φωτό είναι τραβηγμένη πάνω από την μηχανή εν κινήσει

Μετά την Vina del Mar υπάρχει η πόλη Concon ουσιαστικά και αυτή κολλημένη με την Vina del Mar δημιουργώντας ένα τεράστιο μέτωπο από κτίρια κατά μήκος όλης της παραλίας αφού 3 πόλεις είναι συνεχόμενες η μία μετά την άλλη. Στην Vina del Mar και στο Concon έχουν τις εξοχικές τους κατοικίες οι κάτοικοι του Σαντιάγκο. Και τί εννοούμε εξοχικές κατοικίες; Αυτό:

Λίγο πίσω από την θάλασσα υπάρχουν λόφοι και έχουν κτίσει αυτά τα μεγαθήρια για να έχουν όλοι θέα. Αν και το θέαμα με τα τεράστια κτίρια δεν μ' άρεσε καθόλου, δεν θα με χάλαγε να έχω ένα σπίτι με θέα σαν κι αυτήν:

Ώπα, λάθος, άκυρο. Παρακαλώ να μην ληφθεί υπ' όψιν η παραπάνω φωτογραφία αλλά η επόμενη:

Φοίνικες στην άμμο; Και πώς διατηρούνται; Έτσι:

Επιστρέφοντας από την βόλτα άφησα την μηχανή στο ξενοδοχείο και βγήκα με τα πόδια στο Valparaiso. Πέρασα από την Plaza Sotomayor που έχει την έδρα της η διοίκηση του στόλου...

... μετά από το παλιό (φαντάζομαι) χρηματιστήριο...

... για να καταλήξω σ' αυτήν την γειτονιά του λόφου Concepcion...

... και να δειπνήσω στο εστιατόριο "Bella ciao" στην βεράντα του οποίου ένα αγαπημένο ζευγάρι καθόταν και συνομιλούσε κάνοντας σχέδια για το μέλλον.

Μιχάλης
Valparaiso
9 Δεκ.

Παραλείπω τα Χριστούγεννα και πάω κατευθείαν στο Πάσχα

Ήταν 5 Απριλίου του 1722, ανήμερα Κυριακή του Πάσχα, όταν ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Jacob Roggeveen αποβιβάστηκε στο νησί του Ειρηνικού Rapa Nui κι επειδή ήταν Πάσχα το ονόμασε Νήσο του Πάσχα. Ήταν Πέμπτη 28 Νοεμβρίου του 2019 όταν ο Έλληνας εξερευνητής Μιχάλης Ράδος αποβιβάστηκε στο ίδιο νησί μετά από 5 και πλέον ώρες πτήσης από το Σαντιάγκο αλλά σεβόμενος τον πρώτο που το βρήκε δεν προσπάθησε να του αλλάξει την ονομασία σε Άγιος Στυλιανός ή Άγιος Ανδρέας (αφού αυτές οι 2 γιορτές ήταν κοντά).

Το νησί είναι ηφαιστειογενές, έχει επιφάνεια 163 τετραγωνικά χλμ, 7700 κατοίκους και απέχει 3700 χλμ από την Χιλή και 4000 χλμ από την Ταϊτή (που είναι και κοντοχωριανοί). Είναι γνωστό για τα τεράστια ανθρωπόμορφα αγάλματα που στην τοπική γλώσσα λέγονται Moai.

Πριν έρθουν οι Ευρωπαίοι οι κάτοικοι του ήταν Πολυνησιακής καταγωγής (όπως οι κάτοικοι της Χαβάης, οι Μαορί της Νέας Ζηλανδίας και σχεδόν όλοι οι κάτοικοι των νησιών του Ειρηνικού) και αυτοί εκτιμάται ότι ήρθαν στο νησί περίπου στον 10ο αιώνα. Ανήκει στην Χιλή από το 1888, είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1995 και από το 2018 απαγορεύεται σε μη μόνιμους κατοίκους να μείνουν στο νησί περισσότερο από 30 μέρες. Για να έρθει κάποιος δεν φτάνει να κλείσει αεροπορικό εισιτήριο. Για να του επιτρέψουν να επιβιβαστεί πρέπει να έχει πάρει ηλεκτρονικά έγκριση από την αστυνομία της Χιλής δηλώνοντας την ημερομηνία επιστροφής και το (εγκεκριμμένο από τον ΕΟΤ) κατάλυμα στο οποίο θα μείνει. Παρ' όλα αυτά δέχεται ετησίως περίπου 150.000 τουρίστες. Επιπλέον, όπως μου έλεγε η Βελγίδα ιδιοκτήτρια του ξενώνα που έμεινα, έχουν πρόβλημα με τους μετανάστες. Μα μετανάστες εδώ, στην μέση του πουθενά; Κι όμως. Βέβαια δεν είναι λάθρο όπως οι δικοί μας διότι δεν μπορούν να επιβιβαστούν σε αεροπλάνο χωρίς έγγραφα, αλλά έρχονται απ' όλη την Νότιο Αμερική για να εργαστούν εδώ. Κυρίως από τον σοσιαλιστικό παράδεισο του συντρόφου Μαδούρο όπως μου έλεγε η Βελγίδα. Γι αυτό στον ξενώνα υπήρχαν σημειώματα να μην αφήνουμε ανοιχτά παράθυρα και ξεκλείδωτες πόρτες. Ποιός θα το περίμενε σ' ένα τόσο μικρό νησί που όλοι γνωρίζονται.

Είχα κλείσει να μείνω στο νησί 1 εβδομάδα, όχι επειδή απαιτείται αλλά επειδή μου έβγαιναν αρκετά φθηνότερα τα αεροπορικά εισιτήρια. Στο νησί υπάρχει μόνον ένας οικισμός που λέγεται Hanga Roa. Τις 2 πρώτες μέρες έκανα βόλτες στην Hanga Roa, βγάζοντας φωτογραφίες, δοκιμάζοντας την τοπική κουζίνα και πίνοντας εξωτικούς χυμούς.

Την τρίτη μέρα έκλεισα μ' ένα τοπικό πρακτορείο το οποίο μας γύρισε σε διάφορα αξιοθέατα του νησιού. Ξεκινήσαμε μ' ένα από τα τρία ηφαίστεια του νησιού, σ' αυτό που έβρισκαν άφθονη ηφαιστειακή πέτρα και το χρησιμοποιούσαν σαν λατομείο για να φτιάχνουν τα Moai. Ο καιρός δεν βοηθούσε πολύ αφού έβρεχε, ευτυχώς όχι δυνατά, αλλά μπορούσαμε να δούμε τα αξιοθέατα.

Έτσι σκαλίζαν τα Moai στον βράχο.

Πήγαμε στην περιοχή που λέγεται Ahu Tongariki και έχει μαζεμένα 15 Moai.

Τα πάντα βέβαια είναι μάυρα αφού το νησί είναι ηφαιστειογενές.

Εν τω μεταξύ ο καιρός έφτιαξε κι εμείς καταλήξαμε σε μια ειδυλιακή τοποθεσία...

... με Moai βέβαια...

... και μια παραλία για μπάνιο.

Εγώ που δεν είχα φέρει μαγιώ μαζί μου κάθησα στο παρακείμενο καφέ και απήλαυσα έναν δροσιστικό χυμό παπάγια (ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν είμαι ψευδός να βάζω γ εκεί που θέλει ρ. Το παπάγια διαβάζεται πραγματικά παπάγια και όχι διαφορετικά).

Μου είχαν προτείνει να πάω στο ανατολικό μέρος του νησιού (εκεί που υπάρχουν τα 15 Moai – καμιά 20αριά λεπτά οδήγηση) για ν' απολαύσω την ανατολή ή να πάω στο δυτικό μέρος (καμιά 10αριά λεπτά με τα πόδια) για ν' απολάυσω το ηλιοβασίλεμα. Επειδή όμως η ανατολή θέλει θυσίες όπως είναι φυσικό προτίμησα το ηλιοβασίλεμα που ήταν και κοντά στο δωμάτιο μου. Βέβαια δεν ήμουν μόνος μου.

Λίγο πιο δίπλα ήταν μερικά καλοθρεμένα κορίτσια τα οποία έκαναν διάφορες τελετές κάτω από τους ήχους ενός γιουκαλίλι που έπαιζε ένας μελαμψός αυτόχθων.

Μερικές από τις μέρες που έμεινα στο νησί έβρεχε συνεχώς και δεν ήταν εύκολο να κάνεις βόλτες. Πριν φτάσω στο νησί οι εφαρμογές μου έδειχναν ότι οι μόνες στεγνές μέρες θα ήταν οι μέρες που θα πέταγα και όλες οι άλλες βροχερές. Ευτυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι. Κάποια μέρα που ξημέρωσε με ήλιο σκέφτηκα να νοικιάσω ένα αυτοκίνητο για να δω αυτά που δεν είχα δει και να ξαναπεράσω από τα μέρη που είδα με συννεφιά (ή βροχή). Μέχρι να ετοιμαστώ και να φάω το πρωινό μου είχε ξανασυννεφιάσει αλλά δεν πτοήθηκα. Νοίκιασα ένα μικρό Suzuki Alto για κάτι λιγότερο από 35 ευρώ κι έφυγα. Η πρώτη στάση ήταν ο κρατήρας του ηφαιστείου Rano Kau...

... και μετά συνέχισα προς τον οικισμό Orongo. Απέναντι από τον οικισμό υπάρχουν 2 βράχοι μέσα στην θάλασσα όπου την άνοιξη έρχεται ένα είδος πουλιών να επωάσουν τ' αυγά τους. Εκείνη την εποχή γινόταν ένας διαγωνισμός μεταξύ των ανδρών του νησιού. Κολυμπούσαν μέχρι τους βράχους και περίμεναν να έρθουν τα πουλιά. Ο πρώτος που έπιανε ένα αυγό από τα συγκεκριμένα πουλιά ανακυρησσόταν birdman (= άνθρωπος πουλί) της χρονιάς και για όλη την χρονιά απολάμβανε αναλόγων τιμών. Αυτός ο διαγωνισμός συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Ο οικισμός ο οποίος είχε χτιστεί μόνο για τελετουργικούς σκοπούς διατηρείται ακόμα σε κάποια μορφή του.

Μετά πήγα στο Puna Pau όπως μου πρότεινε ο Ντένης από το Viber. Αν δεν έχω πού να πάω, να πάω στο Puna Pau. Είναι ένα ύψωμα πάνω από την Hanga Roa όπου υπάρχουν κυλινδρικές πέτρες οι οποίες χρησιμοποιούντο για την μεταφορά των Moai εκεί που ήταν να στηθούν.

Όλα τα Moai κοιτούν προς το εσωτερικό του νησιού εκτός από αυτά που είναι στο Ahu Akivi που κοιτούν προς την θάλασσα. Έχουν δε τοποθετηθεί έτσι όυτως ώστε στις 2 ισημερίες το βλέμμα τους να ευθυγραμμίζεται με τον δύοντα ήλιο.

Επειδή εν τω μεταξύ με είχε πιάσει μια λιγούρα, πήγα στην παραλία Anakena (εκεί που ήπια τον χυμό παπάγια) κι έφαγα μια γαριδόπιτα (πώς λέμε καρυδόπιτα; ε, τελείως διαφορετικό).

Αφού είχα αυτοκίνητο, πριν επιστρέψω στο δωμάτιο μου έκανα μια βόλτα στις παρυφές της Hanga Roa εκεί που το κύμα έσκαγε πάνω στα βράχια λες και ήμουν όχι στον νότιο Ειρηνικό αλλά στην Ιρλανδία.

Άλλη μια μέρα κανόνισα να κάνω μια κατάδυση σ' ένα σημείο του ωκεανού λίγο έξω από το Hanga Roa που υπάρχει ένα βυθισμένο Moai. Δυστυχώς ο καιρός δεν βοήθησε και το ναυτικό είχε απαγορεύσει τον απόπλου.

Η τοπική σπεσιαλιτέ του νησιού λέγεται ceviche και είναι ένα πιάτο με ωμό ψάρι ή θαλασσινά. Εγώ προτιμώ γενικώς αυτό που θα φάω να είχε 4 πόδια στην προηγούμενή του μορφή γι αυτό και το ψάρι δεν είναι το φόρτε μου. Παρ' όλα αυτά, αυτό που έφαγα που είχε ψάρι (καθαρισμένο φυσικά), γαρίδες και χταποδάκι (για να υπάρχουν και γνώριμες γέυσεις) ήταν εξαιρετικό. Το ψάρι δεν ξέρω τί είδους ήταν διότι μου το είπαν στην τοπική γλώσσα, πάντως ήταν πελαγίσιο. Ρε λες από τα ψητά να το γυρίσω στο σούσι τώρα στα γεράματα; Να μας βγεί και κανένα όνομα!!

Επειδή η σύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω του διαδικτύου στο νησί είχε τα χάλια της, δεν μπορούσα να ανεβάσω τίποτα στο blog από εκεί. Έτσι τα γράφω αυτά τώρα που γύρισα στο Σαντιάγκο.

Μιχάλης

5 Δεκ

Σαντιάγκο