7η, 8η & 9η μέρες

 

Ξημέρωσε και η Κυριακή του Πάσχα, Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά σε όλους, αλλά εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα από Πάσχα. Τελικά ο συνορειβάτης που είχε πρόβλημα χθες συνέχισε να μην νοιώθει καλά και διακομίστηκε με ελικόπτερο στην Lukhla και από εκεί με αεροπλάνο στο Κατμαντού για να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Οι υπόλοιποι συνεχίσαμε την ανοδική πορεία μας ευτυχώς σε ευκολότερο τεραίν από το χθεσινό αφού ανεβήκαμε περίπου την ίδια υψομετρική διαφορά αλλά σε μεγαλύτερο μήκος. Τα γιάκ ή μερικές φορές τα jokpe, τα οποία είναι διασταύρωση μεταξύ γιάκ και αγελάδας, μας συνόδευαν σχεδόν σε όλη την διαδρομή. 

Συνεχίσαμε περνώντας ένα μικρό ποτάμι από μία αυτοσχέδια γέφυρα....

.... για να φτάσουμε σε ένα πέρασμα που λέγεται Thukla passage όπου έχουν ανεγείρει μνημεία προς τιμήν αυτών που έχασαν την ζωή τους στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν την υψηλότερη κορυφή του κόσμου.

Τελικά μετά από πορεία 7 ωρών, με ένα διάλειμμα μιας ώρας, φτάσαμε στο χωριό Luboche στα 5030μ. Στο κατάλυμα που μείναμε τα δωμάτια χωρίζονταν μεταξύ τους με κάτι σαν νοβοπάν ή κόντρα πλακέ. Αυτό σημαίνει οτι όχι μόνο άκουγα τί έλεγαν οι διπλανοί αλλά κάθε φορά που ο διπλανός άλλαζε πλευρό κουνιόταν και το δικό μου κρεββάτι και φαντάζομαι ότι το ίδιο συνέβαινε και αντίστροφα.

Το ξημέρωμα της Δευτέρας του Πάσχα, κατά τις 6 το πρωί που ξύπνησα η θερμοκρασία στο “δωμάτιο” μου ήταν -3,6. Περιτό να πώ ότι φόρεσα ότι είχα φέρει μαζί μου. Έξω όμως είχε βγει ο ήλιος και η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει. Άλλος ένας από την παρέα, ο Σάμυ, δεν ένοιωθε καλά κι έτσι αποφάσισε να μην ακολουθήσει τους υπόλοιπους αλλά να παραμείνει στο Luboche και να τον πάρουμε στην επιστροφή. Έτσι μείναμε 5 από τους 7 που ξεκινήσαμε. Αφού πληρώσαμε πήραμε τον δρόμο για την επόμενη διαμονή μας στο χωριό Gorakshep. Τα βουνά στην διαδρομή ήταν επιβλητικά

Μετά από 4 ώρες φτάσαμε στο Gorakshep στα 5165μ

Αφού φάγαμε κάτι ελαφρύ ξεκινήσαμε για να ανεβούμε το βουνό που είναι πάνω από το Gorakshep το οποίο λέγεται Khala Patar και φτάνει σε υψόμετρο τα 5545μ που θα ήταν και το μεγαλύτερο υψόμετρο που θα φτάναμε σ' αυτήν την αποστολή. Δεν θα πω ψέματα. Ήταν η δυσκολότερη διαδρομή που έκανα τόσο λόγω του υψομέτρου όσο και διότι είχαμε ήδη κάνει μιά απαιτητική διαδρομή νωρίτερα. Η θέα ανεβαίνοντας το βουνό ήταν πανέμορφη αφού ολόγυρα υπήρχαν χιονισμένες κορυφές

Πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω και να γυρίσω πίσω αλλά κάνοντας στάσεις για να πάρω ανάσες και να ρίξω τους σφυγμούς συνέχισα μέχρι που μετά από 2,5 ώρες έφτασα στα 5545μ.

Στην παραπάνω φωτογραφία είμαι με τον Θανάση, συνορειβάτη που γνώρισα σ' αυτήν την αποστολή και ο οποίος ήταν ο πρώτος που ανέβηκε σ' αυτήν την απαιτητική κορυφή. Η κορυφή που φαίνεται στο βάθος μέσα στα σύννεφα δεν είναι άλλη από την στέγη του κόσμου, το Έβερεστ. Η κάθοδος, όπως πάντα, ήταν πιο εύκολη και γρήγορα γύρισα κατάκοπος στον ξενώνα που μέναμε. Το βράδυ στον ξενώνα ένοιωθα μια μικρή ζαλάδα και όταν μέτρησα το οξυγόνο μου ήταν στο 71-75%. Παρεπιπτόντως, ο ξενώνας πρέπει να είναι το χειρότερο κατάλυμα που έχω μείνει και σ' αυτά συμπεριλαμβάνω και το πειθαρχείο της Σχολής Ευελπίδων. Έχει κάτι τρισάθλιες και βρωμερές τουαλέτες χωρίς να υπάρχει νιπτήρας πουθενά. Τα δωμάτια είναι αντίστοιχα μεγέθους κελιού πειθαρχείου μόνο που το κελί ήταν για ένα άτομο ενώ τα δωμάτια για δύο.

Είναι υπόγεια, που σημαίνει οτι ενώ το μεσημέρι η θερμοκρασία στο υπόλοιπο κατάλυμα ήταν υποφερτή στα δωμάτια έκανε βρωμόκρυο. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν κοιμήθηκα καλά το βράδυ.

Η Τρίτη του Πάσχα, δηλαδή η 9η μέρα πεζοπορείας θα ήταν η τελευταία μέρα ανάβασης πηγαίνοντας στην Κατασκήνωση Βάσης του Έβερεστ (στα αγγλικά Everest Base Camp ή EBC). Δυστυχώς είχαμε άλλη μιά απώλεια αφού ο αρχηγός της αποστολής, ο Στέφανος, δεν ένοιωθε καλά για να περπάτήσει. Έτσι από τους 7 που ξεκινήσαμε από την Ελλάδα τελικά οι 4 καταφέραμε να πάρουμε εκκίνηση σήμερα. Εγώ, αφού το οξυγόνο μου έπαιζε ανάμεσα 85-90% αποφάσισα να δοκιμάσω να ανέβω μέχρι εκεί. Η διαδρομή, αν και δεν ήταν δύσκολη τεχνικά, ήταν δύσκολη διότι ήταν όλη πάνω από 5100μ. Σε αυτά τα υψόμετρα όταν κάνεις τρία βήματα ανηφόρα χρειάζεσαι 5 λεπτά διάλειμμα για να επανέλθουν οι σφυγμοί και οι αναπνοές σε πιο χαμηλά επίπεδα. Πηγαίνοντας προς τα εκεί τα βουνά που μας περιέβαλαν ήταν επιβλητικά,

συναντήσαμε και άλλα γιακ...

...για να φτάσουμε τελικά και να δούμε το EBC από ψηλά.

Από εκεί φαινόταν καλά και η κορυφή του Έβερεστ και σταματήσαμε να βγάλουμε καμιά φωτογραφία είτε ατομική...

είτε με τους συνοδούς μας.

Στην παραπάνω φωτογραφία είμαστε 3 από τους 4 που ανεβήκαμε μέχρι το EBC, (ο τέταρτος είναι πίσω από τις κάμερες), ένας οδηγός βουνού και δύο από τους Sherpa αχθοφόρους. Θα αναρωτηθεί κανείς τί τους θέλαμε τους αχθοφόρους αφού θα επιστρέφαμε στον ίδιο ξενώνα απ' όπου ξεκινήσαμε. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν τους χρειαζόμαστε αλλά αφού για αυτούς ήταν μέρα ρεπό αποφάσισαν αυτοβούλως να έρθουν για μια βόλτα μέχρι εκεί. Κι ενώ εμείς αγκομαχούσαμε να βγάλουμε την ανηφόρα σαν παλιά φορτηγά, αυτοί ανέβαιναν με τα χέρια στις τσέπες σαν να πήγαιναν βόλτα στην παραλία. Ένας μάλιστα από αυτούς, αφού με είδε να φυσάω και να ξεφυσάω στην ανηφόρα, μου πρότεινε να πάρει το σακκίδιο πλάτης που κουβαλούσα. Η υπερηφάνεια μου όμως δεν μου επέτρεψε να δεχθώ τέτοια προσφορά.

Βγάλαμε άλλη μια φωτογραφία στην είσοδο του EBC...

....και μετά κάναμε έναν περίπατο μέσα στο Camp.

Τέλος, και ενώ ο καιρός άρχισε να φορτώνει, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και ευτυχώς δεν μας έβρεξε.

Έτσι από τους 7 που ξεκινήσαμε να καταλάβουμε την Κατασκήνωση Βάσης του Έβερεστ οι 4 καταφέραμε να πατήσουμε το πόδι μας εκεί, μετά κόπων και βασάνων.

 Μιχάλης

Gorakshep

26 Απρ.22

4η, 5η & 6η μέρες

Αφού μείναμε 2 μέρες στο Namche Bazar πήραμε το δρόμο για παραπάνω. Περάσαμε πάλι από βουδιστικά μνημεία

και για πρώτη φορά είδαμε και χιονισμένα βουνά στον δρόμο μας.

 

Λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό Deboche όπου θα διανυκτερεύαμε περάσαμε από ένα βουδιστικό μοναστήρι

και μπήκαμε στον χώρο που οι μοναχοί προσεύχονταν

Το μόνο αρνητικό της ημέρας είναι ότι τα έπαιξε η Nikon με ζημιά που θα χρειαστεί επισκευή στην Αθήνα και από εδώ και στο εξής θα παίζω μόνο με το κινητό.

  

Την επομένη μέρα, Μεγάλη Παρασκευή, φύγαμε από το Deboche που ήταν στα 3800μ για το Dingboche στα 4400μ. Η μέρα ήταν πολύ καθαρή με ήλιο αλλά αφού ανεβαίνουμε σε υψόμετρο αρχίζει να έχει αρκετό κρύο. 

Φτάσαμε στο Dingboche, όπου θα μείνουμε δύο μέρες για εγκλιματισμό, μετά από πορεία 5,5 ωρών και πήγαμε να εγκατασταθούμε στον ξενώνα μας. Να πω δυό λόγια για τους ξενώνες εδώ. Μέχρι κι εδώ οι ξενώνες στους οποίους μείναμε είχαν δίκλινα δωμάτια. Από την Κυριακή του Πάσχα και μετά θα μένουμε σε πολύκλινους κοιτώνες. Μέχρι το Deboche είχαμε και ζεστό νερό (δηλαδή δεν είχαμε όλοι, όσοι προλαβαίναμε). Θα πω όμως τί δεν είχαμε: Δεν παρέχονται πετσέτες, σαπούνια και σαμπουάν και ούτε χαρτί υγείας. Ο καθένας έχει τα δικά του και βέβαια με αυτό το κρύο η πετσέτα (εγώ έχω μόνο μία) δεν στεγνώνει ποτέ. Επίσης, στους περισσότερους ξενώνες δεν υπάρχει πρίζα για ηλεκτρικό ρεύμα στο δωμάτιο. Να μην μιλήσω για διαδίκτυο και wifi που το πληρώνεις παντού και δεν δουλεύει πουθενά. Θέρμανση υπάρχει μόνον σε έναν κεντρικό χώρο του ξενώνα όπου μαζευόμαστε για να φάμε ή να πιούμε και σ' αυτόν τον χώρο υπάρχουν πρίζες για να φορτίσεις ότι θέλεις, έναντι αμοιβής βέβαια. Κι ενώ μέχρι τώρα η θέρμανση σ' αυτόν τον κεντρικό χώρο γινόταν από ξυλόσομπα, από το Dingboche και πάνω χρησιμοποιούν άλλο είδος καυσίμου που δεν είναι τίποτα άλλο από κοπριές από γιάκ. 

Κάπως διαφορετικά ζεσταίνουν και το τσάι 

Μπορεί να έχουμε δίκλινο δωμάτιο αλλά δεν έχει μπάνιο. Υπάρχει μία τουαλέτα σκέτη χωρίς νιπτήρα η οποία αν κι έχει καζανάκι δεν είναι συνδεδεμένο σε δίκτυο υδρευσης. Αντ' αυτού υπάρχει παρακείμενο βαρέλι με νερό και το απαραίτητο κουβαδάκι για να κάνεις την δουλειά που κάνει το καζανάκι.

Ξημέρωσε το Μεγάλο Σάββατο στο Dingboche και η θερμοκρασία στο δωμάτιο που έμενα ήταν 1,8 βαθμούς. Ο υπνόσακκος του Γεράσιμου όμως είχε κάνει πολύ καλή δουλειά. Στο πρόγραμμα ήταν να μείνουμε και δεύτερη μέρα στο Dingboche για εγκλιματισμό και να ανεβούμε σε μία κορυφή που είναι πάνω από την πόλη. Πράγματι, στις 8 περίπου το πρωί ξεκινήσαμε και καθ' όλη την διαδρομή είχαμε πολύ ωραία θέα στα γύρω βουνά.

Μετά από μία κοπιώδη προσπάθεια 3,5 ωρών βρεθήκαμε στην κορυφή έχοντας απέναντι μας την κορυφή Ama Dablam όπου στήθηκα για φωτογραφία

Η διαδρομή ήταν κοπιώδης όπως έγραψα παραπάνω διότι από τα 4400μ του Dingboche φτάσαμε στα 5070μ της κορυφής. 3,5 ώρες συνεχούς ανηφόρας, ειδικά σε αυτά τα υψόμετρα, είναι πολύ δύσκολη και μάλιστα ένας από τους επτά της ομάδος δεν τα κατάφερε και επέστρεψε στον ξενώνα. Η κατάβαση ήταν αρκετά πιό γρήγορη αφού μας πήρε μόνο μια ώρα και 40 λεπτά.

Στο Dingboche γνωρίσαμε και μια κυρία που ονομάζεται Lhakpa Sherpa. Όπως φαίνεται από το όνομα της είναι Σέρπικης καταγωγής αλλά τα τελευταία χρόνια ζει στις ΗΠΑ. Το ιδιαίτερο που έχει αυτή η κυρία είναι ότι είναι η μόνη γυναίκα που έχει ανέβει 9 φορές στο Έβερεστ. Τώρα εδώ ακολουθείται από ένα αμερικάνικο κινηματογραφικό συνεργείο το οποίο γυρνάει ένα ντοκυμαντέρ για την ίδια και θα μαγνητοσκοπήσει την προσπάθεια της να ανέβει για 10η φορά στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Η ίδια, η οποία είναι πολύ προσιτή, μας κάλεσε, όταν ανεβούμε στο base camp, να επισκεφτούμε τις σκηνές της.

Μιχάλης

23 Απρ 22

Dingboche

1η, 2η & 3η μέρες ανάβασης

Κατά τις 5:30 το πρωί είχαμε κάνει check out  από το ξενοδοχείο, είχαμε φορτωθεί στο βανάκι και είχαμε ξεκινήσει για το αεροδρόμιο του Κατμαντού. 20 λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει στο αεροδρόμιο και κατευθυνθήκαμε στο γκισέ της εταιρείας Yeti air για το check-in για την πτήση προς Lukla. Αφού πληρώσαμε όλοι μαζί κάπου 8 ευρώ για το υπέρβαρο όλων κατευθυνθήκαμε στην πίστα για να ανέβουμε στο αεροσκάφος. Το αεροπλάνο ήταν των 18 ατόμων αλλά ευτυχώς ήμαστε μόνο 14 κι έτσι μπορούσαμε να αφήσουμε τις χειραποσκευές πάνω στα κενά καθίσματα αφού δεν υπήρχαν ντουλαπάκια. 

Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις στο ρολόι ότι πετάμε στα 3700μ και το έδαφος να είναι 100 μέτρα κάτω σου ή να κοιτάς έξω από το παράθυρο και να βλέπεις ότι τα βουνά είναι ψηλότερα.

Μετά από μισή ώρα πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Lukla σε υψόμετρο 2810μ το οποίο έχει την εξής ιδιομορφία. Είναι ανηφορικό στην προσγείωση και κατηφορικό στην απογείωση. Και είναι λογικό αφού το συνολικό μήκος είναι περίπου 500μ οπότε στην προσγείωση χρειάζεται ανηφόρα για να βοηθήσει στο φρενάρισμα και στην απογείωση χρειάζεται κατηφόρα για να πάρει φόρα πριν φύγει στο τέλος του διαδρόμου στην χαράδρα.

Εμείς οι 7 ορειβάτες είχαμε μισθώσει 3 Sherpa αχθοφόρους να μας κουβαλήσουν τους μεγάλους σάκκους. Έτσι λοιπόν, εμείς οι Ευρωπαίοι αφού βάλαμε τα ορειβατικά μποτάκια μας, τα dry-fit μπλουζάκια μας, τα αντίστοιχα λεπτά παντελόνια μας και πήραμε τα μπατόν με ελατήρια, πήραμε και τους μικρούς σάκκους και ξεκινήσαμε. Αντίστοιχα, οι αχθοφόροι φόρεσαν κάτι αθλητικά τύπου Αλυσίδα Ελβιέλα (αν όχι σαγιονάρες), πήραν τους μεγάλους σάκκους κι έφυγαν μπροστά μας για να πάνε τα πράγματα στον ξενώνα που θα μέναμε, πριν από εμάς.

Ευτυχώς οι δικοί μας δεν είναι σε αυτό το χάλι αλλά έχουν παπούτσια πεζοπορίας. Με τα κινητά πλέον μπορούν να ελαφραίνουν λίγο την ταλαιπωρία τους αφού βάζουν μουσική να ακούγεται ενώ περπατούν με το φορτίο στην πλάτη. Οι πιο εξελιγμένοι δε, έχουν αυτά τα ηχειάκια blue tooth οπότε διασκεδάζουν και οι περίοικοι.

Επιπλέον των τεσσάρων Sherpa έχουμε έναν guide  κι έναν assistant guide ο οποίος κουβαλάει και αυτός έναν σάκκο και ώ τί τύχη κουβαλάει τον δικό μου. Έτσι ο σάκκος μου είναι ο μοναδικός ο οποίος μας ακολουθεί σε όλη την διαδρομή που σημαίνει ότι αν κατουρηθώ από το γέλιο μπορώ να τον σταματήσω και να αλλάξω σώβρακο.

Την πρώτη μέρα περπατήσαμε συνολικά 8 ώρες με μιά στάση 1 ώρας για φαγητό και αρκετές μικρές στάσεις για φωτογραφίες, νερό κλπ. Είδαμε όμορφες φατσούλες,

βουδιστικά μνημεία,

κρεμαστές γέφυρες,

ωραία τοπία,

φορτωμένα μουλάρια ή γιάκ,

φορτωμένους Sherpa,

ωραία κτίρια

Την δεύτερη μέρα συνεχίσαμε προς τα πάνω με σκοπό να φτάσουμε στην κωμόπολη Namche Bazar που θεωρείται η πρωτεύουσα της περιοχής. Μπήκαμε στο εθνικό πάρκο Sagarmatha,

περάσαμε την γέφυρα Hillary προς τιμή του πρώτου ορειβάτη που πάτησε το Έβερεστ

και μετά από πορεία 4 ωρών φτάσαμε στο Namche Bazar σε υψόμετρο 3450μ.

Αφού τακτοποιηθήκαμε στον ξενώνα μας βγήκαμε μια βόλτα να δούμε την πόλη. 

Το επόμενο πρωί, της Μεγάλης Τετάρτης, στις 7 ώρα που ξύπνησα η θερμοκρασία στο δωμάτιο μου ήταν 8,5 βαθμούς αλλά εγώ είχα κοιμηθεί μια χαρά μέσα στον υπνόσακκο που μου είχε δανείσει ο Γεράσιμος. Δεν προβλεπόταν μετακίνηση σε άλλο χωριό των Ιμαλαΐων για εγκλιματισμό στο υψόμετρο. Απλώς μια κοντινή βόλτα 2,5 ωρών περίπου. Έτσι μετά το πρωινό, με ωραίο καιρό ξεκινήσαμε την πορεία μας και το πρώτο σημείο που σταματήσαμε ήταν σε ένα άγαλμα του Τένζινγκ που ήταν ο Sherpa που μαζί με τον Hillary ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν στο Έβερστ.

Συνεχίζοντας την ανάβαση περάσαμε και από άλλα βουδιστικά μνημεία

για να καταλήξουμε στο Everest view hotel το οποίο διατείνεται ότι είναι το ξενοδοχείο με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο.

Το Everest view hotel λέγεται έτσι διότι έχει θέα στην κορυφή Everest η οποία θα φαινόταν στην παρακάτω φωτογραφία αν δεν είχε ομίχλη.

Στο δρόμο για το Everest view hotel συναντήσαμε κι έναν Έλληνα από το Πομακικό χωριό του Εχίνου ο οποίος μόνος με τον οδηγό του θα ανέβαινε στο Everest Base Camp. Μου είπε μάλιστα ότι ταξίδευε στην νότιο Αμερική την ίδια εποχή με εμένα. Είναι ευχάριστο να συναντάς συμπατριώτες στο εξωτερικό και ειδικά άτομα της μειονότητας οι οποίοι ξεφεύγουν από τον ασφυκτικό κλοιό της περιοχής τους.

Μετά από παραγγελία του Αποστόλη που είχε έρθει σ' αυτά τα μέρη το 2013 αναπτύξαμε μιά σημαία από την Ορειβατική και αναριχητική Λέσχη Θεσσαλονίκης.

Μόλις γυρίσαμε στον ξενώνα μας έπιασε μια μπόρα που κράτησε 4 ώρες. Το βράδυ βγήκα με 2 ακόμα συνοδοιπόρους και πήγαμε σε ένα μπαράκι. Όπως βλέπετε το Namche Bazar έχει διάφορες διευκολύνσεις και ανάμεσα σ' αυτές είναι και Ιρλανδέζικη παμπ η οποία είχε πολύ ωραία μουσική αλλά δυστυχώς όχι διαδίκτυο όπως μου είχαν υποσχεθεί. Ήταν γεγονός ότι από την βροχή και μετά η σύνδεση ήταν πρακτικά ανύπαρκτη στην πόλη.

 

 

Μιχάλης

Namche Bazar

20 Απρ 22