Στο Ταμτούμ για μαϊμούδες

Αφού καταφέραμε και ανεβοκατεβήκαμε το βουνό σώοι και αβλαβείς, το πρόγραμμα για τις επόμενες δύο μέρες προέβλεπε σαφάρι.

Ξεκινώντας από την Arusha, την πόλη που μέναμε, για το εθνικό πάρκο Tarangire, έβγαζα φωτογραφίες από το αυτοκίνητο ότι περίεργο έβλεπα.

Λίγο πιο κάτω περάσαμε από την περιοχή των Μασάι. Οι Μασάι είναι μία φυλή που ζει στην Κένυα (1.200.000) και στην Τανζανία (800.000) και οι οποίοι έχουν κατέβει στην περιοχή από την Αίγυπτο μέσω της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας (Great Rift Valley).

Περάσαμε μέσα από τα χωριά τους...

... μέχρι που φτάσαμε στην είσοδο του Εθνικού Πάρκου Tarangire.

Τα πρώτα ζωάκια που είδαμε ήταν μαγκούστες πάνω σε φωλιές τερμιτών...

... αντιλόπες...

... Γκνού....

... Ζέβρες...

... Τσακάλια...

.... Ελέφαντες...

... κι, επιτέλους, μαϊμούδες με μπλε ........

Είδαμε και μιά λεοπάρδαλη η οποία την έπεφτε πάνω σ' ένα κλαδί.

Επιστρέφοντας στον ξενώνα μας ένα τζιπ είχε πάθει λάστιχο και στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, ο οδηγός μας σταμάτησε να βοηθήσει. Αμέσως 2-3 Μασάι που βρισκόντουσαν στην περιοχή ήρθαν να μας δουν.

Το ξύλο που μου έδωσαν να βαστάω είναι το σκήπτρο του αρχηγού της φυλής.

Μαζί τους και κάποια παιδάκια. Το ενδιαφέρον με τους Μασάι, πλέον των άλλων, είναι ότι φορούν κάποια σανδάλια τα οποία είναι φτιαγμένα από λάστιχα αυτοκινήτων. Τώρα πλέον τέτοια σανδάλια πωλούνται και από τα καταστήματα σουβενίρ.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στην προστατευόμενη περιοχή Nogorongoro. Η προστατευόμενη περιοχή Nogorongoro περιλαμβάνει τον ομώνυμο ηφαιστειακό κρατήρα διαμέτρου περίπου 20χλμ και βάθους 600μ. Εντός της προστατευομένης περιοχής ζουν μόνον φυλές Μασάι οι οποίοι έχουν δώσει το όνομα στην περιοχή. Κατ' αυτούς Ngorongoro είναι ο ήχος που κάνει η κουδούνα από τα βοοειδή όταν κινούνται. Πριν κατεβούμε στον κρατήρα σταματήσαμε σ' ένα παρατηρητήριο που φαινόταν ο κρατήρας και η λίμνη του.

Είδαμε πάλι Μασάι και τα χωριά τους....

... και μετά αρχίσαμε με τ' άγρια ζώα. Καμηλοπαρδάλεις,

... αετούς...

... λιοντάρια,

... βουβάλια,

... γαζέλες Τόμσον

... ζέβρες-σκοποί οι οποίες καλύπτουν όλον τον χώρο για να προειδοποιήσουν το κοπάδι.

Είδαμε στρουθοκαμήλους,

... και στικτές ύαινες (spotted hyenas).

Κάπου κοντά στην λίμνη κάτσαμε να φάμε κάτι, μαζί με πολλόυς άλλους.

Κι εκεί που τρώγαμε ένας αετός έκανε έναν εξαιρετικά επιδέξιο ελιγμό ανάμεσα σε μένα και την Κορίνα και της άρπαξε την κρέπα μέσα από τα χέρια.

Φεύγοντας από το Ngorongoro πήραμε τον δρόμο της επιστροφής στην Arusha κι εγώ είχα βγάλει την φωτογραφική μηχανή έξω από το παράθυρο και φωτογράφιζα το κόσμο που έβλεπα.

Μετά την επιστροφή μας στην Arusha πήραμε το αεροπλάνο από το διεθνές αεροδρόμιο του Κιλιμάντζαρο και μέσω Ζανζιβάρης και Αντίς Αμπέμπα επιστρέψαμε στην Αθήνα. Έτσι άλλο ένα ενδιαφέρον ταξίδι ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

Για το τέλος άφησα το τραγούδι του Κιλιμάντζαρο, Jambo bwana (Γειά σε όλους). Είναι ένα τραγούδια που καλωσορίζει τους επισκέπτες στο Κιλιμάντζαρο και το οποίο ακούσαμε πολλές φορές κι εμείς στο βουνό.

The Iconic Kilimanjaro song - Jambo Bwana || Kilimanjaro, Tanzania 2024 ||

Μιχάλης

Αθήνα

14 Ιαν

Άφησα την καρδιά μου στο Κιλιμάντζαρο (σχεδόν κυριολεκτικά)

Την 4η μέρα πορείας το πρόγραμμα προβλεπόταν πιό εύκολο αφού θα είχαμε να περπατήσουμε μόνο 5χλμ. Για να γίνει αυτό όμως έπρεπε να περάσουμε το εμπόδιο ενός κάθετου βράχου του Barranco wall...

... στο οποίο έπρεπε να χρησιμοποιούμε χέρια και πόδια. Εντυπωσιακοί ήταν όλοι οι τοπικοί αχθοφόροι οι οποίοι ανέβαιναν αυτό το τείχος κουβαλώντας τα υλικά της κατασκήνωσης και τις αποσκευές μας.

Ο καιρός εναλλασσόταν μεταξύ ήλιου και συνεφιάς κι εμείς παρατηρούσαμε την τοπική χλωρίδα...

... μέχρι που καμιά ώρα πριν φτάσουμε στο Karanga camp μας έπιασε μια βρόχη και μας μούσκεψε. Σήμερα γράψαμε μόνο 6 ώρες πορείας και όπως είπε ο αρχηγός της αποστολής, ήταν μέρα ξεκούρασης.

Ενώ κάθε πρωί όταν ξυπνάμε ο καιρός είναι ηλιόλουστος, την 5η μέρα της ανάβασης ξημέρωσε με ομίχλη. Το πρόγραμμα προέβλεπε πορεία 5 ωρών περίπου από τα 3850μ υψόμετρο στα 4600μ. Η πορεία ήταν συνεχώς ανηφορική με πολύ αργό ρυθμό διότι σ' αυτά τα υψόμετρα δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Κι ενώ εμάς μας έβγαινε η γλώσσα έξω δεν τολμούσα να σκεφτώ πώς ένοιωθαν οι 50 περίπου βαστάζοι που κουβαλούσαν τις αποσκευές μας αλλά και όλα τα υλικά της κατασκήνωσης συν τρόφιμα, νερά κλπ.

Τελικά μετά από μιά αργόσυρτη πορεία φτάσαμε στο camp Barafu απ' όπου τα μεσάνυχτα θα ξεκινάγαμε την τελική προσπάθεια για την κορυφή.

Κι έτσι έφτασαν τα μεσάνυχτα της 5/6 Ιανουαρίου για να ξεκινήσουμε τον μακρύ δρόμο προς την κορυφή. Η εκκίνηση δόθηκε στα 4600μ, ένα υψόμετρο όπου ακόμα και να κάνεις απλές κινήσεις, όπως να δέσεις τα παπούτσια σου λαχανιάζεις. Με το που ξεκινήσαμε η καρδιά μου ανέβασε τρελλές στροφές και σκεφτόμουν ότι θα εγκατέλειπα τον αγώνα λιγότερο από 10μ από την σκηνή μου. Τελικά η καρδιά βρήκε τον ρυθμό της κι εγώ τον βηματισμό μου και ξεκινήσαμε για πάνω. Ο ρυθμός βαδίσματος ήταν αργότερος και από τον ρυθμό που έχουν οι κατάδικοι δεμένοι με αλυσίδες στα πόδια βαδίζοντας προς τα κάτεργα. Λίγο παραπάνω έπρεπε να σκαρφαλώσουμε κάποια βράχια οπότε η καρδιά ξανανέβασε σφυγμούς. Ευτυχώς εκείνη την ώρα, ένας από τους συνοδούς μας ήταν δίπλα μου και προσφέρθηκε να πάρει το σακκίδιο μου το οποίο του έδωσα ευχαρίστως και δεν το ξαναπήρα παρά πολλές ώρες αργότερα. Ο πρώτος συνορειβάτης πολύ γρήγορα, σχεδόν πριν αφήσουμε το camp, εγκατέλειψε τον αγώνα. Μετά από 2 ώρες εγκατέλειψε και δεύτερη συνορειβάτις. Εγώ, με την βοήθεια του συνοδού που είχε το σακκίδιο, του William, συνέχιζα με πολύ κόπο. Η νύχτα συνεχιζόταν, η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετά κάτω από το μηδέν και το νερό μέσα στα 2 μπουκάλια που είχα είχε αρχίσει να παγώνει. Σκέφτηκα άπειρες φορές να εγκαταλείψω και μακάριζα αυτούς που είχαν ήδη εγκαταλείψει ενώ σκεφτόμουν ότι όταν θα συναντούσα τον Θανάση στον κάμπο θα του έλεγα να μην διανοηθεί να το κάνει. Αυτό που με κρατούσε ήταν η θέληση μου το μυαλό να επιβληθεί επί του σώματος, ο William ο οποίος βάδιζε αργά μαζί μου στον δικό μου ρυθμό έχοντας μείνει πίσω από την υπόλοιπη ομάδα και το γεγονός ότι σε κάθε διάλειμμα που έκανα μετρούσα το οξυγόνο μου το οποίο ήταν σταθερά στα 84 (νούμερο που άλλοι είχαν στην εκκίνηση ή ακόμα πιο κάτω). Κι ενώ εγώ δεν είχα κουράγιο ούτε να ανασάνω, ένα γκρουπ ντόπιων ανέβαιναν τραγουδώντας για να έχουν ηθικό. Δεν θα πω ψέματα αλλά ήταν η δυσκολότερη διαδρομή που έχω περπατήσει. Ήταν οκτώ ώρες συνεχόμενης ανηφόρας με μεγάλη κλίση, νύχτα και πολύ κρύο. Από τα 5500μ και πάνω είχε χιονίσει αλλά όταν μετά τις 6:30 βγήκε ο ήλιος άρχισα να νοιώθω λίγο καλύτερα. Τελικά κατά τις 8 το πρωί βγήκα στο Stella point, στα 5756μ το οποίο ήταν στην άκρη του κρατήρα του ηφαιστείου προλαβαίνοντας το υπόλοιπο γκρουπ που είχε φτάσει εκεί 10 λεπτά νωρίτερα.

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες συνεχίσαμε να καλύψουμε τα εναπομείναντα 145μ υψομετρικής διαφοράς. Χρειάστηκε περίπου μιά ώρα ακόμη να καλυφθούν αυτά τα μέτρα ενώ τώρα πλέον είχα αφήσει και κόσμο πίσω μου. Έβγαλα τις απαιτούμενες φωτογραφίες, μόνος μου...

... με τον William που μ' είχε βοηθήσει...

... και με το υπόλοιπο γκρουπ.

Έβγαλα μια φωτογραφία τον κρατήρα...

... και μία τον παγετώνα...

... και πήρα γρήγορα την κατηφόρα διότι η έλλειψη οξυγόνου λόγω του υψομέτρου (λίγο λιγότερο από τις 6000μ) είχε αρχίσει να επεμβαίνει στο μυαλό μου με αποτέλεσμα αλλού να πατάω κι αλλού να βρίσκομαι.

Ότι ανέβηκα σε 9 ώρες το κατέβηκα σε 3. Έφτασα γύρω στις 12 το μεσημέρι στο Barafu camp στα 4600μ και αμέσως την έπεσα για ύπνο διότι 2-3 ώρες αργότερα έπρεπε να φύγουμε γι ακόμα πιο κάτω. Τελικά κατά τις 7:30 το βράδυ φτάσαμε στο Camp Mweka μέσα από έναν κακοτράχαλο δρόμο που ήταν κοίτη χείμαρου έχοντας κατέβει σχεδόν 3000μ υψομετρικής διαφοράς, με 2 ώρες ύπνο και 9 ώρες εξοντωτικής ανηφόρας μέσ' στην νύχτα και στο κρύο.

Την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό, ξαναπήραμε την κατηφόρα και, όπως την πρώτη μέρα, μέσα στο καταπράσινο τροπικό δάσος...

.. ενώ κάπου είδαμε και τις μπλε μαϊμούδες (blue monkeys) που την πρώτη μέρα μόνο είχαμε ακούσει.

Τελικά, στο τραπέζι που κάτσαμε για μεσημεριανό έγινε και η τελετή απονομής πτυχίων γι αυτούς που ανέβηκαν μέχρι την κορυφή υπό τις επευφημίες των 50 περίπου Αφρικανών που συμμετείχαν στην προσπάθεια (συνοδών, αχθοφόρων, μαγείρων κλπ), κάτω από τον συντονισμό του μάγειρα Abu, όπως μόνον οι Αφρικανοί ξέρουν.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας και καταφέραμε να πλυθούμε, λουστούμε και ξυριστούμε μετά από 7 ολόκληρες μέρες.

Μιχάλης

9 Ιαν

Αρούσα, Τανζανία

Από τα Βόρεια στα Νότια και από τα χαμηλά στα ψηλά

Αν και γενικά δεν μ' αρέσει να ταξιδεύω μέσα στις γιορτές διότι τότε ταξιδεύει όλος ο κόσμος μερικές φορές δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ειδικά αν το ταξίδι είναι οργανωμένο από γραφείο. Έτσι 3,5 μήνες μετά το τελευταίο μου ταξίδι με την μηχανή στα Βαλκάνια ξεκίνησα να κάνω άλλο ένα, αυτήν την φορά στην μαύρη ήπειρο. Το μεσημέρι της 30ης Δεκεμβρίου βρέθηκα για άλλη μια φορά στο Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά από μια πτήση 1,5 ώρας μέχρι την Κωνσταντινούπολη (παντού μέσω Κωνσταντινούπολης) και άλλες 7 ώρες στον αέρα, στις 2:30 το ξημέρωμα της 31ης Δεκ προσγειωθήκαμε στο....

... Διεθνές αεροδρόμιο του Κιλιμάντζαρο.

Την επομένη μέρα αφού μας έγινε μιά ενημέρωση στο ξενοδοχείο από τους τοπικούς οδηγούς για το τί θα συναντήσουμε στο βουνό πήραμε ένα minibus και πήγαμε στην κοντινή πόλη Moshi.

Μασήσαμε ένα κομάτι ζαχαροκάλαμο που καθάριζε ό τοπικός πωλητής...

... και κάναμε μια βόλτα στην αγορά της πόλης πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ν' αλλάξουμε τον χρόνο.

Ξημερώνοντας η Πρωτοχρονιά το πρόγραμμα έλεγε να ξεκινήσουμε την ανάβαση μας στο ψηλότερο βουνό της Αφρικής.

Η μέχρι τώρα εμπειρία μας με τους Τανζανούς μας έδειξε ότι δεν ήταν αξιόπιστοι στους χρόνους τους. Ξεκινώντας από το αεροδρόμιο όπου ήρθαν να μας παραλάβουν μία ώρα μετά την άφιξη μας, την επομένη μέρα που για την ενημέρωση ήρθαν με μιά ώρα καθυστέρηση πάλι και την μέρα που ξεκινήσαμε την πεζοπορία ήρθαν ξανά μιά ώρα αργότερα. Φτάσαμε στην είσοδο του Εθνικού Πάρκου του Κιλιμάντζαρο...

...κάναμε την καταγραφή στο γραφείο του Πάρκου και ξεκινήσαμε την ανηφόρα μέσα σ' ένα καταπράσινο τροπικό δάσος.

Ανεβαίνοντας μας έπιασε και μιά τροπική βροχή (αν και τώρα θεωρείται η dry season) αλλά δεν πτοηθήκαμε. Λόγω της καθυστέρησης στην αναχώρηση όμως μας έπιασε η νύχτα πριν φτάσουμε στον χώρο που οι τοπικοί άνθρωποι θα είχαν στήσει τον καταυλισμό στα 2900μ περίπου (δηλαδή στο ίδιο ύψος που είναι η κορυφή του Ολύμπου).

Η επομένη μέρα, 2 Ιαν, ξημέρωσε με κάτι λιγότερο από 10 βαθμούς στην σκηνή αλλά ο υπνόσακκος του Γεράσιμου που είχα δανειστεί και στα Ιμαλάϊα δούλεψε μια χαρά. Όμως ο φίλος μου ο Θανάσης που είχαμε έρθει μαζί σ' αυτήν την αποστολή δεν ένοιωθε καλά αφού είχε κάποια αναπνευστικά προβλήματα κι εγκατέλειψε επιστρέφοντας στην πεδιάδα. Οι υπόλοιποι φύγαμε με ηλιόλουστο καιρό για πιό πάνω ενώ οι αχθοφόροι κουβαλούσαν τις αποσκευές μας.

Πάλι μέσα από τροπικό δάσος...

...μέχρι που κάποια στιγμή βγήκαμε αρκετά ψηλά για να μπορέσουμε να δούμε τον παγετώνα που βρίσκεται κοντά στην κορυφή.

Μετά από 9 ώρες πορεία φτάσαμε στον καταυλισμό Shira στα 3700μ όπου θα περνάγαμε την νύχτα.

Το ξημέρωμα της 3ης μέρας ορειβασίας η σκηνή είχε 2,7 βαθμούς αλλά ο υπνόσακκος συνέχιζε να δουλεύει καλά. Φύγαμε για πιό πάνω και κάναμε μια στάση στα 4500μ για γεύμα.

Το Κιλιμάντζαρο είναι ένα ανενεργό ηφαίστειο και στην διαδρομή μας το τοπίο το έδειχνε.

Συνεχίζοντας την ανάβαση μας φτάσαμε σ' έναν γεωλογικό σχηματισμό από λάβα ο οποίος λέγεται Lava tower στα 4600μ.

Μετά πήραμε την κατηφόρα για να βγούμε στο Barranco camp στα 3900μ που θα βγάζαμε την νύχτα έχοντας συμπληρώσει 11 ώρες πορείας με τα διαλείμματα.

Μιχάλης

Κιλιμάντζαρο

5 Ιαν