Από το Cali στο Salento

Ο ξενώνας που έμεινα στο Cali είναι σε μια αρκετά καλή περιοχή με εστιατόρια, καταστήματα μοτοσυκλετών, ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο και πολλούς σεκιουριτάδες (ακόμα και στα εστιατόρια). Για να φτάσω ως εκεί όμως την ημέρα που έμπαινα στο Cali πέρασα από άλλες περιοχές στις οποίες τα σκουπίδια ξεχείλιζαν. Διήνυσα έναν φαρδύ δρόμο με 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση όπου στις "πλαγιές" του δρόμου ήταν πεταμένα σκουπίδια όπως στις χωματερές. Δεν ξέρω αν ο κόσμος ενοχλείτο ή όχι από αυτήν την κατάσταση αλλά ζούσαν δίπλα στα σκουπίδια και δεν φαίνεται να έκαναν κάτι γι αυτό.

5 Μαρ
Είχα κλείσει ένα walking tour για τις 4 το απόγευμα στο κέντρο του Cali οπότε είχα το πρωινό ελεύθερο και πήγα μια βόλτα στην περιοχή κοντά στον ξενώνα μου φτάνοντας μέχρι το εμπορικό κέντρο ψάχνοντας για λίγο δροσιά. Αν και το Cali είναι σε υψόμετρο 1000 περίπου μέτρων κάνει ζέστη και είχα ξεσυνηθίσει μια και από το Quito και μετά φορούσα ένα ελαφρύ μπουφάν το βράδυ για να βγώ. Στο Cali ακόμα και το βράδυ έβγαινα με βερμούδα και κοντομάνικο.
Λίγο πριν τις 4 το απόγευμα είχα κατέβει στο κέντρο της πόλης κι έκανα βόλτα περιμένοντας να έρθει η ώρα για το walking tour. Πέρασα από την εκκλησία Ermita, η οποία είναι μικρότερο αντίγραφο του καθεδρικού του Ulm της Γερμανίας...

... και από την κεντρική πλατεία στην οποία βέβαια υπάρχει ο καθεδρικός ναός και η έδρα της τοπικής κυβερνήσεως.

Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ο ποταμός Cali και αριστερά και δεξιά ένα όμορφο παρκάκι με δένδρα, παγκάκια και πεζόδρομους για τον κόσμο.

Κάνοντας βόλτα σ' αυτό το παρκάκι με πλησίασαν 2 αστυνομικοί και μου είπαν να μην προχωρήσω πιο κάτω όπως πήγαινα διότι δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον και καλά θα ήταν να το αποφύγω. Δεν χρειάστηκε να μου το ξαναπούν για να με πείσουν (πάντοτε ακούμε την γνώμη των ντόπιων ειδικά αν είναι αστυνομικοί) και αφού συζητήσαμε λίγο έφυγα για να βρω τον ξεναγό του walking tour. Ενώ είχα κλείσει την ιστορική βόλτα στο κέντρο της πόλης, από δικό τους λάθος είχαν αλλάξει τις ώρες χωρίς να με ειδοποιήσουν και την ώρα που πήγα εγώ είχαν την βόλτα για την salsa. Έτσι έμαθα ότι το Cali έχει μεγάλη παράδοση στην salsa με 360 χιλιάδες επαγγελματίες χορευτές και 1500 ακαδημίες salsa. Την τελευταία εβδομάδα του χρόνου γίνεται μια τεράστια γιορτή salsa που κρατάει 5 μέρες και στην οποία συμπεριλαμβάνεται και μια παρέλαση σε μεγάλο δρόμο της πόλης ο οποίος κλείνει και γίνεται salsadromο, κατά το sambadromο του Ρίο, όπου συμμετέχουν οι ακαδημίες χορού της πόλης αλλά και απλοί πολίτες. Μιά γεύση μπορείτε να πάρετε από το παρακάτω βίντεο στο youtube.
https://www.youtube.com/watch?v=vbjR_7o-93U 
Αφού λοιπόν άκουσα αυτά τα λίγα για την salsa τους παράτησα κι έφυγα δίνοντας ραντεβού για το επόμενο πρωί αφού η salsa είναι (όπως λένε και στο χωριό μου) out of my field of interest. 

6 Μαρ
Την επομένη το πρωί ξαναβρέθηκα μπροστά από την εκκλησία Ermita (που σημαίνει ερημητήριο) και μαζί με μια Γερμανίδα κι ένα ζευγάρι Ολλανδών ξεκινήσαμε την ιστορική βόλτα στο κέντρο της πόλης. Περάσαμε από την κεντρική πλατεία (που είχα περάσει μόνος μου την προηγουμένη) η οποία είναι αφιερωμένη στον Joaquin de Cayzedo και τους στρατιώτες του που το 1813 κήρυξαν την ανεξαρτησία της πόλης από τους Ισπανούς.

Αν κάνουμε ζουμ στην βάση του αγάλματος θα δούμε ότι είναι αφιερωμένο στους "Protomartires de la Independencia Colombiana". Παντού χρήση ελληνικών λέξεων.

Περάσαμε από την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου (αυτοί οι Φραγκισκανοί δεν είχαν αφήσει πόλη που να μην χτίσουν εκκλησία) η οποία χτισμένη με καφέ τούβλα μοιάζει με βυζαντινή αν και το καμπαναριό έχει αραβικά σχέδια.

Περάσαμε από την παλαιότερη εκκλησία της πόλης, την Merced, που χτίστηκε το 1545 και στο ιερό είχε το άγαλμα της Παναγίας και από κάτω 2 ιθαγενείς να της προσφέρουν ένα καλάθι με τοπικά φρούτα που λέγονται chontaduros.

Ένα chontaduro είχα δοκιμάσει λίγο νωρίτερα. Το σερβίρουν με αλάτι και μέλι. Αν αντί για μέλι έβαζαν λεμόνι θα ήταν σαν τεκίλα. Συνεχίσαμε σ' ένα τοπικό τυπογραφείο που ακόμα τυπώνουν the old fashion way πόστερς για εκδηλώσεις τις πόλης...

... και του οποίου ο εξωτερικός τοίχος ήταν καλυμένος από τέτοια πόστερς.

Τελειώσαμε την βόλτα στην συνοικία San Antonio η οποία είναι η μποέμικη περιοχή της πόλης με θέατρα, εστιατόρια και μπαρ.

Μποέμικη - ξεμποέμικη στο γραφείο (της εταιρείας που οργάνωνε την ξενάγηση) που καταλήξαμε μου συνέστησαν να βάλω την Nikon στην τσάντα μου και να μην κυκλοφορώ έχοντας την κρεμασμένη από τον ώμο. Και όπως έγραψα πιο πάνω, ακούμε τους ντόπιους.

7 Μαρ
Έκανα check-out  κι έφυγα από τον ξενώνα που έμεινα στο Cali για να πάω σ' ένα χωριό γύρω στα 200χλμ βορειότερα με το όνομα Salento.
 https://www.google.es/maps/dir/%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B9,+%CE%92%CE%AC%CE%BB%CE%B5+%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB+%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CE%BA%CE%B1,+%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CE%B1/Salento,+%CE%9A%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF,+%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B2%CE%AF%CE%B1/@4.0540909,-76.6116557,9z/data=!3m1!4b1!4m14!4m13!1m5!1m1!1s0x8e30a6f0cc4bb3f1:0x1f0fb5e952ae6168!2m2!1d-76.5319854!2d3.4516467!1m5!1m1!1s0x8e388db58fdb7389:0x279e1388933e2000!2m2!1d-75.5703107!2d4.637365!3e0?hl=el
Ο δρόμος στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν σαν αυτοκινητόδρομος κι έτσι μπορούσα να κινηθώ σχετικά γρήγορα. Καμιά 50αριά χλμ πριν το Salento έφυγα από τον αυτοκινητόδρομο και πήρα τον δρόμο για την Αρμενία (!!). Μ' έπιασε και μια βροχή αλλά ευτυχώς ήταν γρήγορη. Το Salento είναι ένα χωριό σε μια πολύ πράσινη περιοχή σε υψόμετρο 2000μ περίπου.

Αφού εγκαταστάθηκα στον ξενώνα μου βγήκα μια βόλτα στο χωριό το οποίο έχει ορισμένα πολύ όμορφα σπίτια. Όπως φαίνεται από την παραπάνω φωτογραφία έπρεπε πάλι να ψάξω να βρω το μπουφάν μου.

Στην κεντρική πλατεία του χωριού έχει κάποια τζιπ τα οποία σε πηγαίνουν στην κοντινή κοιλάδα Valle de Cocora.

Ορισμένα είναι σε πιο μικρό μέγεθος για να κάνουν βόλτες οι οδηγοί μικρής ηλικίας.

Εδώ τα λένε Willys αλλά κάθε άλλο παρά Willys είναι αφού μάλλον κατασκευάζονται στην Κίνα. Με κάτι τέτοια είχα πάει το 2018 στους Καλάς στο Πακιστάν. Αυθεντικό Willys φαίνεται να είναι το τζιπάκι στην παρακάτω φωτογραφία αλλά τώρα έχει γίνει καφενείο.

Σ' έναν ξενώνα ο ιδιοκτήτης έχει φορτώσει ένα τέτοιο τζιπ με όλο το βιός του για να στήνονται οι ομορφονιές και να βγάζουν φωτογραφίες.

8 Μαρ
Ξεκίνησα το πρωί να πάω στην κοιλάδα Cocora (Valle de Cocora) που ήταν ο κύριος λόγος που πήγα στο Salento. Ανέβηκα στην πλατεία του χωριού για να πάρω ένα από τα γνωστά τζιπ. Επειδή είχα λίγο χρόνο στην διάθεση μου κάθησα στο καφενείο με το τζιπ Willys να πιω ένα καφέ και παράλληλα ήθελα να βγάλω μια φωτογραφία την κοπέλα που ήταν κράχτης του διπλανού μαγαζιού ντυμένη με παραδοσιακά ρούχα. Παρ' ότι προσπάθησα να την βγάλω στα μουλωχτά με πήρε πρέφα και ποζάρησε.

Εκείνη την ώρα δεν πρόσεξα ότι είχε το κινητό περασμένο στην μέση της σαν πιστόλα. Είναι πολύ συνηθισμένο εδώ στις κοπέλες, αν δεν έχουν τσέπες, να το φορούν στην μέση ή στο στήθος τους και να μου θυμίζουν την γιαγιά μου που έκρυβε το πορτοφολάκι στον κόρφο της. Όταν ήρθε η ώρα πήγα προς τα τζιπ. Όποιος όμως αργεί, όπως εγώ, δεν μπαίνει μέσα στο τζιπ αλλά κρέμεται απ' έξω σαν σκουπιδιάρης για τα 20-30 λεπτά της διαδρομής.

Στο τζιπ γνωρίστηκα με μια παρέα Κολομβιανών (4 κορίτσια κι ένα αγόρι λίγο σκούρο) με τους οποίους κόλησα σχεδόν για όλη την ημέρα.

Όταν κατεβήκαμε από το τζιπ νοικιάσαμε έναν τοπικό οδηγό και ξεκινήσαμε την βόλτα στην κοιλάδα η οποία είναι διάσημη για ένα μοναδικό τύπο φοίνικα. Στα ισπανικά λέγεται Palmera de cera και στα αγγλικά Wax Palm δηλαδή Κηροφοίνικας. Η επιστημονική του ονμασία είναι Ceroxylon που προφανώς βγαίνει από το ελληνικό "Κηρόξυλον". Λέγεται έτσι διότι ο κορμός του καλύπτεται από κερί. Μπορεί να φτάσει τα 60μ σε ύψος.

Το πάρκο ήταν πολύ όμορφο και πολύ πράσινο...

... γεμάτο με κόσμο πεζούς ή έφιππους.

Είχε και μερικά σημεία για να βγάζει ο κόσμος φωτογραφίες...

... μεταξύ αυτών, άλλο ένα Willys που ανεβαίναν τα κορίτσια.

Την περιοχή διέτρεχε κι ένα όμορφο ποταμάκι.

Κατά τις 4:30 το απόγευμα πήραμε ένα τζιπ για να επιστρέψουμε μόνο που τότε πρόλαβα και μπήκα μέσα στο τζιπ κι άφησα άλλους να κρέμονται. Επιστρέφοντας στο Salento πήγαμε όλοι μαζί να φάμε και να ανταλλάξουμε τηλέφωνα για να στείλουμε τις φωτογραφίες μας.

Μιχάλης
8 Μαρ
Salento

Popeye πάει Popayan

Το βράδυ πριν φύγω από το Pasto, όταν βγήκα για φαγητό πέρασα έξω από τον καθεδρικό κι έπεσα πάνω σε μια λιτανεία. Στρατιώτες (που μοιάζαν με Τούρκους με τα άσπρα κράνη, ζώνες και γκέτες) πλαισίωναν κάτι σαν Επιτάφιο, έχοντας το άγαλμα του Ιησού σε υπτία θέση, 

... ενώ η μπάντα της στρατονομίας τους συνόδευε. Οι τυμπανιστές πάντως της μπάντας έπαιζαν με ιδιαίτερο πάθος, όπως φαίνεται στο παρακάτω βίντεο, ειδικά αυτός ο μαύρος που φαίνεται σε πρώτο πλάνο αλλά και ο κοντός πίσω του ο οποίος από την δύναμη που έπαιζε του έφευγε το τύμπανο.

1 Μαρ (καλό μήνα)
Την επομένη έκανα check-out από το ξενοδοχείο μου στο Pasto και πήρα τον δρόμο για το Popayan.
https://www.google.com.co/maps/dir/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%BF,+Pasto,+%CE%9D%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF/%CE%A0%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD,+Popay%C3%A1n,+%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CE%BA%CE%B1/@1.8278409,-77.5490026,9z/data=!3m1!4b1!4m14!4m13!1m5!1m1!1s0x8e2ed48761b92a73:0x44a368566cc3a522!2m2!1d-77.285787!2d1.2058837!1m5!1m1!1s0x8e300311c028d47d:0x880bd67f0987a54e!2m2!1d-76.6147395!2d2.4448143!3e0?hl=el 
Αν και η απόσταση μέχρι το Popayan είναι λιγότερο από 250χλμ και οι 3 εφαρμογές που έχω για πλοήγηση, μου έδιναν 5,5 ώρες, δηλαδή μία μέση ωριαία ταχύτητα κάτω από 50χλμ. Όταν βγήκα στον δρόμο κατάλαβα γιατί. Όλη η διαδρομή ήταν γεμάτη στροφές και ανεβοκατέβαινε φαράγγια, λαγκάδια και βουνά. Από κίνηση αλλού ήταν πήχτρα αλλού άδεια. Σε ορισμένα σημεία το οδόστρωμα ήταν τόσο χάλια που αναγκαζόμουν να οδηγώ όρθιος αφήνοντας την μηχανή να χοροπηδάει ανάμεσα στα πόδια μου. Αυτά δε που έβλεπα στον δρόμο ήταν ιδιαίτερα περίεργα. Είναι συνηθισμένο σ' αυτά τα μέρη πάνω στο μηχανάκι ν' ανεβαίνει όλη η οικογένεια. Είδα για παράδειγμα γονείς μαζί με το παιδάκι τους στο μηχανάκι (τρικάβαλο) το οποίο έτρωγε γαριδάκια εν κινήσει. Σ' ένα άλλο ήταν τετρακάβαλο όλη η τετραμελής οικογένεια κι επειδή είχε ήλιο, κάποιος απ' όλους κρατούσε μια ομπρέλα για να μην τους χτυπάει. Το πιο περίεργο το είδα πριν λίγες μέρες στο Εκουαδόρ. Μέσα σε τούνελ πετυχαίνω σκοτεινό μηχανάκι (χωρίς φώτα) το οποίο οδηγούσε ένας χοντρός πατέρας, πίσω του καθόταν μια χοντρή μάνα, πιο πίσω ένα χοντρό παιδί (είχε κάτσει το μηχανάκι από το βάρος) και μπροστά από τον πατέρα καθόταν κόντρα (δηλαδή με μέτωπο προς τα πίσω) ένα παιδάκι 4-5 χρονών το οποίο από την κούραση είχε γύρει το κεφάλι του πάνω στο καντράν της μοτοσυκλέτας και κοιμόταν!!!
Τελος πάντων, συνέχεια στην διαδρομή για Popayan. Κάποια στιγμή άρχισα να ζεσταίνομαι και όσο πήγαινε ζεσταινόμουν περισσότερο. Σταμάτησα να βγάλω το αδιάβροχο του μπουφάν και ν' αλλάξω γάντια κι εκεί κατάλαβα γιατί ζεσταινόμουν. Διότι από τα 2700μ υψόμετρο που ήταν το Pasto είχα κατέβει στα 750μ. Συνέχισα την διαδρομή μου, κάπου έκανα και μια στάση σε μια επαρχιακή ταβέρνα, όπου οι ντόπιοι δροσιζόντουσαν σε μια πισίνα, και έφτασα στο Popayan μετά από 5,5 ώρες ακριβώς, μαζί με την στάση.

2 Μαρ
Στο Popayan σταμάτησα διότι ο οδηγός Lonely Planet λέει ότι είναι μια πόλη με ωραία αποικιακά κτίρια σαν την Cartagena (που βρίσκεται βόρεια στην Καραϊβική ακτή). Κάνοντας βόλτες δεν μπορώ να πώ ότι ενθουσιάστηκα, ίσως είχα Μεγάλες Προσδοκίες (Great Expectations) για να κάνω κι ένα λογοπαίγνιο με το γνωστό αγγλικό μυθιστόρημα τ' οποίο πρόσφατα ανέβηκε σε θεατρικό στην Αθήνα όπου συμμετέχει και η ανηψιά μου ως βοηθός σκηνοθέτη (κάναμε και την διαφήμιση μας). Δίπλα στο ξενοδοχείο μου έχει 2 γέφυρες που οδηγούν στο ιστορικό κέντρο της πόλης, μία μικρή και μία μεγάλη. Η μικρή, μονότοξη...

... λέγεται "Γέφυρα της Κουστωδίας" και φτιάχτηκε το 1713 για να μπορούν οι ιερείς να περνούν το ποτάμι και να μεταφέρουν τις Θείες εντολές στους ασθενείς των φτωχογειτονιών. Η μεγάλη, 12τοξη και 240μ μήκος,

... λέγεται "Γέφυρα της Ταπείνωσης" και φτιάχτηκε το 1873. Την ονομασία της την πήρε, λέει, επειδή έχει μεγάλη κλίση και για να την ανεβεί κάποιος έπρεπε να γέρνει το κεφάλι μπροστά. Εγώ την ανέβηκα περήφανα πάντως. Μάλλον είμαι αμαρτωλός. Σχεδόν όλα τα κτίρια του κέντρου είναι άσπρα.

Έχουν μια μεγάλη κεντρική πλατεία...

... όπου κλασικά υπάρχει ο καθεδρικός ναός...

... με λίγο περίεργο το ιερό του.

Πέρασα και από την εκκλησία του Αγ. Φραγκίσκου η οποία (πάλι λέει) θεωρείται το αριστουργημα του Τάγματος των Φραγκισκανών στην Κολομβία.

Δυστυχώς όμως ή εκκλησία ήταν κλειστή και δεν μπόρεσα να θαυμάσω το αριστούργημα και από μέσα.

3 Μαρ
Τελικά επέλεξα να μείνω και τρίτη μέρα στο Popayan διότι κάνοντας βόλτες στο κέντρο πέρασα από ένα πρακτορείο το οποίο διαφήμιζε εκδρομές στο κοντινό χωριό Silvia. Ο οδηγός Lonely Planet λέει για την Silvia ότι κάθε Τρίτη που γίνεται παζάρι, ιθαγενείς της φυλής Misak ή Guambino κατεβαίνουν από τον καταυλισμό τους για να αγοράσουν και να πουλήσουν. Επίσης λέει ότι από τις 68 φυλές ιθαγενών που ζουν στην Κολομβία οι Misak είναι αυτοί που έχουν αντισταθεί στον αποικισμό και στον εκμοντερνισμό διατηρώντας τα έθιμα, την γλώσσα και το ντύσιμο τους. Τονίζει όμως ότι πρέπει να έχεις την φωτ. μηχανή στην τσέπη σου αν δεν θες φασαρίες. Έτσι αφού μίλησα με τον υπεύθυνο του πρακτορείου, στις 3 Μαρ το πρωί πέρασε και με πήρε από το ξενοδοχείο και φύγαμε οι δυό μας για την Σίλβια. Μιάμιση ώρα αργότερα φτάσαμε στο χωριό και βρήκαμε έναν νεαρό της φυλής ο οποίος θα ήταν ο ξεναγός μου για την ημέρα. Επειδή ακριβώς ήμουν με τους 2 ντόπιους που τους ήξεραν οι Misak δεν αρνήθηκαν να βγούν φωτογραφίες όπως είναι η πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης αλλά και η παρακάτω.

Σαν καλός τουρίστας έβγαλα κι εγώ μία μαζί τους.

Αν προσέξετε στην παραπάνω φωτογραφία, αυτό που φοράει ο νεαρός για φούστα το φορούν οι κυρίες για πανωφόρι και αυτό που φορούν οι κυρίες για φούστα το φοράει ο νεαρός για πανωφόρι. Έτσι στην Silvia ο άντρας ξεχωρίζει γαι δύο πράγματα. Το ένα είναι η φούστα του. Έβγαλα και 1-2 φωτό στην ζούλα.

Μετά πήγαμε με τον νεαρό Misak (του οποίου το όνομα ήταν Floresmira ή κάπως έτσι) στο παζάρι στ' οποίο μπορούσες ν' αγοράσεις από φρούτα και άλλα φαγώσιμα μέχρι εργαλεία, θήκες για κινητά ή ρούχα και παπούτσια.

Στους δρόμους γύρω από το παζάρι και την πλατεία ήταν παρακαρισμένα κάποια φορτηγά-λεωφορεία τα οποία εδώ λέγονται Chivas, (όπως το γνωστό σκωτσέζικο ουίσκυ που βάζουν τα σκυλάδικα πάνω στο τραπέζι για να δηλώσουν ότι είναι ρεζερβέ) τα οποία χρησιμεύουν για την μεταφορά ανθρώπων και φορτίων.

Μετά την βόλτα στην Silvia κάτσαμε κάπου να πιούμε ένα ρόφημα. Εγώ ήπια κάτι σαν τσάι με γεύση σαν μελάσα από ένα εκχύλισμα που βγάζουν από το ζαχαροκάλαμο. Μετά φύγαμε για τον καταυλισμό των Misak. Επισκεφθήκαμε ένα εργαστήριο στο οποίο έφτιαχναν αλοιφές, σιρόπια και διάφορα άλλα γιατροσόφια από τα φυτά που φύονται στην περιοχή. Δίπλα είχε ένα μουσείο σχετικά με την κουλτούρα αυτής της φυλής αλλά απαγορευόντουσαν οι φωτογραφίες. Ακριβώς απ' έξω οι ντόπιοι είχαν φτιάξει καρέκλες από παλιά ελαστικά αυτοκινήτων.

Δίπλα είχε ένα σπίτι με ψάθινη οροφή...

... την οποία συντηρούσε μια ιθαγενής καθαρίζοντας καινούρια καλάμια με μια ματσέτα.

Μετά επιστρέψαμε ξανά στην Silvia όπου κάποια τζιπ 100 χρονών περίμεναν την πελατεία για να φύγουν...

... ενώ σιγά-σιγά τέλειωνε και το παζάρι και άνθρωποι και πράγματα φορτωνόντουσαν στα Chivas για να επιστρέψουν στα χωριά τους.

Κι εμείς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το Popayan.

4 Μαρ
Κατά τις 10 το πρωί είχα φορτώσει την μηχανή κι έβγαινα από το γκαράζ του ξενοδοχείου μου στο Popayan. Προβλεπόταν η διαδρομή να μην ήταν μεγάλη, μόνο μέχρι το Cali που ήταν στα 140χλμ από το Popayan.
https://www.google.com.co/maps/dir/%CE%A0%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD,+Popay%C3%A1n,+%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CE%BA%CE%B1/%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%B9,+%CE%92%CE%AC%CE%BB%CE%B5+%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB+%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CE%BA%CE%B1/@2.9441381,-77.0984492,9z/data=!3m1!4b1!4m14!4m13!1m5!1m1!1s0x8e300311c028d47d:0x880bd67f0987a54e!2m2!1d-76.6147395!2d2.4448143!1m5!1m1!1s0x8e30a6f0cc4bb3f1:0x1f0fb5e952ae6168!2m2!1d-76.5319854!2d3.4516467!3e0?hl=el 
Παρ' όλα αυτά οι εφαρμογές μου το έδιναν 3 ώρες ενώ ο ιδιοκτήτης του πρακτορείου που την προηγουμένη με είχε πάει στην Silvia μου είπε ότι είναι 2 ώρες. Ο δρόμος όπως και τις προηγούμενες μέρες πράσινος, στενός, στροφές και φορτηγά. Σε κάποιο σημείο ακολουθούσα ένα ημιφορτηγό της αστυνομίας. Στην Κολομβία οι αστυνομικοί είναι σαν στρατιώτες. Δηλαδή φορούν χακί και έχουν όπλα, κράνη κι εξαρτύσεις σαν του στρατού. Το ημιφορτηγό που ακολουθούσα είχε στην καρότσα 2 τέτοιους αστυνομικούς ένοπλους που καθόντουσαν πλάτη με πλάτη σ' έναν πάγκο. Όταν περάσαμε από έναν αστυνομικό σκοπό πάνω στον δρόμο, ο τελευταίος τους χαιρέτησε στρατιωτικά και μαζί μ' αυτούς χαιρέτησε και μένα αμέσως μετά. Είναι η δεύτερη φορά που με χαιρετούν στρατιωτικά στην Κολομβία και από συνήθεια ανταποδίδω τον χαιρετισμό όπως οφείλω. Τους προσπέρασα σχετικά γρήγορα διότι ο ένας από τους 2 που καθόντουσαν στην καρότσα είχε το όπλο στραμμένο προς τα πίσω και δεν ήθελα να μου ανάψει καμία αν έπεφτε σε καμιά λακούβα. Λίγο παρακάτω, σ' ένα μπλόκο με σταμάτησαν και μου έκαναν διάφορες γενικές ερωτήσεις όπως ποιός είμαι, πού παώ και τί σκοπό έχω σ' αυτή την ζωή; Επιπλέον, ένας αστυνομικός χτυπούσε με το χέρι του ή μ' ένα ραβδί διάφορα σημεία της μηχανής όπως το ρεζερβουάρ, το φαίρινγκ μέχρι και τα λάστιχα να δει μήπως μεταφέρω τίποτα τοπικά προϊόντα. Αφού πείστηκε ότι ήμουν καθαρός με άφησε κι έφυγα. Στις 2 ώρες περίπου από την αναχώρηση μου από το Popayan έμπαινα στο Cali. Άρα είχε δίκαιο ο ιδιοκτήτης του πρακτορείου. Μόνο που έμπλεξα στην κίνηση του Cali (πληθυσμός πάνω από 2,5 εκατομύρια), είχε και κάτι έργα και μου πήρε ακόμα μια ώρα να φτάσω στον ξενώνα που είχα κλείσει. Άρα είχαν οι εφαρμογές δίκαιο. Ή ίσως όλοι. Στο Cali θα μείνω 3 μέρες για να το δω, να πλύνω ρούχα κλπ.

Μιχάλης
4 Μαρ
Cali