4η, 5η & 6η μέρες

Αφού μείναμε 2 μέρες στο Namche Bazar πήραμε το δρόμο για παραπάνω. Περάσαμε πάλι από βουδιστικά μνημεία

και για πρώτη φορά είδαμε και χιονισμένα βουνά στον δρόμο μας.

 

Λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό Deboche όπου θα διανυκτερεύαμε περάσαμε από ένα βουδιστικό μοναστήρι

και μπήκαμε στον χώρο που οι μοναχοί προσεύχονταν

Το μόνο αρνητικό της ημέρας είναι ότι τα έπαιξε η Nikon με ζημιά που θα χρειαστεί επισκευή στην Αθήνα και από εδώ και στο εξής θα παίζω μόνο με το κινητό.

  

Την επομένη μέρα, Μεγάλη Παρασκευή, φύγαμε από το Deboche που ήταν στα 3800μ για το Dingboche στα 4400μ. Η μέρα ήταν πολύ καθαρή με ήλιο αλλά αφού ανεβαίνουμε σε υψόμετρο αρχίζει να έχει αρκετό κρύο. 

Φτάσαμε στο Dingboche, όπου θα μείνουμε δύο μέρες για εγκλιματισμό, μετά από πορεία 5,5 ωρών και πήγαμε να εγκατασταθούμε στον ξενώνα μας. Να πω δυό λόγια για τους ξενώνες εδώ. Μέχρι κι εδώ οι ξενώνες στους οποίους μείναμε είχαν δίκλινα δωμάτια. Από την Κυριακή του Πάσχα και μετά θα μένουμε σε πολύκλινους κοιτώνες. Μέχρι το Deboche είχαμε και ζεστό νερό (δηλαδή δεν είχαμε όλοι, όσοι προλαβαίναμε). Θα πω όμως τί δεν είχαμε: Δεν παρέχονται πετσέτες, σαπούνια και σαμπουάν και ούτε χαρτί υγείας. Ο καθένας έχει τα δικά του και βέβαια με αυτό το κρύο η πετσέτα (εγώ έχω μόνο μία) δεν στεγνώνει ποτέ. Επίσης, στους περισσότερους ξενώνες δεν υπάρχει πρίζα για ηλεκτρικό ρεύμα στο δωμάτιο. Να μην μιλήσω για διαδίκτυο και wifi που το πληρώνεις παντού και δεν δουλεύει πουθενά. Θέρμανση υπάρχει μόνον σε έναν κεντρικό χώρο του ξενώνα όπου μαζευόμαστε για να φάμε ή να πιούμε και σ' αυτόν τον χώρο υπάρχουν πρίζες για να φορτίσεις ότι θέλεις, έναντι αμοιβής βέβαια. Κι ενώ μέχρι τώρα η θέρμανση σ' αυτόν τον κεντρικό χώρο γινόταν από ξυλόσομπα, από το Dingboche και πάνω χρησιμοποιούν άλλο είδος καυσίμου που δεν είναι τίποτα άλλο από κοπριές από γιάκ. 

Κάπως διαφορετικά ζεσταίνουν και το τσάι 

Μπορεί να έχουμε δίκλινο δωμάτιο αλλά δεν έχει μπάνιο. Υπάρχει μία τουαλέτα σκέτη χωρίς νιπτήρα η οποία αν κι έχει καζανάκι δεν είναι συνδεδεμένο σε δίκτυο υδρευσης. Αντ' αυτού υπάρχει παρακείμενο βαρέλι με νερό και το απαραίτητο κουβαδάκι για να κάνεις την δουλειά που κάνει το καζανάκι.

Ξημέρωσε το Μεγάλο Σάββατο στο Dingboche και η θερμοκρασία στο δωμάτιο που έμενα ήταν 1,8 βαθμούς. Ο υπνόσακκος του Γεράσιμου όμως είχε κάνει πολύ καλή δουλειά. Στο πρόγραμμα ήταν να μείνουμε και δεύτερη μέρα στο Dingboche για εγκλιματισμό και να ανεβούμε σε μία κορυφή που είναι πάνω από την πόλη. Πράγματι, στις 8 περίπου το πρωί ξεκινήσαμε και καθ' όλη την διαδρομή είχαμε πολύ ωραία θέα στα γύρω βουνά.

Μετά από μία κοπιώδη προσπάθεια 3,5 ωρών βρεθήκαμε στην κορυφή έχοντας απέναντι μας την κορυφή Ama Dablam όπου στήθηκα για φωτογραφία

Η διαδρομή ήταν κοπιώδης όπως έγραψα παραπάνω διότι από τα 4400μ του Dingboche φτάσαμε στα 5070μ της κορυφής. 3,5 ώρες συνεχούς ανηφόρας, ειδικά σε αυτά τα υψόμετρα, είναι πολύ δύσκολη και μάλιστα ένας από τους επτά της ομάδος δεν τα κατάφερε και επέστρεψε στον ξενώνα. Η κατάβαση ήταν αρκετά πιό γρήγορη αφού μας πήρε μόνο μια ώρα και 40 λεπτά.

Στο Dingboche γνωρίσαμε και μια κυρία που ονομάζεται Lhakpa Sherpa. Όπως φαίνεται από το όνομα της είναι Σέρπικης καταγωγής αλλά τα τελευταία χρόνια ζει στις ΗΠΑ. Το ιδιαίτερο που έχει αυτή η κυρία είναι ότι είναι η μόνη γυναίκα που έχει ανέβει 9 φορές στο Έβερεστ. Τώρα εδώ ακολουθείται από ένα αμερικάνικο κινηματογραφικό συνεργείο το οποίο γυρνάει ένα ντοκυμαντέρ για την ίδια και θα μαγνητοσκοπήσει την προσπάθεια της να ανέβει για 10η φορά στην ψηλότερη κορυφή του κόσμου. Η ίδια, η οποία είναι πολύ προσιτή, μας κάλεσε, όταν ανεβούμε στο base camp, να επισκεφτούμε τις σκηνές της.

Μιχάλης

23 Απρ 22

Dingboche

1η, 2η & 3η μέρες ανάβασης

Κατά τις 5:30 το πρωί είχαμε κάνει check out  από το ξενοδοχείο, είχαμε φορτωθεί στο βανάκι και είχαμε ξεκινήσει για το αεροδρόμιο του Κατμαντού. 20 λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει στο αεροδρόμιο και κατευθυνθήκαμε στο γκισέ της εταιρείας Yeti air για το check-in για την πτήση προς Lukla. Αφού πληρώσαμε όλοι μαζί κάπου 8 ευρώ για το υπέρβαρο όλων κατευθυνθήκαμε στην πίστα για να ανέβουμε στο αεροσκάφος. Το αεροπλάνο ήταν των 18 ατόμων αλλά ευτυχώς ήμαστε μόνο 14 κι έτσι μπορούσαμε να αφήσουμε τις χειραποσκευές πάνω στα κενά καθίσματα αφού δεν υπήρχαν ντουλαπάκια. 

Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις στο ρολόι ότι πετάμε στα 3700μ και το έδαφος να είναι 100 μέτρα κάτω σου ή να κοιτάς έξω από το παράθυρο και να βλέπεις ότι τα βουνά είναι ψηλότερα.

Μετά από μισή ώρα πτήσης φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Lukla σε υψόμετρο 2810μ το οποίο έχει την εξής ιδιομορφία. Είναι ανηφορικό στην προσγείωση και κατηφορικό στην απογείωση. Και είναι λογικό αφού το συνολικό μήκος είναι περίπου 500μ οπότε στην προσγείωση χρειάζεται ανηφόρα για να βοηθήσει στο φρενάρισμα και στην απογείωση χρειάζεται κατηφόρα για να πάρει φόρα πριν φύγει στο τέλος του διαδρόμου στην χαράδρα.

Εμείς οι 7 ορειβάτες είχαμε μισθώσει 3 Sherpa αχθοφόρους να μας κουβαλήσουν τους μεγάλους σάκκους. Έτσι λοιπόν, εμείς οι Ευρωπαίοι αφού βάλαμε τα ορειβατικά μποτάκια μας, τα dry-fit μπλουζάκια μας, τα αντίστοιχα λεπτά παντελόνια μας και πήραμε τα μπατόν με ελατήρια, πήραμε και τους μικρούς σάκκους και ξεκινήσαμε. Αντίστοιχα, οι αχθοφόροι φόρεσαν κάτι αθλητικά τύπου Αλυσίδα Ελβιέλα (αν όχι σαγιονάρες), πήραν τους μεγάλους σάκκους κι έφυγαν μπροστά μας για να πάνε τα πράγματα στον ξενώνα που θα μέναμε, πριν από εμάς.

Ευτυχώς οι δικοί μας δεν είναι σε αυτό το χάλι αλλά έχουν παπούτσια πεζοπορίας. Με τα κινητά πλέον μπορούν να ελαφραίνουν λίγο την ταλαιπωρία τους αφού βάζουν μουσική να ακούγεται ενώ περπατούν με το φορτίο στην πλάτη. Οι πιο εξελιγμένοι δε, έχουν αυτά τα ηχειάκια blue tooth οπότε διασκεδάζουν και οι περίοικοι.

Επιπλέον των τεσσάρων Sherpa έχουμε έναν guide  κι έναν assistant guide ο οποίος κουβαλάει και αυτός έναν σάκκο και ώ τί τύχη κουβαλάει τον δικό μου. Έτσι ο σάκκος μου είναι ο μοναδικός ο οποίος μας ακολουθεί σε όλη την διαδρομή που σημαίνει ότι αν κατουρηθώ από το γέλιο μπορώ να τον σταματήσω και να αλλάξω σώβρακο.

Την πρώτη μέρα περπατήσαμε συνολικά 8 ώρες με μιά στάση 1 ώρας για φαγητό και αρκετές μικρές στάσεις για φωτογραφίες, νερό κλπ. Είδαμε όμορφες φατσούλες,

βουδιστικά μνημεία,

κρεμαστές γέφυρες,

ωραία τοπία,

φορτωμένα μουλάρια ή γιάκ,

φορτωμένους Sherpa,

ωραία κτίρια

Την δεύτερη μέρα συνεχίσαμε προς τα πάνω με σκοπό να φτάσουμε στην κωμόπολη Namche Bazar που θεωρείται η πρωτεύουσα της περιοχής. Μπήκαμε στο εθνικό πάρκο Sagarmatha,

περάσαμε την γέφυρα Hillary προς τιμή του πρώτου ορειβάτη που πάτησε το Έβερεστ

και μετά από πορεία 4 ωρών φτάσαμε στο Namche Bazar σε υψόμετρο 3450μ.

Αφού τακτοποιηθήκαμε στον ξενώνα μας βγήκαμε μια βόλτα να δούμε την πόλη. 

Το επόμενο πρωί, της Μεγάλης Τετάρτης, στις 7 ώρα που ξύπνησα η θερμοκρασία στο δωμάτιο μου ήταν 8,5 βαθμούς αλλά εγώ είχα κοιμηθεί μια χαρά μέσα στον υπνόσακκο που μου είχε δανείσει ο Γεράσιμος. Δεν προβλεπόταν μετακίνηση σε άλλο χωριό των Ιμαλαΐων για εγκλιματισμό στο υψόμετρο. Απλώς μια κοντινή βόλτα 2,5 ωρών περίπου. Έτσι μετά το πρωινό, με ωραίο καιρό ξεκινήσαμε την πορεία μας και το πρώτο σημείο που σταματήσαμε ήταν σε ένα άγαλμα του Τένζινγκ που ήταν ο Sherpa που μαζί με τον Hillary ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν στο Έβερστ.

Συνεχίζοντας την ανάβαση περάσαμε και από άλλα βουδιστικά μνημεία

για να καταλήξουμε στο Everest view hotel το οποίο διατείνεται ότι είναι το ξενοδοχείο με το μεγαλύτερο υψόμετρο στον κόσμο.

Το Everest view hotel λέγεται έτσι διότι έχει θέα στην κορυφή Everest η οποία θα φαινόταν στην παρακάτω φωτογραφία αν δεν είχε ομίχλη.

Στο δρόμο για το Everest view hotel συναντήσαμε κι έναν Έλληνα από το Πομακικό χωριό του Εχίνου ο οποίος μόνος με τον οδηγό του θα ανέβαινε στο Everest Base Camp. Μου είπε μάλιστα ότι ταξίδευε στην νότιο Αμερική την ίδια εποχή με εμένα. Είναι ευχάριστο να συναντάς συμπατριώτες στο εξωτερικό και ειδικά άτομα της μειονότητας οι οποίοι ξεφεύγουν από τον ασφυκτικό κλοιό της περιοχής τους.

Μετά από παραγγελία του Αποστόλη που είχε έρθει σ' αυτά τα μέρη το 2013 αναπτύξαμε μιά σημαία από την Ορειβατική και αναριχητική Λέσχη Θεσσαλονίκης.

Μόλις γυρίσαμε στον ξενώνα μας έπιασε μια μπόρα που κράτησε 4 ώρες. Το βράδυ βγήκα με 2 ακόμα συνοδοιπόρους και πήγαμε σε ένα μπαράκι. Όπως βλέπετε το Namche Bazar έχει διάφορες διευκολύνσεις και ανάμεσα σ' αυτές είναι και Ιρλανδέζικη παμπ η οποία είχε πολύ ωραία μουσική αλλά δυστυχώς όχι διαδίκτυο όπως μου είχαν υποσχεθεί. Ήταν γεγονός ότι από την βροχή και μετά η σύνδεση ήταν πρακτικά ανύπαρκτη στην πόλη.

 

 

Μιχάλης

Namche Bazar

20 Απρ 22

Namaste και πάλι στον αέρα

2 χρόνια και 20 περίπου μέρες από την βίαιη, λογω κορωνοϊού, διακοπή του ταξιδιού μου με την μηχανή στην Νότιο Αμερική ξαναβρέθηκα επιτέλους στους δρόμους. Για να είμαι ειλικρινής δεν βρέθηκα στους δρόμους αλλά στους αιθέρες.

Έτσι αφού οι πτήσεις άρχισαν πάλι να γίνονται χωρίς πολλούς περιορισμούς και τα αεροπλάνα ξανάρχισαν να έχουν κόσμο βρέθηκα με άλλους 6 παλαβούς σαν εμένα,  Σάββατο του Λαζάρου πρωί, στο αεροδρόμιο των Αθηνών για να πετάξω μέσω της Ντόχας του Κατάρ προς τον μυθικό προορισμό του Κατμαντού στο Νεπάλ. Μετά από σχεδόν 24 ώρες και έχοντας φάει ένα πακέτο 8 ωρών, λόγω ανταπόκρισης, στο πολυτελέστατο αεροδρόμιο της Ντόχας προσγειωθήκαμε στο Κατμαντού το οποίο παρά τα 1400μ περίπου υψομέτρου είχε 30 βαθμούς.

Στο αεροδρόμιο μας οι τοπικοί πράκτορες μας καλωσόρισαν στην χώρα τους περνώντας μας γιρλάντες από λουλούδια στον λαιμό και λέγοντας μας Namaste που σημαίνει "καλώς ήλθατε" στην γλώσσα τους.

 

Στον δρόμο για το ξενοδοχείο, το οποίο παρεπιμπτόντως λέγεται Jampa, το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στο Κατμαντού είναι η απίστευτη κίνηση από αυτοκίνητα και μηχανάκια (άπειρα μηχανάκια) τα οποία κινούνται γρήγορα και ανεξέλεγκτα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Το δεύτερο πράγμα που βλέπει είναι η τακτικότητα των ηλεκτρολόγων της πόλης.

Αφού τακτοποιηθήκαμε στο Τζάμπα βγήκαμε μια βόλτα στην πόλη για να αγοράσουμε είδη που θα μας χρειαστούν για τις επόμενες μέρες και αφού περάσαμε από διάφορα μαγαζιά street food...

 

καταλήξαμε να φάμε κάπου πιο σικάτα, στο "Βασιλικό Καφέ (Royal Cafe)".

Ο λόγος που επιλέξαμε το Βασιλικό Καφέ είναι διότι είχε μιά βεράντα με ωραία θέα:

Στο παραπάνω σικάτο εστιατόριο λοιπόν παρήγγειλα ένα κοτόπουλο σκορδάτο (σικάτο και σκορδάτο μπορεί να ταιριάζουν ηχητικά αλλά σίγουρα δεν ταιριάζουν εννοιολογικά). Δεν ξέρω τί εννοούν όταν λένε σκόρδο στο Νεπάλ αλλά σκόρδο δεν μύρισα καθόλου. Αντίθετα αυτό που κατάλαβα μετά από μερικές μπουκιές ήταν ότι άρχισε να τρέχει η μύτη μου, πήραν φωτιά τα αυτιά μου και άλλα μέρη του σώματος μου, τα οποία δεν είναι πρέπον να τα αναφέρω και μάταια προσπαθούσα να σβήσω τρώγοντας ρύζι. Έκαιγα ακόμα περισσότερο και το ίδιο γινόταν ακόμα και όταν έτρωγα τις γνωστές πίτες που σερβίρουν σ' αυτές τις χώρες αντί ψωμιού. Τέλος, έσβησα την πυρκαγιά πίνοντας ένα λίτρο νερό. Φεύγοντας από το εμπρηστικό βασιλικό εστιατόριο επιστρέψαμε στο Τζάμπα διότι κάποτε έπρεπε να πλυθούμε και να κοιμηθούμε.

Γιατί ήρθα στο Νεπάλ; Πέρα από την προφανή απάντηση διότι δεν είχα ξανάρθει υπήρχε κι άλλος λόγος. Διότι (και) από το Νεπάλ ανεβαίνει κανείς στα Ιμαλάια. Από παλιά μου είχε κάτσει να έρθω στην περιοχή και να επιχειρήσω μια ανάβαση στην ξακουστή οροσειρά. Έτσι λοιπόν το πρόγραμμα για τις επόμενες μέρες έχει ως εξής: Δευτέρα, 18 Απριλίου, γύρω στις 7 το πρωί θα φορτωθούμε σ' ένα μικρό αεροπλανάκι 18 θέσεων για να πετάξουμε στο μικρό αεροδρόμιο της πόλης Lukla στα 2860μ. Με το που θα προσγειωθούμε θα πάρουμε τα μπατόν και θα ξεκινήσουμε ένα περπάτημα 12 ημερών για να φτάσουμε στην κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ (Everest Base Camp) απ' όπου αυτήν την εποχή ξεκινούν οι αποστολές για την κατάκτηση της ψηλότερης κορυφής του κόσμου. Το μεγαλύτερο υψόμετρο που θα φτάσουμε, σύμφωνα με τον σχεδιασμό και αν δεν αντιμετωπίσουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα θα είναι τα 5600μ ενώ η συνολική διαδρομή που θα καλύψουμε σε μήκος και προς τις δύο μεριές θα είναι περίπου 100 χλμ. Στην διαδρομή θα έχουμε αχθοφόρους της φυλής των Sherpa οι οποίοι θα κουβαλούν τις αποσκευές μας και εμείς θα μένουμε σε διάφορους κοιτώνες που υπάρχουν στα χωριά της συγκεκριμμένης φυλής. Ο σκοπός δεν είναι βέβαια να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να περπατάμε αλλά να βλέπουμε και τα αξιοθέατα της περιοχής όπως βουδιστικά μοναστήρια κλπ. Τώρα τί δυνατότητες θα έχω για σύνδεση στο δίκτυο για να συνεχίσω τις ανταποκρίσεις μου θα φανεί αλλά κρατάω μικρό το καλάθι.

Όπως λοιπόν λένε στο χωριό μου wish me luck και ο Θεός (ή ίσως ο Βούδας) βοηθός.

Μιχάλης

Κατμαντού

17 Απρ. 22