Hunza - Phundar - Chitral

9 Μαϊου, Karimabad

Είναι πολύ όμορφο να βγαίνεις το πρωί από το δωμάτιο σου και να έχεις αυτήν την θέα:

Κατά τις 9:30 φύγαμε από το ξενοδοχείο για βόλτα στην κοντινή περιοχή. Ξαναπήραμε λοιπόν τον Karakorum highway και κινηθήκαμε στην κοιλάδα του ποταμού Hunza. Σταματήσαμε σ’ ένα σημείο για να ξαναδούμε βουδιστικές βραχογραφίες (η απόσταση μας από τα σύνορα της Κίνας στο Θιβέτ είναι 130 χλμ) και συνεχίσαμε μέχρι ένα σημείο όπου κατολίσθηση έφραξε την ροή του ποταμού κι έτσι δημιουργήθηκε μια λίμνη. 

Λίγο παρακάτω κάναμε μια στάση για τσάι και όση ώρα είμαστε εκεί ήρθε και μια οικογένεια Πακιστανών από το Ισλαμαμπάντ που έκαναν τουρ στην χώρα. Η κυρία της παρέας μου πήρε το καπέλο και αφού το φόρεσε μου ζήτησε να βγούμε μια φωτογραφία.

Συνεχίσαμε παρακάτω και σταματήσαμε να δούμε τον παγετώνα Pasu. 

Μετά το γεύμα επισκεφθήκαμε το φρούριο Altit που δεσπόζει του ομώνυμου χωριού. Στο φρούριο έμεναν παλιά οι ηγεμόνες της περιοχής (ενδεχομένως θα ήταν καλύτερα να πω οι φύλαρχοι) και δεν έλεγε και πολλά πράγματα. Στο χωριό όμως υπήρχαν χαρακτηριστικες γυναικείες φυσιογνωμίες οι οποίες έπλεκαν κάτι μικρά σαν σεμεδάκια τοπικής τεχνοτροπίας και τα πουλούσαν στους τουρίστες. 

Κάτω ακριβώς από το φρούριο υπήρχε ο παλιός οικισμός του χωριού και η θέα προς τα εκεί μου θύμισε την Σίβα που είχα πάει πέρσι τον Ιανουάριο.

Πριν γυρίσουμε στο ξενοδοχείο ανεβήκαμε σε μια κορυφή ύψους 3000 μέτρων για να θαυμάσουμε όλη την κοιλάδα του Hunza στην οποία βρίσκεται το Karimabad. Από αυτήν την κοιλάδα ο James Hilton εμπνεύστηκε το διάσημο βιβλίο του Shangri-la που μιλούσε για μια απομονωμένη κοιλάδα των Ιμαλαϊων με ευτυχισμένους κατοίκους. 

10 Μαϊου

Φύγαμε το πρωί από την κοιλάδα με τους ευτυχισμένους κατοίκους με προορισμό το Phundar. Στον δρόμο σταματήσαμε στο χωριό Kargah να δούμε τον Βούδα του Kargah ο οποίος είναι λαξευμένος σε κατακόρυφο βράχο και είναι μικρογραφία των γλυπτών του Βούδα στο Αφγανιστάν που το 2000 οι Ταλιμπάν κατέστρεψαν χρησιμοποιώντας το Πυροβολικό.

Στην ίδια περιοχή είδαμε ντόπιους που δούλευαν στα χωράφια τους οι οποίοι όταν μας πήραν πρέφα στήθηκαν για να τους φωτογραφίσουμε. 

Μετά από 11 ώρες στον δρόμο, ο οποίος ήταν στενός και σε πολύ άσχημη κατάσταση, φτάσαμε τελικά στον ξενώνα του ΕΟΤ ο οποίος είναι πάνω σε μια κορυφή 2855 μέτρων. Εμένα μου θυμίζει περισσότερο ορεινό καταφύγιο και αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η πόρτα κλείνει με σύρτη και κλειδώνει μ’ ένα μικρό λουκετάκι. Η περιοχή βρίσκεται πολύ κοντά στα νότια Αφγανικά σύνορα κάτω από την προεξοχή που κάνει το Αφγανιστάν προς τα ανατολικά. Με το που εγκατασταθήκαμε στον ξενώνα – καταφύγιο η γη άρχισε να τρέμει κάτω από τα πόδια μας και τα δωμάτια σειόντουσαν πέρα – δώθε. Ευτυχώς την βγάλαμε χωρίς απώλειες.

11 Μαϊου

Ξυπνώντας το πρωί στον ξενώνα στα 2855 μέτρα η θερμοκρασία μέσα στο δωμάτιο ήταν 13,5 βαθμούς. Αυτό δεν μ’ εμπόδισε όμως να κοιμηθώ μια χαρά. Ίσως φταίει το υψόμετρο, ποιός ξέρει;

Στο πρόγραμμα σήμερα ήταν να κάνουμε μια διαδρομή μέχρι το Chitral που είναι η κοντινότερη πόλη στις κοιλάδες των Καλάς. Η απόσταση που θα έπρεπε να διανύσουμε θα ήταν περίπου 220 χλμ εκ των οποίων τα 180 σε χωματόδρομο. Η εκτίμηση του ξεναγού μας ήταν ότι θα μας πάρει περίπου 7 ώρες.

Ξεκινήσαμε την διαδρομή φρέσκοι και γεμάτοι ενέργεια χαζεύοντας τις Πακιστανοπούλες που πηγαίνανε στο σχολείο ή τους μεγαλύτερους που έβοσκαν τα γελάδια και τα joss (διασταύρωση μεταξύ αγελάδας και yak).

Συνεχίσαμε την ανάβαση στα βουνά του Ινδοκαυκάσου μέχρι που φτάσαμε στο πέρασμα Shandur σε υψόμετρο κοντά στα 4000 μέτρα (ο ξεναγός μας είπε ότι ήταν 4050 αλλά το ρολόι μου έδειχνε 3800).

Όλος ο δρόμος κινείτο μέσα σε κοιλάδες ποταμών και είναι φυσικό αφού τα βουνά είναι βραχώδη. Έγραψα παραπάνω ότι ο περισσότερος δρόμος ήταν χωματόδρομος. Δεν νομίζω όμως ότι η λέξη αποδίδει πλήρως το νόημα του δρόμου που ακολουθούσαμε. Ακόμα και οι δασικοί δρόμοι της Ελλάδος στους οποίους κινούνται μόνον υλοτόμοι με μουλάρια και Unimog είναι καλύτεροι και πιθανόν φαρδύτεροι. Και για του λόγου το αληθές: 

Αύριο θα μπούμε στις κοιλάδες των Καλάς.

 

Μιχάλης

11 Μαϊου

Chitral, Ινδοκαύκασος

Gilgit - Karimabad στους Ισμαηλίτες

Σήμερα ξυπνήσαμε με την άνεση μας στο Gilgit αφού δεν είχαμε να κάνουμε μεγάλη διαδρομή. Κατεβήκαμε για πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου το οποίο είχε καταπληκτική θέα στα γύρω βουνά. Αμέσως μετά κατέβηκα με μια συνταξιδιώτισα στους κήπους του ξενοδοχείου για φωτογραφίες.

Μετά κατεβήκαμε για μια βόλτα στο Gilgit. Η πόλη ήταν γεμάτη θέματα για φωτογραφία. Κρίμα που το δίκτυο είναι αργό και δεν μπορώ ν’ ανεβάσω περισσότερες. Οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο με Αφγανούς παρά με Πακιστανούς. Ήταν όλοι τους φιλικοί και όλοι πρόθυμοι να τους φωτογραφίσουμε. Η περιοχή που είναι το Gilgit και η Hunza ήταν ανεξάρτητο κράτος μέχρι το 1967 που ενσωματώθηκε στο Πακιστάν. Για να ενωθούν με την χώρα απαίτησαν και πήραν κάποια μορφή αυτονομίας

Στην συνέχεια ξεκινήσαμε για να πάμε στην Hunza παίρνοντας πάλι τον Karakorum Highway και στον δρόμο σταματήσαμε για να φωτογραφίσουμε την κορυφή Rakaposhi στα 7788 μέτρα.

 

Ο δρόμος κινείται κατά μήκος του ποταμού Hunza που είναι παραπόταμος του ποταμού Gilgit ο οποίος είναι παραπόταμος του Ινδού. Hunza είναι ο ποταμός, Hunza είναι η περιοχή, Karimabat είναι η πόλη και Hunza ή Hunzakuts είναι οι άνθρωποι που κατοικούν εδώ. Θρησκευτικά είναι Ισμαηλίτες η οποία είναι αίρεση του Σιιτικού δόγματος. Είναι πιο φιλελεύθεροι από τους υπόλοιπους μουσουλμάνους και ηγέτης είναι ο γνωστός κοσμοπολίτης Αγά Χαν ο οποίος έχει ένα παλάτι εδώ, ένα στην Ελβετία, ένα στην Νέα Υόρκη, ένα στο Παρίσι, ένα στην Αίγυπτο και απ’ ότι έμαθα μια βίλα στην Πάτμο. Είναι ιδιοκτήτης αλόγων ιπποδρομίας με δικό του ιπποφορβείο και λέσχη ιστιοπλοίας στην Σαρδηνία. Όλοι οι ηγέτες των Ισμαηλιτών λέγονται Αγά Χαν και ξεχωρίζουν από το νούμερο (1ος, 2ος κλπ).

Η πόλη του Kariambad βρίσκεται σε υψόμετρο 2300μ περίπου, είναι σε μια κοιλάδα και γύρω-γύρω είναι γεμάτη βουνά κι επειδή από το Karimabad ξεκινούν πολλές ορειβατικές αποστολές για τις κορυφές των Ιμαλαϊων ο κόσμος είναι εξοικιωμένος με τους ξένους. Τα περισσότερα μαγαζιά πωλούν είδη ορειβασίας ή τοπική τέχνη. Ως φυλή οι Hunza ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι πέντε περιπλάνωμενων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στην πραγματικότητα είναι ένα συνονθύλευμα και μπορείς να δείς ανθρώπους με μογγολικά χαρακτηριστικά, μάυρους σαν τους υπόλοιπους Πακιστανούς μέχρι και κατάλευκους γαλανομάτηδες σαν Ευρωπαίους. Ακόμα και κοκκινομάληδες. Όπως έγραψα πιο πάνω είναι πιο φιλελεύθεροι από τους υπόλοιπους μουσουλμάνους κι έτσι μπορεί κάποιος να δει γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς συνοδεία ανδρός ακόμα και ακάλυπτες. Το ποσοστό αλφαβητισμού φτάνει το 92% το οποίο είναι εξαιρετικό για το Πακιστάν. Ενδεχομένως αυτό το γεγονός να βοηθάει και στην φιλελευθεροποίηση τους. Υπάρχουν αρκετοί υπεραιωνόβιοι σε αντίθεση με το υόλοιπο Πακιστάν που το προσδόκιμο ζωής είναι γύρω στα 60. Οι ίδιοι θεωρούν ότι αυτό οφείλεται στην διατροφή τους με πολλά φρούτα, το χυμό βερύκοκου και στο νερό που πίνουν που προέρχεται από τους παγετώνες. Βέβαια αυτό το νερό δεν τολμάει να το πιεί κανένας ξένος.

Μπαίνοντας στην πόλη πήγαμε να επισκεφθούμε το κάστρο της, πάνω σ’ ένα ύψωμα, τ’ οποίο ήταν και ο χώρος κατοικίας των προγόνων του Αγά Χαν. Τώρα ο τελευταίος το χάρισε στην πόλη και έχτισε ένα καινούργιο πιο χαμηλά. Ανεβαίνοντας με τα πόδια στο κάστρο πέσαμε σ’ έναν γάμο και ορμήξαμε να τους φάμε με τις φωτογραφίες. Ευτυχώς οι άνθρωποι ήταν πολύ φιλικοί και καθόντουσαν να τους φωτογραφίσουμε. 

Άλλες Μογγόλες κι άλλες Ευρωπαίες. Όλες ακάλυπτες όμως

 

Όταν ανεβήκαμε στο κάστρο είχαμε μια καταπληκτική θέα στα χιονισμένα βουνά τριγύρω. 

 

Αφού ξεναγηθήκαμε στο κάστρο, το οποίο μοιάζει λίγο με το παλάτι του Δαλάι Λάμα στην Λάσα του Θιβέτ αλλά σε μικρογραφία, 

 

κατηφορίσαμε προς το ξενοδοχείο για να εγκατασταθούμε. Τα ξενοδοχεία της περιοχής έχουν κάτι περίεργες πινακίδες στην είσοδο της ρεσεψιόν.

Το δείπνο ήταν για άλλη μια φορά καυτερό αλλά καλό. Ευτυχώς που μ’ αρέσουν τα καυτερά αλλιώς θα είχα πρόβλημα.

Αύριο το πρόγραμμα λέει βόλτες στην εγγύς περιοχή και διανυκτέρευση στο ίδιο ξενοδοχείο με το υπερβολικά αργό διαδίκτυο.

Μιχάλης
Karimabad
8 Μαϊου

BESHAM – GILGIT ΜΕΣΩ ΤΟΥ KARAKORUM HIGHWAY (KKH)

Σήμερα σηκωθήκαμε 5:30 το πρωί διότι είχαμε να καλύψουμε μεγάλη διαδρομή. Από το Besham στο Gilgit είναι μια απόσταση 323 χλμ αλλά ο δρόμος που τα ενώνει είναι ο Karakorum Highway ο οποίος κινείται μέσα στην κοιλάδα του Ινδού, κατά τον ανάρου του ποταμού, είναι στενός, γεμάτος στροφές και σε πολλά σημεία γίνονται έργα.Φανταστείτε έναν δρόμο σαν των Τεμπών πιο στενό και στα περισσότερα μέρη με χειρότερη άσφαλτο επί 323 χλμ. Στην αρχή η άσφαλτος ήταν καλή, δεν είχε κίνηση και το τοπίο πανέμορφο. Κάπου που σταματήσαμε για φωτογραφίες μας προσπέρασαν και 2 ξένοι με μηχανές, μάλλον Γερμανοί.

 

Η αστυνομία συνέχισε να μας συνοδεύει είτε με δικό τους προπορευόμενο αυτοκίνητο είτε δίνοντας μας έναν τύπο με Καλάσνικοφ μέσα στο minibus.

Με τόσα χλμ όμως έπρεπε να κάνουμε διάφορες στάσεις και σε μία από αυτές σταματήσαμε σ’ ένα καφενείο και πήραμε ζεστό ψωμί που έβγαινε εκείνη την ώρα. Κι ενώ εμείς τρώγαμε το ψωμί μας δίπλα στον φούρνο έβοσκαν μοσχάρια στην λάσπη.

Μετά από εκεί ο δρόμος έγινε δύσκολος με πολύ λάσπη εξ αιτίας των κατολισθήσεων και πολλές λακούβες. Ουσιαστικά ήταν χωματόδρομος.

Σταματήσαμε και σε 2 σημεία όπου υπήρχαν βραχογραφίες με βουδιστικές παραστάσεις. Στην μία τοποθεσία θερμόαιμοι μουσουλμάνοι βεβήλωσαν τις παραστάσεις μουτζουρώνοντας τις με μπογιές.

Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε να θαυμάσουμε την κορυφή Nanga Parbat με υψόμετρο 8125 μέτρα που είναι γνωστή με την ονομασία βουνό-φονιάς (killer mountain) λόγω της δυσκολίας που έχει με αποτέλεσμα πολλοί ορειβάτες να αφήνουν εκεί τα κόκκαλα τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά καταφέραμε να φτάσουμε πάλι βράδυ στο Gilgit μετά από 13 ώρες στον δρόμο. Ευτυχώς αυτή την φορά το ξενοδοχείο ήταν πολύ καλό (της ίδιας αλυσίδας με του Ισλαμαμπάντ) κι έτσι απολαύσαμε άλλο ένα καλό δείπνο. Ελλείψει χοιρινού τρώω συνήθως κοτόπουλο ή μοσχάρι τα οποία τις περισσότερες φορές είναι καυτερά. Σήμερα είχε και ψάρι αλλά αφού απέχουμε περισσότερο από 3000 χλμ από την θάλασσα είπα να το αποφύγω. 

Γι αύριο δεν προβλέπεται μεγάλη διαδρομή θα κινηθούμε προς το Karimabad στην περιοχή της Hunza απ’ όπου ξεκινούν οι περισσότερες ορειβατικές αποστολές για τις ψηλές κορυφές των Δυτικών Ιμαλαϊων.

Μιχάλης

7 Μαϊου

Gilgit

Islamabad - Taxila - Besham

Το πρωί γύρω στις 7:30, μετά από ένα ωραίο πρωινό, ο οδηγός μας φόρτωσε τις βαλίτσες μας στην οροφή του minibus μας και ξεκινήσαμε για τα Τάξιλα. Τα Τάξιλα είναι μια πόλη στην κοιλάδα του Ινδού ποταμού, γύρω στα 30 χλμ από το Ισλαμαμπάντ, ένας από τους σπουδαιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ασίας με 18 τοποθεσίες Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Ο πρώτος χώρος που σταματήσαμε ήταν χώρος Βουδιστικής λατρείας έχοντας μια μεγάλη στούπα στο κέντρο και άλλες πολλές μικρότερες στα πέριξ και άλλους χώρους μελέτης κλπ.

 

Ο δεύτερος αρχαιολογικός χώρος ο οποίος στα Πακιστανικά λέγεται Sirkap ουσιαστικά ήταν η αρχαία μητρόπολις των Ταξίλων η οποία ιδρύθηκε από τον Μένανδρο και σχεδιάστηκε κατά το Ιπποδάμειο σύστημα δηλαδή οι μισοί δρόμοι ήταν παράλληλοι μεταξύ τους και οι υπόλοιποι ήταν κάθετοι προς τους πρώτους φτιάχνοντας ένα τετραγωνισμένο σχέδιο.

Τέλος επισκεφτήκαμε και το μουσείο της πόλης όπου εκτίθενται έργα της τέχνης Γκαντάρα, δηλαδή αγάλματα του Βούδα με ελληνιστική τεχνοτροπία 

Επιπλέον υπάρχουν και νομίσματα της ελληνιστικής εποχής.

Επιγραφή στην οποία αναγράφονται οι βασιλείς που εμφανίζονται στα νομίσματα παραπλεύρως.

Έξω από το μουσείο τα λεωφορεία και τα φορτηγά πηγαινο-ερχόντουσαν φορτωμένα και γεμάτα χρώματα.

 

Η διαδρομή για το Besham όπου θα διανυκτερεύαμε ήταν 12 ώρες μαζί με τις στάσεις κι έτσι σταματήσαμε για φαγητό στην πόλη Abbottabad (Εμβόλιμος στα Ελληνικά) η οποία ήταν η πόλη που οι Αμερικανοί εκτέλεσαν τον Bin Laden. 

Σταματήσαμε και σε άλλη τοποθεσία για αγορά φρούτων.

 

Ο δρόμος είχε πολύ κίνηση με οχήματα όλων των ειδών. Τα οχήματα στο Πακιστάν είναι δεξιοτίμονα και κινούνται στ’ αριστερά όπως στην Αγγλία αλλά αυτό είναι κάτι πολύ αφηρημένο. Γενικά περνούσαν και προσπερνούσαν απ’ όλες τις μεριές όπως βολεύει τον καθένα. Επιπλέον, σε διάφορα σημεία είχαν γίνει κατολισθήσεις με αποτέλεσμα περαιτέρω καθυστέρηση. Ευτυχώς από ένα σημείο και μετά μας συνόδευε αστυνομία οπότε μας πέρναγε μπροστά στις ουρές. Μετά την στάση για τα φρούτα η διαδρομή έγινε πολύ όμορφη μέσα σε καταπράσινα φαράγγια γεμάτα στροφές. Οι δρόμοι θα ήταν ιδανικοί για μηχανές αν δεν ήταν στο Πακιστάν. Έτσι φτάσαμε στο κατάλυμα μας στις 8 ενώ είχε νυχτώσει για τα καλά.

Το κατάλυμα μας είναι bungalows που ανήκουν στο κράτος (Πακιστανικό ΕΟΤ). Όσοι παρακολουθούσαν το ταξίδι στην Ευρώπη με την μοτοσυκλέτα το 2016 ίσως θυμούνται το ξενοδοχείο που έμεινα έξω από την Ριέκα που έλεγα ότι ήταν κατασκευασμένο την εποχή του Τίτο γι ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους σε φύλλο πορείας. Αυτο στο Besham είμαι σίγουρος ότι φτιάχτηκε την εποχή της αποικιοκρατίας για Άγγλους αποίκους και από τότε δεν φαίνεται να έχει ξανασχοληθεί κανείς. Ευτυχώς είχα προειδοποιηθεί κι έχω φέρει σεντόνια μαζί μου. Το καλό είναι ότι είναι χτισμένο στις όχθες του Ινδού.

Για αύριο έχουμε μια δύσκολη διαδρομή 320 χλμ κατά μήκος της κοιλάδας του Ινδού ποταμού και εκτίμηση είναι ότι θα μας πάρει 10 ώρες.

Μιχάλης,

6 Μαϊου

Besham

Επιτέλους, στην γύρα ξανά.

Ξημέρωσε η Παρασκευή 4 Μαίου και 8 το πρωί βρέθηκα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης έτοιμος να ταξιδέψω για τον Ινδοκαύκασο (Hindokush στα αγγλικά). Φύγαμε με την Turk Hava Yollari με ενδιάμεσο σταθμό την Κωνσταντινούπολη στην οποία είχα να βρεθώ από τον Δεκ του 2011 σε υπηρεσιακό ταξίδι τότε. Επειδή είχαμε αρκετές ώρες στην διάθεση μας ο επικεφαλής της αποστολής επέλεξε να κατεβούμε μια βόλτα στην πόλη. Πήγαμε στην περιοχή Sultan Ahmet στην οποία βρίσκεται η Αγιά Σοφιά, το μπλε τζαμί και άλλα μνημεία της πόλης (ο Ιππόδρομος, η βασιλική δεξαμενή κλπ). Αφού πέρασα για την καθιερωμένη φωτογραφία έξω από την ΑγιαΣοφιά πήγα με μία συνταξιδιώτισα, την Μαρία, στο μουσείο ψηφιδοτών των Βυζαντινών ανακτόρων. Οι παραστάσεις ήταν κυρίως από την φύση ή το κυνήγι ή από την χώρα του Διονύσου όπως έγραφαν οι σχετικές επιγραφές.

Μετά, επειδή είχε αρχίσει να μεσημεριάζει και μας έπιασε μια λιγούρα κάτσαμε κάπου να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ. Και αφού ήμαστε στην πόλη τί πιο ελαφρύ από ένα γιαουρτλού κεμπάπ. Στο τέλος ήπιαμε κι ένα τσάι για να χωνέψουμε το ζώο, μαζί με μπακλαβά γι αλλαγή γεύσης.
Επιστρέφοντας στο αεροδρόμιο συναντήσαμε και τα υπόλοιπα μέλη της παρέας που είχαν έρθει από την Αθήνα και όλοι μαζί μπήκαμε στο αεροπλάνο με προορισμό το Ισλαμαμπάντ. Η πτήση διαρκείας 5 ωρών ήταν προγραμματισμένη να φτάσει στις 4 τα ξημερώματα ώρα Πακιστάν (2 ώρα Ελλάδος) οπότε υπολόγισα ότι μετά το δείπνο θα κοιμόμουν. Αλλά αλλιώς τα υπολόγιζα εγώ κι αλλιώς η Πακιστανή μάνα με τα τρία παιδιά που καθόταν από πίσω μου. Η ίδια έπεσε για ύπνο και τα παιδιά αλωνίζαν ανοιγοκλείνοντας με τα πόδια τα τραπεζάκια στις μπροστινές τους καρέκλες. Παρ' ότι τα αγριοκοίταξα κάμποσες φορές (με εκείνο το ύφος που ψάρωναν και παλιοί φαντάροι) και 2 φορές σηκώθηκα και τους έκλεισα τα τραπεζάκια, αυτά δεν πτοήθηκαν. Τέλος τους υποσχέθηκα ότι όταν σε λίγα χρόνια θα έρθουν στην Ελλάδα και θα τους έχω στην έδρα μου θα τους ξηγήσω το όνειρο. Θα τους στείλω να μαζεύουν φράουλες στην Μανωλάδα. Αν και αυτά πρέπει να τα σκοτώνεις όσο είναι μικρά.
Φτάσαμε στο νέο αεροδρόμιο του Ισλαμαμπάντ στις 4 και κάναμε ποδαρικό κυριολεκτικά αφού ήταν η πρώτη μέρα λειτουργίας του. Μετα από 3 ώρες είμαστε ξεροί στα κρεβάτια μας στο ξενοδοχείο αφού είχαμε φάει και πρωινό.

Το Πακιστάν (που σημαίνει "η χώρα των αγνών (καθαρών)" αφού μετά την ανεξαρτησία τους από την Μεγάλη Βρετανία απηλάγησαν και από τους Ινδούς) είναι μια χώρα 210 εκατομυρίων περίπου με τον μέσο όρο ηλικίας τα 22 έτη. 110 εκατομύρια είναι κάτω των 30 ετών ενώ το 35% είναι κάτω των 15. Και όλοι αυτοί θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη. Ο δείκτης γεννήσεων είναι 3,07, ψηλότερος από το 2,57 που είναι στην Ινδία του 1 δισεκατομυρίου ανθρώπων και βέβαια πολύ υψηλότερος του 1,65 που είναι στην Ελλάδα. Το 96% είναι μουσουλμάνοι, το 1,85 Εβραίοι και το 1,6 Χριστιανοί.
Στις 1:30 το μεσημέρι ξεκινήσαμε την περιήγηση της πόλης του Ισλαμαμπάντ, το οποίο σχεδιάστηκε το 1960 από τον Δοξιάδη (μέχρι τότε πρωτεύουσα ήταν το Καράτσι), από το μουσείο της (ιστορικής) Κληρονομιάς (Heritage museum). Το μουσείο δείχνει την ζωή στις διάφορες περιοχές της χώρας αλλά και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες. Σ' έναν τοίχο είχε τις ιστορικές μορφές που έχουν περάσει από την χώρα και βέβαια πρώτον έχουν τον Μεγάλο Αλέξανδρο για τον οποίο είναι υπερήφανοι.

Οι Πακιστανοί δεν είναι συνηθισμένοι στους τουρίστες κι έτσι όπου βρισκόμαστε ερχόντουσαν να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μας. Οι άντρες με τους άντρες και οι γυναίκες με τις γυναίκες, για να μην μπερδευόμαστε. Έτσι, αντί να φωτογραφίζουν οι τουρίστες τους ντόπιους, φωτογράφιζαν οι ντόπιοι τους τουρίστες αφού ήταν αξιοθέατο.
Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε το Σιιτικό τζαμί Nurpur Shahan το οποίο μια Παρασκευή του 2005 οι Σουνίτες (που είναι η πλειοψηφία στην χώρα) το έκαναν σκόνη και πέτρες αφήνοντας 35 νεκρούς και καμιά 90αριά τραυματιές. Τώρα έχει ξαναχτιστεί και οι πιστοί Σιίτες (μαζί με εμάς τους άπιστους) επισκέπτονται το τζαμί για προσεχυή.

Απ' έξω από το τζαμί γινόταν του Κουτρούλη ο γάμος.

Κυριολεκτικά ο γάμος αφού το αυτοκίνητο μπροστά με τα λουλούδια έφερε την νύφη και τον γαμπρό στο τζαμί για ευχές.

Στην συνέχεια, επισκεφθήκαμε και άλλο ένα τζαμί, Σουνιτικό αυτή την φορά, το Shah Faisal το οποίο χρηματοδότησε η Σαουδική Αραβία (εξ ου και το Shah Faisal που ήταν βασιλιάς της ΣΑ τότε) και το σχεδίασε και το έχτισε Τούρκικη εταιρεία. Το τζαμί έχει πολύ μοντέρνα αρχιτεκτονική συνδυάζοντας όμως τους 4 μιναρέδες των Οθωμανών με την προσομοίωση σκηνής των βεδουίνων της Αραβίας (που ήταν και οι χορηγοί, μην το ξεχνάμε).

Μετά κι από το δεύτερο τζαμί επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για δείπνο το οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν εξαιρετικό.

Αύριο θα ξεκινήσουμε να κινούμαστε προς το βόρειο Πακιστάν. Θα περάσουμε από τα Τάξιλα να επισκεφθούμε τα ευρήματα της Ελληνιστικής εποχής και θα συνεχίσουμε μέχρι την μικρή πόλη Besham όπου το πρόγραμμα λέει ότι θα διανυκτερεύσουμε. Ο εκτιμώμενος χρόνος της διαδρομής είναι περίπου 12 ώρες και δεν αναμένεται στο Besham  να έχουμε σύνδεση στο διαδίκτυο.

Μιχάλης
Ισλαμαμπάντ
5 Μαϊου