Βουτώντας στα νερά του Ειρηνικού ωκεανού

5 Δεκεμβρίου σήμερα και βρέθηκα σ' ένα χωριό της ανατολικής ακτής του νότιου νησιού της Νέας Ζηλανδίας που λέγεται Akaroa και βρίσκεται στην χερσόνησο Banks νότια από την πόλη του Christchurch.
https://www.google.co.nz/maps/place/Akaroa/@-43.6403199,172.70262,9z/data=!4m5!3m4!1s0x6d33cc0a0945de13:0x500ef8684795aa0!8m2!3d-43.8036657!4d172.9682621?hl=el

Ο λόγος που βρέθηκα εκεί είναι διότι είχα κλείσει να βουτήξω στ' ανοιχτά του κόλπου του Akaroa σ' ένα σημείο που εμφανίζονται δελφινάκια από μια ιδιαίτερη ράτσα που λέγονται Έκτορες (Hector's dolphins) ή δελφίνια της Νέας Ζηλανδίας. Είναι τα μικρότερα δελφίνια που κυκλοφορούν στον κόσμο με μήκος περίπου 1 μέτρο και όπως έλεγε και ο καπετάνιος του σκάφους όταν τα ψάχναμε, "ψάχνουμε να βρούμε το μικρότερο δελφίνι του κόσμου στον μεγαλύτερο ωκεανό του κόσμου" (ο Ειρηνικός καλύπτει έκταση περίπου 15 εκατομύρια τετραγωνικά μίλια). Ο καιρός δεν βοηθούσε και πολύ γιατί είχε συννεφιά και εκτός του κόλπου είχε και αρκετό κύμα. Αφού ψάξαμε από εδώ, ψάξαμε κι από εκεί στο τέλος τα εντοπίσαμε και βουτήξαμε στα νερά του ωκεανού που είχαν θερμοκρασία 13C. Βέβαια σε σχέση με τον 1 βαθμό που είχα βουτήξει πέρσι στην Ανταρκτική τώρα θα φαινόταν ζεστό το νερό αλλά επειδή θα καθόμαστε αρκετή ώρα μέσα (κάτσαμε περί τα 20-30 λεπτά) η εταιρεία που το οργάνωνε μας είχε δωσει στολές νεοπρέν 5,5 χιλιοστών. Έτσι μετά το 1994 που είχα βουτήξει από την άλλη μεριά του Ειρηνικού (στις ΗΠΑ) τώρα βούτηξα και από την δώθε.

Αυτή η φωτό δεν με κολακεύει ιδιαίτερα ειδικά με το ένα κρύσταλλο θολωμένο αλλά τέλος πάντων...

Το παραπάνω βίντεο είναι τραβηγμένο με την action camera που είχα πάνω μου.

Προς το τέλος της δραστηριότητας έπιασε βροχή οπότε βγήκαμε από την θάλασσα για να μην βραχούμε (!@#$%^&).

Αφού επιστρέψαμε στην ακτή πήγαμε στις εγκαταστάσεις της εταιρείας για ζεστό ντους και να παραδώσουμε τις στολές μας. Μετά, παρά την βροχή, βγήκα μια βόλτα στην Akaroa η οποία κάποτε ήταν Γαλλική αποικία και δεν ξέρω αν οι κάτοικοι της είναι περήφανοι γι αυτό αλλά πάντως το πουλάνε. Ορισμένα κτίρια είναι παλιά και διατηρημένα πολύ ωραία.

Στο τέλος, αφού έκατσα κάπου να φάω και το γεύμα της ημέρας, καβάλησα το Hyundai κι επέστρεψα στο Christchurch.

Μιχάλης
Christchurch
5 Δεκ

Franz Josef - Reefton

Μετά και από την εμπειρία της βόλτας πάνω στον παγετώνα ήρθε η ώρα να φύγω από το Franz Josef village. Ο σκοπός ήταν να πάω προς το Christchurch τ' οποίο είναι στην ανατολική ακτή του νότιου νησιού αλλά επειδή η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη και παρεμβάλλονται ανάμεσα βουνα και επιπλέον είχα εντοπίσει κάποια σημεία στην διαδρομή για σταμάτημα έκρινα ότι δεν βγαίνει σε μια μέρα. Έτσι ξεκίνησα με την ησυχία μου να κινούμαι βόρεια κατά μήκος της δυτικής ακτής και να ευχαριστιέμαι άλλη μια όμορφη διαδρομή.

https://www.google.co.nz/maps/dir/Franz+Josef+Glacier/Westport/Reefton/@-42.5695028,170.9715827,8z/data=!4m20!4m19!1m5!1m1!1s0x6d297e26ef2fb437:0x500ef8684796ec0!2m2!1d170.1832884!2d-43.3873293!1m5!1m1!1s0x6d256cc843092bf5:0x500ef868479c3d0!2m2!1d171.6058903!2d-41.7545216!1m5!1m1!1s0x6d2567fbf9334137:0x500ef868479a870!2m2!1d171.8625025!2d-42.1145664!3e0?hl=el

Αυτή η χώρα είναι τόσο πράσινη που ακόμα και 100μ μέσα από την θάλασσα να είσαι η βλάστηση είναι τόσο πυκνή σαν ζούγκλα.

Ανεβαίνοντας την δυτική ακτή πέρασα από μια κωμόπολη που λέγεται Hokitika...

....με καλλιτεχνικά ανήσυχους κατοίκους...

...και τελικά σταμάτησα στην περιοχή Panakaiki όπου υπάρχουν διάφοροι γεωλογικοί σχηματισμοί. Σύμφωνα με τις κατατοπιστικές πινακίδες αυτοί οι βράχοι σχηματίστηκαν αρχικά στον βυθό της θάλασσας από σκελετούς υδρόβιων όντων και μετά υπέστησαν γεωλογική πίεση από κάτω προς τα πάνω και βγήκαν έξω από το νερό. Αυτή την διαδικασία στα αγγλικά την ανέφερε ως stylobedding. Οι βράχοι ονομάζονται Pancake rocks επειδή μοιάζουν σαν στρώσεις από pancakes (πίτες σαν κρέπες αλλά μικρότερες).

Το τοπίο είναι πράγματι εντυπωσιακό.

Συνεχίζοντας την διαδρομή προς το Reefton πέρναγα πάλι από πολύ ωραία τοπία και έβλεπα μοτοσυκλετιστές που έκαναν βόλτες και τους ζήλευα.

Φτάνοντας στο Reefton κατέλυσα σε έναν ξενώνα ο οποίος ήταν παλιά σχολή αδελφών νοσοκόμων για τον οποίο είχα διαβάσει καλές κριτικές στο booking. Το μπάνιο είναι κοινόχρηστο αλλά όλοι κι όλοι οι ένοικοι του ξενώνα είμαστε δύο οπότε τα μοιράσαμε. Έτσι σήμερα θα μείνω σε δωμάτιο που κοιμόντουσαν αδελφές νοσοκόμες μετά τον πόλεμο. Αφού το 16 έμεινα στην Κροατία σε δωμάτιο που έμεναν κατώτεροι κρατικοί υπάλληλοι του Τίτο, το 17 έμεινα στην Αίγυπτο σε δωμάτιο που έμεναν ανώτεροι στρατιωτικοί του Νάσσερ και το 18 έμεινα στο Πακιστάν σε δωμάτιο που έμεναν Άγγλοι άποικοι την εποχή της αποικιοκρατίας (για τους παλιούς τα λέω αυτά) έτσι τώρα ήρθε η ώρα μου να μείνω εκεί που έμεναν οι μαθητευόμενες αδελφές.

Μιχάλης
Reefton
3 Δεκ

Franz Josef Glacier

Ε ρε ζέστες που κάνει εδώ στο νότιο ημισφαίριο!!!!

Άλλη μια ωραία μέρα ξημέρωσε στην Νέα Ζηλανδία και λίγο μετά τις 10 το πρωί κατέβηκα en ville (που λένε και στο χωριό μου) για πρωινό. Στις 11 πήγα στα γραφεία της εταιρείας που είχα κλείσει να με πετάξουν στον παγετώνα Franz Josef. Αφού μας έδωσαν τζάκετ, αδιάβροχα παντελόνια, μπότες και κραμπόν για τον πάγο πήγαμε στο ελικοδρόμιο για να πετάξουμε. Μπήκαμε, δεθήκαμε....

....και απογειωθήκαμε.

Περίπου 10 λεπτά αργότερα φτάσαμε στον παγετώνα, ο οποίος είναι στις πλαγιές του όρους Κουκ, προσγειωθήκαμε....

....βάλαμε τα κραμπόν στις μπότες μας και ξεκινήσαμε το περπάτημα. Θ' αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους.

Κι ένα video bonus:

Ο παγετώνας βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 700μ και προχωράει 5μ την ημέρα. Προς το τέλος της βόλτας, η οποία διήρκεσε περίπου 2 ώρες, ο καιρός άρχισε να φορτώνει και ξεκίνησε να βρέχει. Περνώντας η ώρα η βροχή δυνάμωνε τόσο που να ακυρωθούν οι επόμενες βόλτες. Έτσι με χαρά είδαμε τα ελικόπτερα να έρχονται να μας πάρουν και να μας κατεβάσουν στο χωριό το οποίο είχε άλλον καιρό. Ήλιο και 25 βαθμούς.

Μιχάλης
Franz Josef village
2 Δεκ.

Dunedin - Wanaka - Franz Josef

Ξημέρωσε και η τελευταία μέρα του Νοεμβρίου (χρόνια πολλά στους Ανδρέηδες και στις Ανδριάνες) και αφού πήρα το πρωινό μου πλήρωσα τον Βιετναμέζο ιδιοκτήτη του Β&Β και ξαναβγήκα στους δρόμους. Είχα κανονίσει να πάω μέχρι το Wanaka λίγο βορειότερα από το Queenstown όπου ξεκίνησα το ταξίδι μου στην Ν. Ζηλανδία. Δεν είχα πρόγραμμα να σταματήσω κάπου στο δρόμο για τουριστικούς σκοπούς παρά μόνον για καφέ και διάλειμμα από την οδήγηση. Παρ' όλα αυτά όλο και κάπου έβρισκα να βγάλω καμιά φωτογραφία.

Στον δρόμο σταμάτησα για καφέ σ' ένα χωριο στην μέση του πουθενά με τ' όνομα Runfurly.

https://www.google.co.nz/maps/place/Ranfurly/@-45.1280289,169.9605631,8z/data=!4m5!3m4!1s0xa82a4ded21f20a2d:0x500ef868479a6d0!8m2!3d-45.1287327!4d170.0981403?hl=el

Από το Runfurly κάποτε περνούσε το τραίνο και μ' αυτό ερχόντουσαν εμπορεύματα και κόσμος στην πόλη. Όταν με την πάροδο του χρόνου αναπτύχθηκαν οι οδικές μεταφορές ο σιδηρόδρομος παρήκμασε και η εταιρεία που διαχειριζόταν την γραμμή αποφάσισε το 1990 να την καταργήσει . Οι τοπικές κοινωνίες (όχι μόνον του Runfurly αλλά όλης της επαρχίας) αντί να πιάσουν τους βουλευτές τους να τους βάλουν στο δημόσιο  ή να μεταναστεύσουν σε μεγαλύτερες πόλεις, κάθισαν και σκέφτηκαν τί μπορούσαν να κάνουν για τα χωριά τους. Έτσι ξήλωσαν τις σιδηροδρομικές γραμμές, συντήρησαν το ίχνος πάνω στο οποίο πάταγαν οι γραμμές και το έδωσαν σε χρήση στους πεζοπόρους, σε ιππείς και σε ποδηλάτες. Αυτά έγιναν το 2000. Έτσι, όπως έγραφε η σχετική πινακίδα, τώρα κάθε χρόνο 14000 ποδηλάτες περνούν από το Runfurly. Σίγουρα κάποιοι θα διανυκτερεύουν στο χωριό και σίγουρα πολλοί κάνουν το διάλειμμα τους εκεί (τους είδα) αφήνοντας τα χρήματα τους. Απόδειξη ότι όταν υπάρχει φαντασία και ιδέες, λύσεις μπορούν να βρεθούν.
Μετά κι απ' αυτήν την στάση συνέχισα το δρόμο μου μέχρι το Β&Β που είχα κλείσει στο Wanaka. Είναι το καλύτερο κατάλυμμα μέχρι τώρα που έχω μείνει στην Ν. Ζηλανδία. Έτσι είναι ο χώρος απ' έξω

και έτσι είναι το δωμάτιο από μέσα.

Αφού τακτοποιήθηκα κατέβηκα για μια βόλτα στην Wanaka. Είναι παραλίμνια κωμόπολη και όπως στο Queenstown έχει πολλές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στα extreme sports. Η μέρα ήταν ζεστή (γύρω στους 25C) και πολύς κόσμος ήταν στην ακτή ή μέσα στην λίμνη με φόντο τα χιονισμένα βουνά.

Μετά την βόλτα, αφού δείπνησα στο εστιατόριο που φαίνεται στο βάθος της παρακάτω φωτογραφίας έχοντας για θέα έναν καταπράσινο κήπο, επέστρεψα στο ωραίο μου δωμάτιο για διαδικτυακές δουλειές.

 
Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 1η Δεκ, έφυγα από το Wanaka με προορισμό την περιοχή Franz Josef στην δυτική ακτή του νότιου νησιού. Η μέρα ήταν σχετικά ζεστή (19-21C) αλλά συννεφιασμένη. Τελικά εξελίχθηκε σε άλλη μια πανέμορφη διαδρομή. Στον δρόμο μου βρήκα πάλι ποτάμια, καταράκτες και λίμνες. Μετά την λίμνη Wanaka στην ομώνυμη πόλη η επόμενη που συνάντησα λεγόταν Hawea.

Συνεχίζοντας παρακάτω έκανα μια στάση σε περιοχή λέγεται Blue pools (=γαλάζιες λιμνούλες). Την κοιλάδα στην οποία κινούμουνα ρέει ο ποταμός Haast και σ' εκείνο το σημείο κάποιος παραπόταμος συμβάλλει και σχηματίζονται λίμνες. Έτσι αφού πέρασα μια κρεμαστή και κουνάμενη γέφυρα...

....βρέθηκα σε μια δεύτερη γέφυρα πάνω από τα γαλάζια νερά.

Λίγο παρακάτω βρήκα τους καταράκτες Fantale falls όπου κάποιοι καλλιτέχνες είχαν φτιάξει σχέδια με τις πέτρες πάνω σ' έναν κορμό..

...και ακόμα πιο κάτω τους καταράκτες Thunder falls.

Πριν βγω στην ακτή βρήκα άλλη μια λίμνη στον δρόμο μου, την λίμνη Paringa.

Αντίθετα με την ηρεμία που απέπνεαν οι λίμνες, η δυτική ακτή ήταν λίγο αγριεμένη σήμερα.

Σήμερα συνάντησα και πολλούς μοτοσυκλετιστές στην διαδρομή αντίθετα με τις προηγούμενες μέρες. Δεν κρύβω ότι ζήλεψα λίγο διότι αν όλα πηγαίναν σύμφωνα με το πρόγραμμα θα ήμουν κι εγώ σαν αυτούς.
Κατά τις 5:30 το απόγευμα έφτασα στο μοτέλ που είχα κλείσει στην περιοχή του Franz Josef.

Αύριο, αν ο καιρός το επιτρέψει, με  μια μικρή πτήση με ελικόπτερο θα βρεθώ στον παγετώνα Franz Josef όπου μαζί με άλλους θα περπατήσουμε. Ίδωμεν.

Μιχάλης
Franz Josef village
1 Δεκ