Ξενοδοχεία και ξενοδοχεία

Στην εκδρομή που έκανα στην χερσόνησο Βαλντές ρώτησα την ξεναγό αν υπήρχε σκοπιμότητα να συνεχίσω τον Ruta 3 αφού είδα ότι μετά την πόλη Comodoro Rivadavia δεν υπάρχουν πόλεις και τα χωριά είναι αραιά. Μου είπε ότι όντως μετά το Comodoro Rivadavia η περιοχή είναι άνυδρη σαν έρημος, άρα έχει λίγους κατοικημένους τόπους που σημαίνει λίγους ξενώνες και βέβαια λίγα βενζινάδικα. Την επόμενη μέρα πέρασα από ένα μαγαζί που πουλάει μοτοσυκλέτες για να μιλήσουμε σαν μηχανόβιος προς μηχανόβιο (εμείς μιλάμε δικιά μας γλώσσα και καταλαβαινόμαστε καλύτερα.) Επειδή πήγα με τα πόδια φόρεσα και το κόκκινο μοτοσυκλετιστικό φουλάρι για να με αναγνωρίσει. Πάνω - κάτω τα ίδια μου είπε κι αυτός με την διαφορά ότι αυτού τού αρέσει το τοπίο. Μου είπε όμως ότι για καλό και κακό ας πάρω και κανένα μπετονάκι για βενζίνη. Και όντως, την Τρίτη στις 22 Οκτ, πριν φύγω από το Puerto Madryn πέρασα από ένα κατάστημα που πούλαγε κυνηγετικά είδη και πήρα ένα τ' οποίο έδεσα στα κάγκελα της μηχανής με τους ιμάντες με καστάνιες που ήταν δεμένη η μηχανή όταν την ξεπακετάρησα στο αεροδρόμιο του Μπουένος Άιρες. Τώρα η μηχανή δείχνει κάπως έτσι:

Παίρνοντας ξανά την Ruta 3 για Comodoro Rivadavia  ψιχάλιζε αλλά μετά από λίγο σταμάτησε. Φύσαγε όμως ένας πολύ δυνατός Νοτιάς και πάγωσα τόσο που σταμάτησα κι έβαλα επενδύσεις και χειμερινά γάντια. Ενώ 2 μέρες πριν ήμουν με t-shirt και καλοκαιρινά γάντια και ζεσταινόμουν. Ο καιρός αλλάζει πολύ γρήγορα εδώ. Ευτυχώς αυτήν την φορά είχα τον άνεμο όρτσα (που λέμε εμείς οι ναυτικοί, δηλαδή έρχεται κατευθείαν από την πλώρη) και ήταν διαχειρίσιμος. Κάποια στιγμή σταμάτησα σ' ένα βενζινάδικο στην μέση του πουθενά γι ανεφοδιασμό και διάλειμμα. Προφανώς, επειδή είναι στην μέση του πουθενά, σταματάει πολύς κόσμος γι ανεφοδιασμό, ειδικά μηχανές. Έτσι το τζάμι του βενζινάδικου είναι γεμάτο αυτοκόλλητα από διάφορα club και μεμονωμένους που έχουν περάσει από εκεί. Τα έβγαζα φωτογραφίες όταν ο βενζινόπαις (κατά το ναυτόπαις) μου πρότεινε να με βγάλει μια φωτογραφία μπροστά σ' αυτά. Και νά 'μαι.

Πολύ με χαροποίησε το γεγονός ότι ο βενζινόπαις αναγνώρισε το σημαιάκι που έχω κολλημένο στην μηχανή για να δείχνει την εθνικότητα. Είχε δει μάλιστα σε μιά εκπομπή κάποια παραθαλάσσια πόλη που όλα τα σπίτια είναι άσπρα. Προφανώς κάποιο νησί είδε, ίσως την Σαντορίνη που είναι και διάσημη και το πέρασε για πόλη. Όση ώρα συζητάγαμε κι έπινα τον καφέ μου, ενώ η τηλεόραση έπαιζε κινέζικη σαπουνόπερα μεταγλωτισμένη στα ισπανικά, ήρθε για να φουλάρει ένας Γερμανός μ' ένα περίεργο όχημα που πάει παντού και δεν χρειάζεται να ψάχνει για ξενοδοχείο.

Έφτασα στο Comodoro Rivadavia και πήγα να τακτοποιηθώ στο ξενοδοχείο το οποίο λέγεται El secreto (= το μυστικό). Όταν το έκλεισα την παραμονή είχα διαβάσει καλές κριτικές. Είναι στις παρυφές της πόλης, με ατομικό γκαράζ για το κάθε δωμάτιο, πρωινό, δυνατότητα δείπνου, πιστωτικές κάρτες και η τιμή στα 40 ευρώ. Αφού το έκλεισα, το χάζευα στο booking.com και είδα ότι έγραφε ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Μου μπήκαν ψύλλοι στ' αυτιά αλλά φαντάστηκα ότι οι μεταφράσεις google μεταφράζουν γενικώς άλλα αντ' άλλων. Όταν πήγα λοιπόν διαπίστωσα τα εξής: Κατ' αρχάς δεν υπάρχει ρεσεψιόν για check-in. Πας κατευθείαν στο γκαράζ του δωματίου σου, παρκάρεις, το κλείνεις και από εκεί έχει μια πόρτα που βγαίνεις κατευθείαν στο δωμάτιο. Δεν έχεις επαφή με κανέναν και υπάρχει πλήρης εχεμύθεια. Το δείπνο και το πρωινό στα δίνουν από ένα πορτάκι και τα τρως στο δωμάτιο. Όλο το δωμάτιο είναι state of the art, με jaccuzi, ντουζιέρες κλπ ενώ φώτα, μουσική, τηλεόραση, aircondition ακόμα και οι παραγγελίες για το φαγητό ελέγχονται ηλεκτρονικά από το κέντρο των κομάντος.

Τα δε φώτα, εκτός από το να τα δυναμώνεις και να τα χαμηλώνεις μπορείς να επιλέξεις ορισμένες preset λειτουργίες όπως ν' αναβοσβήνουν σαν σε disco. Το δωμάτιο διαθέτει καθρέφτες παντού, ακόμα και πάνω από το κρεβάτι (χμ) ενώ στις παροχές συμπεριλαμβάνονται, εκτός από σοκολατάκια, και 2 προφυλακτικά. Τώρα αν είσαι ο Τατσόπουλος και χρειάζεσαι παραπάνω, ε δεν θα μπούμε μέσα για πάρτη σου. Να φέρεις τα δικά σου. 
Να μια ιδέα του δωματίου:

Το jaccuzi

Διακρίνεται ο καθρέπτης πάνω από το κρεβάτι κι ένας πίνακας άγνωστου καλλιτέχνη για όσους χρειάζονται έμπνευση

Η ντουζιέρα είναι στην τελευταία λέξη της τεχνολογίας και του design

Μπορείς επιπλέον να παραγγείλεις και να σου φέρουν διάφορα βοηθήματα όπως παστίλιες (για τον πόνο του άλλου), δονητές, χειροπέδες, μαστίγια, ακόμα και κουστούμια για μεταμφιέσεις όπως αστυνομικίνα, νοσοκόμα, γραμματέας, υπηρέτρια, κολεγιοκόριτσο και άλλα. Για κάθε γούστο και βίτσιο.
Είναι γεγονός ότι είναι εξαιρετικά καθαρό και δεν μπλέκεσαι με κανέναν αφού δεν υπάρχουν διάδρομοι παρά μόνον αυτοί που χρησιμοποιούνται από το προσωπικό. Για ορισμένους το προτέρημα αυτού του ξενοδοχείου είναι η εχεμύθεια αλλά για μένα είναι ότι είχα την μηχανή σε κλειστό γκαράζ δίπλα στο δωμάτιο μου. Πάντως έχει και τα καλά του. Την άλλη μέρα το πρωί όταν άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον εαυτό μου στον καθρέπτη οροφής θυμήθηκα ότι ήθελα να πάρω ένα drone.
Την Τετάρτη 23 Οκτ αφού πήρα το πρωινό μου μέσα από το πορτάκι, φόρτωσα την μηχανή, πλήρωσα (πριν την έξοδο από το compound τ' οποίο περιβάλλεται από τοίχο έχει ένα παράθυρο με έναν υπάλληλο μέσα όπου πληρώνεις) κι έφυγα. Αποφάσισα τελικά να κόψω προς τα δυτικά για να βγω κοντά στις Άνδεις και από εκεί να κατέβω νοτιότερα μέχρι τον παγετώνα Perito Moreno. Το δρομολόγιο που θ' ακολουθούσα θα ήταν:
https://www.google.com.ar/maps/dir/%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%84%CF%8C%CF%81%CE%BF+%CE%A1%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%B2%CE%B9%CE%B1,+%CE%A4%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84/Perito+Moreno,+%CE%A3%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B6/@-46.1169784,-70.3262145,8z/data=!4m13!4m12!1m5!1m1!1s0xbde4544de04824f5:0x5d9f7f8e3bb8ee4b!2m2!1d-67.4822429!2d-45.8656149!1m5!1m1!1s0xbdecfa36ad96c16d:0x32c3522667d38960!2m2!1d-70.9260471!2d-46.5912473?hl=el 

Στην αρχή ο δρόμος ήταν κοντά στην θάλασσα και η θερμοκρασία ευχάριστη.

Σε κάποιο check point της αστυνομίας έκαναν έλεγχο στα χαρτιά του κάθε οχήματος. Εγώ επειδή ήμουν ξένος έπρεπε να πάω στο παρακείμενο container και να δηλώσω ποιός είμαι, πού πάω και ποιός είναι ο σκοπός μου σ' αυτήν την ζωή. Στην συνέχεια μπήκα σε μια κωμόπολη και βγαίνοντας ο δρόμος που ακολουθούσα όπως μου τον υπεδείκνυε το GPS είχε κλείσει και είχαν ανοίξει μια μικρή παράκαμψη όπου έπρεπε ν' ανέβεις μια ανηφόρα με άμμο. Σιγά μην πήγαινε το Varadero στην ανηφόρα με άμμο ειδικά έτσι φορτωμένο όπως ήταν. Έτσι, παρά την φιλότιμη μου προσπάθεια, μετά από λίγο βρεθήκαμε και οι 2 ξαπλωμένοι στην άμμο, ευτυχώς χωρίς απώλειες. Αμέσως έτρεξαν 5-6 οδηγοί άλλων οχημάτων με βοήθησαν να σηκώσουμε την μηχανή και με έσπρωξαν στην ανηφόρα μέχρι να πατήσω σε πιο στερεό έδαφος. Το κακό ήταν ότι δεν είχα προλάβει να αποσυνδέσω το καλώδιο του αερόσακκου ο οποίος άνοιξε κι έτσι πήγε ένα φιαλίδιο τζάμπα. Βέβαια κι εγώ και η μηχανή γίναμε μέσα στα χώματα αλλά μικρό το κακό.
Αφού ξαναπάτησα άσφαλτο συνέχισα κανονικά το ταξίδι μου στην Ruta 42 από ανατολικά προς δυτικά. Ο δρόμος ήταν άδειος από κίνηση και το μόνο που είχε και στις 2 μεριές ήταν αντλίες πετρελαιοπηγών.

Μετά από κάμποση ώρα έφτασα στον ξενώνα που είχα κλείσει ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με το ξενοδοχείο της προηγουμένης. Ήταν πολύ ωραίες ξύλινες καμπάνες έξω από το χωριό Perito Moreno. Μόνον η τιμή ήταν ίδια.
Την επομένη, Πέμπτη 24 Οκτ, ξεκίνησα να κατεβαίνω πάλι προς τον Νότο κοντά στις Άνδεις πλέον και τα σύνορα με την Χιλή. 
https://www.google.com.ar/maps/dir/Perito+Moreno,+Santa+Cruz+Province/Gobernador+Gregores,+%CE%A3%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B6/@-47.6656053,-71.8470434,8z/data=!3m1!4b1!4m13!4m12!1m5!1m1!1s0xbdecfa36ad96c16d:0x32c3522667d38960!2m2!1d-70.9260471!2d-46.5912473!1m5!1m1!1s0xbdbf89c610544fdf:0x311f19c6722a673a!2m2!1d-70.2485017!2d-48.7509053?hl=el 
Το τοπίο ήταν άνυδρο κι εδώ (προφανώς οι βροχές που έρχονται από δυσμάς σταματούν πάνω στις Άνδεις) αλλά πού και πού είχε και καμιά στροφή....

.... ενώ αραιά και πού φαινόντουσαν και οι Άνδεις.

Η διαδρομή της ημέρας ήταν κάπου 350 χλμ για 150 από τα οποία έβλεπα αριστερά και δεξιά του δρόμου guanacos. Βοσκούσαν αμέριμνα στην άνυδρη γη και αν σταματούσες για να τα δεις έφευγαν.

Μπορεί ν' ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις καμήλες αλλά τις μπάρες του δρόμου τις πηδούσαν σαν ελάφια.
Σε ορισμένα κομμάτια ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, κι αυτήν την φορά τον είχα στα δεξιά, που έδινα μάχη. Μου πάγωνε την δεξιά μεριά, μόνον όταν έκανα στροφή 360 μοιρών (που είχε πει και ο Αλέξης που είναι και του Πολυτεχνείου), πάγωνε την αριστερή. 
Πάντως είναι φοβερή η αίσθηση καμιά φορά ότι ταξιδεύεις μόνος σου. Όταν σταματούσα για φωτογραφίες ή οτιδήποτε άλλο κι έμενα κάπου 10 λεπτά σταματημένος δεν περνούσε ούτε ένα όχημα.
Νωρίς σχετικά έφτασα στο Gobernador Gregores, το χωριό που είχα κλείσει για να μείνω κι εγκαταστάθηκα σε έναν ωραίο και πολύ καινούργιο ξενώνα.
Η Παρασκευή 25 Οκτ ξημέρωσε ηλιόλουστη αλλά από το πρωί φάνηκε να πηγαίνουν όλα στραβά. Κατ' αρχάς όταν πήγα να πληρώσω στο ωραίο ξενοδοχείο που έμεινα είχε χαλάσει το POS και δεν έπαιρνε κάρτες. Τελικά ήρθε μια φίλη της υπαλλήλου η οποία είχε εκείνη την συσκευή που την συνδέεις με το κινητό και περνάει την κάρτα. Όταν ρώτησα την ξενοδόχο πώς θα βγω στην Ruta 40  για να πάω για El Calafate μου έδωσε οδηγίες αλλά μου είπε ότι είχε ένα μεγάλο κομμάτι χωματόδρομο. Στον χάρτη που έχω δεν φαινόταν κάτι τέτοιο και τελικά με παρέπεμψε στο γραφείο τουρισμού του χωριού. Εκεί μια ευγενέστατη κοπελίτσα μου είπε ότι όντως ένα κομμάτι 72 χλμ ήταν χωματόδρομος. Η μηχανή μου δεν είναι για πολύ χωματόδρομους ειδικά έτσι όπως είναι φορτωμένη. Η εναλλακτική λύση ήταν να κάνω έναν γύρο μήκους 700 χλμ το οποίο το απέριψα κατευθείαν. Όσο πήγαινε και χειροτέρευε το πράγμα. Ευτυχώς η κοπέλα επικοινώνησε με την αστυνομία του χωριού εκεί που τέλειωνε ο χωματόδρομος και της είπαν ότι ο δρόμος ήταν βατός αφού δεν είχε βρέξει για μέρες. Μετά πήγα στο βενζινάδικο να φουλάρω το οποίο έκλεισε για μισή ώρα για να μετρήσουν οι βενζινάδες τις δεξαμενές τους. Όση ώρα περίμενα ήταν και 2 αυτοκίνητα του Αργεντίνικου στρατού εκεί που περίμεναν κι αυτά να φουλάρουν κι έπιασα κουβέντα με τους αξιωματικούς τους. Όταν γεμίσαμε όλοι, μου ευχήθηκαν καλή τύχη και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Μετά από 60 χλμ έφτασα στον χωματόδρομο ο οποίος δεν ήταν χωματόδρομος αλλά χαλικόδρομος. Ακόμα καλύτερα δηλαδή. Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσήλθα κι έκανα 72 χλμ νιώθοντας τους τροχούς αλλού να πατούν και αλλού να βρίσκονται. Κινούμουνα με ταχύτητες 40-60 χλμ/ώρα και προς το τέλος που ο δρόμος έγινε πιό σκληρός, ή που του πήρα τον αέρα, ανέβασα λίγο.

Τελικά τα κατάφερα και βγήκα αλώβητος. Όση ώρα ήμουν εκεί (γύρω στην μιάμιση ώρα δηλαδή) είδα αγελάδες, αρνάκια, guanacos μέχρι κι ένα πουλί λίγο μικρότερο από στρουθοκάμηλο (μου φαίνεται ότι λέγεται Rhea) με καμιά δεκαριά κλωσσόπουλα να το ακολουθούν.
Στην συνέχεια η διαδρομή που ακολούθησα ήταν όμορφη με ελαφριές στροφές δίπλα στο ποτάμι Rio La Leona και τις λίμνες Viedma και Argentino.

Lago Viedma

Rio La Leona

Rio La Leona

Lago Argentino

Lago Argentino

Μετά από πεντέμιση ώρες στον δρόμο έφτασα στο El Calafate όπου θα στρατοπεδεύσω για 4 μέρες για να δω τον παγετώνα Perito Moreno και για να βάλω πλυντήριο διότι σε λίγο θα μπω σε sovrako save mode.

Μιχάλης
El Calafate
25 Οκτ.

Vamos a la playa

Ξημέρωσε η Κυριακή 20 Οκτ στο Puerto Madryn κι εγώ είχα κλείσει μ' ένα πρακτορείο να πάω στην χερσόνησο Βαλντές που είναι κοντά και είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Έτσι στις 7:30 το πρωί (ωχ) ένα minibus πέρασε έξω από τον ξενώνα μου και με πήρε. Μετά από μία ώρα και κάτι φτάναμε στο μοναδικό χωριό που υπάρχει στην χερσόνησο και λέγεται Puerto Piramides για να μπούμε σε βάρκες και να πάμε για παρατήρηση φαλαινών. Η επιβίβαση στην βάρκα έγινε ενώ αυτή ήταν ακόμα στην στεριά πάνω στο trailor. Κάτι θηριώδη τρακτέρ (απ' αυτά που δεν κολλάνε με τίποτα στην άμμο) μ' έναν τεράστιο ρυμό έλξεως βάζουν και βγάζουν τις βάρκες από το νερό.

 Οι φάλαινες του είδους Ballena Franca Austral φαινόντουσαν από την ακτή και πράγματι δεν χρειάστηκε να πάμε περισσότερο από 100μ. για να βρεθούμε δίπλα τους. Αυτήν την εποχή είναι η περίοδος θηλασμού των μικρών τους κι έρχονται στην περιοχή γι αυτήν την δουλειά.

Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα είδαμε και θαλάσσιους λέοντες που είχα δεί και πριν 2,5 χρόνια στο στενό Beagle κάτω στην Γή του Πυρός. Μετά από μία ώρα και κάτι βγήκαμε από την θάλασσα με τον ίδιο τρόπο που μπήκαμε και όσοι ήθελαν έκατσαν για φαγητό ενώ όσοι δεν ήθελαν (όπως εγώ) έκαναν βόλτα στο Puerto Piramides για να φωτογραφίσουν κανένα χρωματιστό σπίτι.

Πέρασα κι έξω από τον σταθμό των εθελοντών πυροσβεστών όπου είχαν αυτό το καταπληκτικό (αλλά δεν ξέρω αν ήταν και χρηστικό) πυροσβεστικό όχημα,

... όπου οι πυροσβέστες είχαν τις θέσεις τους.

Μετά βρεθήκαμε με τους χορτασμένους, μπήκαμε στο minibus και φύγαμε για να πάμε σε άλλη περιοχή της χερσονήσου κάνοντας 75 χλμ σε χωματόδρομο. Στον δρόμο είδαμε guanacos τα οποία μαζί με τα Llama και τα Alpaca ανήκουν στην οικογένεια των καμηλοειδών της Νοτίου Αμερικής.

Εκτός από καμηλοειδή έχουν και καγκουροειδή (και δεν εννοώ κάγκουρες αλλά μαρσιποφόρα) εδώ κάτω.

Αυτά, εδώ τα λένε λαγούς αλλά είναι αρκετά μεγαλύτερα από λαγούς και βέβαια έχουν μάρσιπο.
Όταν τελικά φτάσαμε εκεί που ήταν να πάμε είδαμε πάλι θαλάσσιους λέοντες να λιάζονται (τρόπος του λέγειν αφού δεν είχε ήλιο)....

... και θαλάσσιους ελέφαντες με τα μικρά τους.

Μέχρι και πιγκουίνους Μαγγελάνους:

Είχα και τον τηλεφακό μου μαζί, για τα μακρινά πλάνα, κι έκανα τον μάγκα μέχρι που είδα αυτήν...

... κι έκανα τουμπεκί* ψιλοκομμένο.
Φεύγοντας από εκεί πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το Puerto Madryn έχοντας κάνει σχεδόν 400 χλμ, τα μισά απ' αυτά σχεδόν, σε χωματόδρομο.

Μιχάλης
Puerto Madryn
21 Οκτ.
* Τουμπεκί= ο καπνός στα τούρκικα, από το tobacco. Είναι ο καπνός που χρησιμοποιείται στον αργιλέ κι αν είναι ψιλοκομμένος προφανώς καπνίζεται καλύτερα.

1360+90 χλμ σε 4 μέρες.

Ξεκίνησα λοιπόν όπως έγραφα στις 16 Οκτ για τον νότο με σκοπό να κάνω την διαδρομή Buenos Aires - Azul - Bahia Blanca - Las Grutas - Puerto Madryn (όπως φαίνεται στον παρακάτω σύνδεσμο).
https://www.google.com.ar/maps/dir/Buenos+Aires,+%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%86%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%82/Azul,+%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%86%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%82/Bah%C3%ADa+Blanca,+%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%86%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%82/Las+Grutas,+%CE%A1%CE%AF%CE%BF+%CE%9D%CE%AD%CE%B3%CF%81%CE%BF/%CE%A0%CE%BF%CF%85%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF+%CE%9C%CE%AC%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BD,+%CE%A4%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%84/@-38.6001727,-66.3833708,6z/data=!4m37!4m36!1m5!1m1!1s0x95bcca3b4ef90cbd:0xa0b3812e88e88e87!2m2!1d-58.3815591!2d-34.6036844!1m5!1m1!1s0x9594270cb473174b:0x2f7ccb12e36c6a9c!2m2!1d-59.8540382!2d-36.7749672!1m10!1m1!1s0x95edbcabdc1302bd:0x76d1d88d241e7a11!2m2!1d-62.2663478!2d-38.7183177!3m4!1m2!1d-62.9200121!2d-40.7553563!3s0x95f6a19d8dea49f9:0xf7ccb38dfa8e043f!1m5!1m1!1s0x95fa332ef10b0b27:0x82c47ba662165cdf!2m2!1d-65.0943303!2d-40.8108283!1m5!1m1!1s0xbe02355e87a2ead1:0x1e890d2810b44382!2m2!1d-65.0317175!2d-42.7694476!3e0?hl=el

Την πρώτη μέρα, 16 Οκτ, ξεκίνησα με βροχή από το  Buenos Aires αλλά σύντομα σταμάτησε και συνέχισα σε συννεφιά. Η απόσταση ήταν λίγο παραπάνω από 300 χλμ και αφού παιδεύτηκα να βγω από την πρωτεύουσα και γύρω στα 50 χλμ μετά τέλειωσε ο αυτοκινητόδρομος, συνέχισα στον Ruta 3. Η διαδρομή είχε πολύ κίνηση από αμέτρητα φορτηγά τα οποία μετέφεραν προϊόντα από την πρωτεύουσα στην επαρχία και αντίστροφα ενώ δεξιά και αριστερά έβοσκαν αμέριμνα αμέτρητα γελάδια στις Αργεντίνικες pampas. Αφού έφτασα στο Airbnb που είχα κλείσει η Όλγα που θα με φιλοξενούσε με ρώτησε πώς ήταν η διαδρομή και της απάντησα: Muchos camiones y muchas vacas (= πολλά φορτηγά και πολλές αγελάδες). Λίγο μετά κι ενώ έπινα το μάτε που μου έφτιαξε η Όλγα, πέρασε ο πρώην κουνιάδος της και μου πρότεινε να πάω σπίτι του που θα είχε barbeque. Φύγαμε λοιπόν, κάναμε μια γύρα στα μαγαζιά να ψωνίσουμε για το barbeque και καταλήξαμε στο σπίτι του κουνιάδου για το ψήσιμο. Ο κουνιάδος είχε νοικάρη στο Airbnb του έναν Νεοζηλανδό που είχε έρθει από την Αυστραλία για δουλειές και τουρισμό. Μαζί του είχε έρθει και φίλη του, 38 χρονών, για βόλτα η οποία όμως ήταν τόσο άτυχη που έπαθε έμφραγμα και πέθανε στην Αργεντινή στην μέση του πουθενά. Έτσι ο Νεοζηλανδός ξέμεινε στην Αργεντινή να προσπαθεί να βρεί τρόπο να μεταφέρει την σορό στην Αυστραλία. Τέλος πάντων, κάθισε μαζί μας κι αυτός, έφαγε και ήπιε και κατά τις 11 το διαλύσαμε έχοντας ήδη από την πρώτη μέρα γευτεί την αργεντίνικη φιλοξενία, τρώγοντας εξαιρετικό κρέας ενώ όλη η μέρα, εξαιρώντας τις βενζίνες, μου κόστισε τα 19 ευρώ του Airbnb το οποίο περιλάμβανε και πρωινό.
Την επομένη, 17 Οκτ, ξεκίνησα εν μέσω δυνατής βροχής για την Bahia Blanca 400 χλμ παρακάτω. Από τα 400, τα 300 περίπου έβρεχε συνεχώς ενώ τα φορτηγά που ερχόντουσαν από απέναντι και αυτά που προσπερνούσα με έλουζαν κανονικά. Είχα βάλει βέβαια τ' αδιάβροχα αλλά μετά από 5 ώρες πόσο ν' αντέξουν κι αυτά; Έτσι όταν εφτασα στο Airbnb που είχα κλείσει ήμουν βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο. Τόσο που η Τερέζα που θα με φιλοξενούσε με ρώτησε πώς ήταν η διαδρομή και της απάντησα: Mucho agua (=πολύ νερό). Ευτυχώς το δωμάτιο που μου έδωσε η Τερέζα ήταν ευρύχωρο με ένα δυνατό θερμαντικό σώμα όπου άπλωσα ότι φορούσα για να στεγνώσει. Η Bahia Blanca δεν έλεγε τίποτα και έτσι την επομένη που η μέρα ξημέρωσε με ήλιο ξανακαβάλησα την μηχανή κι έφυγα γι άλλα 400 χλμ μέχρι ένα παραθαλάσσιο θέρετρο με τ' όνομα Las Grutas. Έτσι ηλιόλουστη όπως ήταν η μέρα θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει καλά αν δεν με σταματούσε η αστυνομία επειδή προσπέρασα ένα φορτηγό σε διπλή γραμμή. Εκεί άρχισε το παπατζιλίκι. Δεν μίλαγα ισπανικά (τ' οποίο δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια έτσι όπως τα μιλούν εδώ), έκανα και κάτι καλοπροαίρετες αλλά αποτυχημένες προσπάθειες να πω 5 λέξεις στην γλώσσα τους, και δώσε ντοκουμέντο και πασαπόρτε και σοβαρό αδίκημα και στο τέλος μου την χαρίσανε και έφυγα.
Ο δρόμος όπως τις 2 προηγούμενες μέρες ατέλειωτες ευθείες, ατέλειωτες pampas, αμέτρητες αγελάδες κι ευτυχώς μετρημένα φορτηγά. Δηλαδή όχι μόνον φορτηγά, αλλά γενικώς λίγη κίνηση.

Με συνετή οδήγηση η μηχανή μού δίνει αυτονομία περίπου 400 χλμ. Παρ' όλα αυτά εδώ στην Ν. Αμερική βάζω βενζίνη κάθε φορά που βρίσκω βενζινάδικο αρκεί να έχω κάνει 150-200 χλμ. Όταν σήμερα στα 270 χλμ πέρασα ένα βενζινάδικο, το οποίο δεν μου γέμιζε το μάτι, φαντάστηκα ότι θα έβρισκα παρακάτω. 45 χλμ μετά και μη έχοντας βρει βενζινάδικο σταμάτησα ανήσυχος στην άκρη του δρόμου όταν το χε-πε-έσσε (αυτό που στα ελληνικά λέμε τζι-πι-ες) μου έδειξε την παρακάτω εικόνα:

Έβαλα μπρος τα απλικέισιονς που σου λένε πόσο κοντά έχει βενζινάδικο. Αλλά εκεί στην μέση του πουθενά δεν είχε σήμα ούτε το τηλέφωνο, όχι ίντερνετ. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να γυρίσω πίσω αυτά τα 45 χλμ στο βενζινάδικο που είχα προσπεράσει και καλά έκανα διότι τελικά το επόμενο βενζινάδικο ήταν 130 χλμ παρακάτω και αποκλείεται να έφτανα. Από μια μ@λ@κία μου λοιπόν έκανα 90 χλμ παραπάνω αλλά ευτυχώς ήταν ακόμα νωρίς, δεν διακινδύνευα να με πιάσει η νύχτα και ο καιρός ήταν καλός. Έφτασα στο Las Grutas (= τα σπήλαια), έκλεισα την μηχανή στο ξενοδοχείο και μετά από τον απαραίτητο καλλωπισμό βγήκα για να δειπνήσω με mariscos (= θαλασσινά).
Την επομένη, 19 Οκτ, ξαναβγήκα στους δρόμους αλλά αυτή την φορά η θερμοκρασία είχε αρχίσει ν' ανεβαίνει. Η διαδρομή μια ατελείωτη ευθεία, αριστερά και δεξιά μόνον κάτι θάμνοι και τέλος πλέον οι αγελάδες. Η κίνηση λίγη....

.... αλλά με τέτοιες ευθείες ούτε για κατούρημα δεν μπορούσες να σταματήσεις διότι φαινόσουν απ' όλες κατευθύνσεις από απόσταση 100 χλμ.

Αν μπορούσα να βάλω μουσική να συνοδεύει τις φωτογραφίες, σίγουρα στην παραπάνω θα έβαζα αυτήν την μουσική που είχαν σε κάτι παλιές καουμπόυκες ταινίες που δείχνει αγκάθια να ρολλάρουν στον άνεμο σ' ένα χωριό του Φαρ Ουέστ όπου όλοι οι κάτοικοι έχουν εξαφανιστεί λίγο πριν βγούν οι πιστολέρος για την καθιερωμένη μονομαχία.
Μ' αυτά και μ' αυτά έφτασα και στο Puerto Madryn στ' οποίο θα μείνω 3 μέρες για να δω πράγματα. Η πόλη είναι παραλιακή και όταν βγήκα το μεσημέρι να κάνω μια βόλτα η άμπωτις είχε τραβήξει τα νερά με αποτέλεσμα να έχει μεγαλώσει η παραλία αλλά να έχουν εμφανιστεί όλα τα φύκια που υπάρχουν στον βυθό. Παρά την ζέστη λίγοι ήταν στο νερό. Οι περισσότεροι την έπεφταν στην παραλία.

Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο.

Μιχάλης
19 Οκτ.
Puerto Madryn

Latinoamericana

 8 μέρες στο Buenos Aires

Graffiti στην περιοχή Palermo

Πνευματικό κέντρο της Recolleta.

Πρέπει να έχουν περάσει γύρω στα 20-25 χρόνια όταν ο ξάδελφος μου μού είχε δανείσει το βιβλίο Latinoamericana γραμμένο από τον Τσε Γκεβάρα και αναφερόταν σ' ένα ταξίδι που έκανε την δεκαετία του 50 με μιά μοτοσυκλέτα Norton. Κάμποσα χρόνια αργότερα μια ταινία βασισμένη σ' αυτό το βιβλίο βγήκε στους κινηματογράφους με τίτλο "Ημερολόγια μοτοσυκλέτας" και όπως συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις το βιβλίο ξανακυκλοφόρησε με τον τίτλο της ταινίας πλέον για να εκμεταλλευτεί την επιτυχία της. 
Έτσι κι εγώ, αφού το ταξίδι που έκανα με την μοτοσυκλέτα στην Ευρώπη το 2016 το είχα ονομάσει Eurotrip, αποφάσισα να ονομάσω αυτό το ταξίδι στην Νότιο Αμερική Latinoamericana, έτσι για να πρωτοτυπήσω (!!!).

Το απόγευμα της 7ης Οκτωβρίου, γύρω στις 6, ήμουν σ' ένα αεροπλάνο της Lufthansa με προορισμό την Φρανκφούρτη. Αφού περιπλανιόμουν για περίπου 22 ώρες στους αιθέρες προσγειώθηκα την επομένη στις 10 το πρωί (τοπική ώρα) στο Buenos Aires έχοντας περάσει μετά την Φρανκφούρτη και λίγο από το Sao Paulo της Βραζιλίας. Εκεί με παρέλαβε ο Μανώλης, ένας Ελληνο-αργεντίνος ταξιτζής, ο οποίος πριν με πάει στο διαμέρισμα που είχα κλείσει με πέρασε από το κέντρο της πόλης να τραβήξω πέσος, ν' αγοράσω τοπική κάρτα sim κι έναν προσαρμοστή (στα ελληνικότερα αντάπτορα από το adaptor) για τις πρίζες τους. Την επομένη, πάλι με τον Μανώλη, ξαναπήγα στο αεροδρόμιο της πόλης για να πάρω την μηχανή και να την περάσω από το τελωνείο με την βοήθεια του Javier και της Sandra που εξειδικεύονται σ' αυτά. Η μηχανή έφτασε την ίδια μέρα μ' εμένα, κλεισμένη σ' ένα κουτί αφού είχε ταξιδέψει σε φορτηγό από την Αθήνα στο Λονδίνο και από εκεί σε αεροπλάνο cargo στο Buenos Aires μέσω Καναδά. Όταν την έφερε το κλαρκ έδειχνε έτσι:

 Μετά από 3,5 περίπου ώρες να πηγαίνω με την Sandra από γραφείο σε γραφείο και κατά 1000 δολλάρια ελαφρύτερος έβγαινα στην εθνική, περήφανος καβαλάρης πάνω στο Varadero, για την πόλη. Τις επόμενες μέρες που έμεινα στο Buenos Aires έκανα ορισμένες δουλειές, όπως να περάσω από την πρεσβεία να τους δηλώσω ότι κυκλοφορώ στην ζώνη ευθύνης τους, να πάρω spray για την αλυσίδα της μηχανής κα.

Στο Buenos Aires είχα ξαναβρεθεί το 2017 στον δρόμο για την Ανταρκτική. Τότε το ευρώ αντιστοιχούσε σε 16 πέσος. Τώρα, με τον πληθωρισμό να τρέχει στο 50% περίπου, αντιστοιχεί σε 65 πέσος. Για όσους λοιπόν έρχονται με σκληρό νόμισμα τα πράγματα είναι φθηνότερα αλλά η αστάθεια του νομίσματος έχουν κάνει πολλούς (όπως η σπιτονοικοκυρά μου ή ο Javier και η Sandra) να ζητούν δολλάρια. Εκεί όμως που πληρώνεις με πέσος τα πράγματα είναι καλά. Η βενζίνη στοιχίζει 70 λεπτά το λίτρο κι ένας καπουτσίνο σε πολύ ωραία καφέ της ακριβής περιοχής που μένω (σαν το Ψυχικό, είναι γεμάτο πρεσβείες) έχει 2 ευρώ.

Επειδή είχα ήδη κλείσει να μείνω στο Buenos Aires  8 μέρες μου έμειναν και μερικές μέρες να κάνω βόλτες. Αν εξαιρέσεις 3 μέρες που έριχνε καρέκλες τις άλλες καβάλησα την μηχανή και έφυγα. Την μια μέρα πήγα στο Tigre. Το Tigre είναι μια κωμόπολη 30 χλμ ΒΔ του Buenos Aires στο δέλτα του ομόνυμου ποταμού ο οποίος εκβάλει στον ποταμό Rio de la Plata (αγγλιστί River Plate για τους ποδοσφαιρόφιλους). Στις όχθες των καναλιών του Rio Tigre έχουν εξοχικές κατοικίες οι Πορτένιος (= οι κάτοικοι του Buenos Aires). Στο Tigre λοιπόν μπορείς να πάρεις ένα καραβάκι και να σε κάνει βόλτες στα κανάλια, να θαυμάσεις τους ιδιοκτήτες και τις κατοικίες τους.

Αυτά τα σπίτια έχουν φως και τηλέφωνο αλλά δεν έχουν νερό και αποχέτευση. Το 80% είναι εξοχικά και το 20% μόνιμες κατοικίες και γενικά είναι υπερυψωμένες πάνω σε πασσάλους διότι τα ποτάμια έχουν την τάση να φουσκώνουν μερικές φορές. Μερικά θέλουν συντήρηση.

Ορισμένα κρατικά κτίρια είναι εντυπωσιακά:

12-14 Οκτ ήταν τριήμερη αργία στην χώρα και επειδή την πρώτη μέρα έβρεχε και την τρίτη έκανε πολύ κρύο, πολύς κόσμος κυκλοφορούσε την μεσαία (Κυριακή) που πήγα στο Tigre. Γενικά είχε πολύ πανηγύρι.

Γενικά ο καιρός αυτή την εποχή είναι πολύ άστατος. Τις πρώτες μέρες που ήρθα είχε 25 βαθμούς, ωραίος ανοιξιάτικος καιρός, καθόμαστε έξω το βράδυ, μετά έριξε τουλούμια και την Δευτέρα 14 Οκτ. έπεσε στους 12. Εκείνη την ημέρα πήγα στο νεκροταφείο της Ρεκολέτα. Είναι κάτι αντίστοιχο του Α' νεκροταφείου Αθηνών, σε μικρότερο μέγεθος κι εκεί είναι θαμμένη όλη η καλή κοινωνία του Buenos Aires, κυρίως στρατιωτικοί δηλαδή (σε λάθος εποχή γεννήθηκα). Οι περισσότεροι τάφοι είναι από τους προηγούμενους αιώνες και μερικοί είναι σαν μαυσωλεία διακοσμημένοι με αγάλματα. Μία γεύση:

Η θλιμένη χήρα

Οι στρατιώτες ακόμα τον φυλάνε με τ' όπλο υπό μάλλης

 Και ο Οίκος της οικογενείας Duarte:

Και για όσους δεν γνωρίζουν την οικογένεια Duarte, να ένα άξιο τέκνο της:

Τέλος, έκανα και μια βόλτα στους Γιαπωνέζικους κήπους της πόλης (όπου μέσα στα 3 εκατομύρια κατοίκους της πόλης βρήκα γνωστούς από την Ελλάδα!!!).

 Έτσι πέρασαν 8 μέρες στο Buenos Aires. Αύριο, 16 Οκτ, ξεκινάει ουσιαστικά το ταξίδι μου στην νότιο Αμερική με μοτοσυκλέτα. Let the show begin λοιπόν.

Μιχάλης
15 Οκτ.
Buenos Aires