Queenstown, Νέα Ζηλανδία

Το πόσο ακριβή είναι η Νέα Ζηλανδία άρχισα να το καταλαβαίνω όταν προσπάθησα να κλείσω δωμάτιο στο Queenstown την πρώτη πόλη της χώρας που θα επισκεπτόμουν. Το booking.com μου έβγαζε μόνον 3 καταλύματα στην τιμή 50-100 ευρώ/βράδυ και πάνω από 120 καταλύματα στην τιμή πάνω από 200 ευρώ/βράδυ. Βρήκα μέχρι και 6.000 ευρώ για 3 νύχτες. Λογικά αυτά τα προβλήματα θα τα είχα λυμένα διότι σύμφωνα με το πρόγραμμα θα ερχόμουν στην Νέα Ζηλανδία οργανωμένα με ένα γκρουπ μοτοσυκλετιστών από την Ελλάδα και μέσα στην οργάνωση ήταν και η διαμονή. Αλλά δυστυχώς δεν μαζεύτηκε πολύς κόσμος και το ταξίδι ματαιώθηκε. Εγώ όμως είχα βγάλει τα αεροπορικά εισιτήρια κι έτσι 3 μέρες πριν φτάσω στην Νέα Ζηλανδία βρέθηκα να ψάχνω πού θα μείνω. Τα μόνα που ήταν φτηνά ήταν οι ξενώνες (hostels) για backpackers όπου κοιμάσαι μαζί με άλλους και μοιράζεσαι και την τουαλέτα. Τελικά, μετά από πολύ ψάξιμο κατέληξα στο Airbnb να νοικιάσω ένα δωμάτιο για 110 ευρώ για τις 3 μέρες.
6:15 το πρωί της Κυριακής 25 Νοεμ. ήμουν στο αεροπλάνο για να πετάξω προς την Νέα Ζηλανδία. Φτάνοντας στην χώρα μου έκανε εντύπωση ότι ήταν η μοναδική (από τις 51) που έχω παέι, που στο αεροδρόμιο μετά το τελωνείο είχε έλεγχο για επικίνδυνα βιολογικά προϊόντα (biohazard). Εκτός του ότι έπρεπε να δηλώσεις τα τρόφιμα που έφερνες, περνούσαν όλες τις αποσκευές από σχετικό scanner.
Λίγη ώρα αργότερα έφευγα από το χώρο του αεροδρομίου οδηγώντας περήφανα ένα Hyundai Crossover Elit που νοίκιασα για τις μέρες που θα είμαι στην χώρα.
Το Queenstown είναι η 4η μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας και βρίσκεται στο νότιο μέρος του νότιου νησιού (η χώρα αποτελείται από 2 μεγάλα νησιά και πολλά μικρότερα).
https://www.google.co.nz/maps/place/%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%AF%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BF%CF%85%CE%BD/@-41.6374487,170.4235715,5z/data=!4m5!3m4!1s0xa9d51df1d7a8de5f:0x500ef868479a600!8m2!3d-45.0311622!4d168.6626435?hl=el

Είναι χιονοδρομικό θέρετρο κι επίσης η πρωτεύουσα των extreme sports της χώρας η οποία είναι γνωστή για τις επιδόσεις της σ' αυτά τα σπορ. Αρκεί να πώ ότι εδώ ήταν που εφευρέθηκε το γνωστό bungie jumping (το γνωστό κόλπο που πηδάς από μια γέφυρα δεμένος από τα πόδια μ' ένα ελαστικό σχοινί). Τώρα προσφέρουν στους τουρίστες πολλά πράγματα που προκαλούν έκκριση αδρεναλίνης αλλά είναι όλα πανάκριβα. Λεφτά να έχεις να σκορπάς.

Μετά από μια βόλτα στην πόλη βρέθηκα με την ιδιοκτήτρια του δωματίου που νοίκιασα η οποία είναι Αγγλίδα μπογιατζού. Όταν βρεθήκαμε μόλις είχε τελειώσει την δουλειά και ήρθε μεσ' στην μπογιά από την κορφή ως τα νύχια. Με πήγε λοιπόν στο δωμάτιο το οποίο είναι ένα ξύλινο κουτί μεγέθους container έξω από το σπίτι. Η δε τουαλέτα είναι μέσα στο σπίτι. Της έδωσα να καταλάβει ότι αν με έπιανε κατούρημα την νύχτα αποκλείεται να πήγαινα στο σπίτι (το οποίο ανοίγει με συνδυασμό) και μάλλον θα κατούραγα στην πόρτα της. Έτσι με αναβάθμισε και μ' έβαλε μέσα στο σπίτι. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει το γεγονός ότι θα πρέπει να μοιράζομαι την τουαλέτα με τους υπόλοιπους 4-5 ενοίκους (αν και δεν αναγραφόταν κάτι τέτοιο στο site). Επιπλέον, από πετσέτες έδωσε μόνον μία μεγάλη σώματος. Οι μικρές (οι πετσέτες χειρός όπως τις είπε) βρίσκονται στο κοινόχρηστο μπάνιο κι είναι κι αυτές κοινόχρηστες. Τέτοια υψηλά στάνταρ υγιεινής έχουν στην Αγγλία φαίνεται. Κι αφού είμαστε όλοι μια ωραία οικογένεια δεν χρειάζεται να κλειδώνουμε. Έτσι οι πόρτες των δωματίων δεν κλειδώνουν και η τήρηση της ασφαλείας επαφίεται στον πατριωτισμό των ενοίκων.

Μιχάλης
Queenstown
25 Νοε

50

50; Τί 50; Έτη; Μπα, αυτά τα έχουμε ξεπεράσει προ πολλού.

20 Νοεμβρίου κατά τις 11:30 το πρωί ένα μεγάλο Boeing 787 Dreamliner της Scoot airlines τροχοδρομούσε για απογείωση στο Ελ. Βενιζέλος κι εγώ καθόμουν στην θέση 11Η δίπλα στον διάδρομο. 11 ώρες μετά προσγειωνόμαστε στην Σιγκαπούρη και η τοπική ώρα ήταν 4:30 το πρωί. Θεωρητικά ήταν η 50η χώρα που πατούσα το πόδι μου αλλά επειδή δεν βγήκα από το αεροδρόμιο δεν την κατέγραψα στα επίσημα πρακτικά. Είχα 6 ώρες αναμονή πριν πάρω την επόμενη πτήση για Μελβούρνη κι έτσι σερνόμουν στα μαγαζιά του αεροδρομίου τα περισσότερα από τα οποία ήταν κλειστά. Όταν λίγο αργότερα άνοιξαν ήπια έναν latte με croissant σοκολάτα αν και για μένα που ήμουν ακόμα σε ώρα Ελλάδος ήταν ακόμα 11 το βράδυ.

Αεροδρόμιο Σιγκαπούρης. Κάτω από την φίρμα είναι η είσοδος του μαγαζιού ενώ το μπλε γύρω από την πόρτα είναι μια τεράστια οθόνη.

Όταν ήρθε η ώρα ανέβηκα σε ένα τεράστιο Airbus A380 της Singapore Airlines και κάθισα στην σειρά 64 ενώ τα νούμερα συνέχιζαν και στον 2ο όροφο. Ευτυχώς όμως παρότι ήμουν στα μεσαία καθίσματα δεν είχα κανέναν άλλο κοντά μου κι έτσι την έπεσα πιάνοντας 4 θέσεις και κοιμήθηκα κανένα τρίωρο. Σηκώθηκα για τα 2 φαγητά και είδα και 2 ταινίες στο πολυσύστημα. Έτσι γίνεται όταν η πτήση διαρκεί άλλες 7 ώρες. Τέλος βγήκα στην Μελβούρνη το επόμενο βράδυ (θεωρητικά) απ' όταν έφυγα (από την Αθήνα) και στο αεροδρόμιο με περίμενε ο Ζώης που θα μου παρείχε φιλοξενία, κάνοντας έτσι την Αυστραλία την 50η χώρα που επισκέπτομαι και την Ωκεανία την μοναδική ήπειρο που δεν είχα κατακτήσει από τις 7 (σύμφωνα με τους Αμερικανούς).
Εγώ είχα ετοιμαστεί για καλοκαίρι στο νότιο ημισφαίριο και πήρα όλα τα κοντομάνικα συν μαγιώ, πετσέτες και αντηλιακά αλλά στην Μελβούρνη έκανε κολόκρυο του κερατά (12 βαθμούς C) κι έβρεχε. Τσάμπα θα πάει το αντηλιακό με δείκτη 50. Έμεινα 4 μέρες και τις 4 είχε σχεδόν τον ιδιο καιρό.
Στην Μελβούρνη ζουν περισσότεροι από 300 χιλιάδες Έλληνες και βέβαια δεν έχασα την ευκαιρία να κάνω μια βόλτα στο Oakleigh που ζουν οι περισσότεροι και που είναι γεμάτο με σουβλατζίδικα και καφετέριες για φραπέ.
Επειδή ο καιρός δεν επέτρεπε πολλές βόλτες κι επειδή εγώ είχα πολλές δουλειές να κάνω σχετικά με το ταξίδι στην Ν. Ζηλανδία, δεν κυκλοφορήσαμε πολύ. Βγήκαμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης για καφέ, όπου το πάρκινγκ για 2 ώρες κόστιζε περίπου 20 ευρώ!!!!!

Το Σάββατο παρά την συνεφιά πήγαμε μια βόλτα στην κοντινή παραλία του Brighton. Απέχει περίπου 5 χλμ από το κέντρο της πόλης και βέβαια είναι η ακριβότερη περιοχή.

Πίσω από τους kite surfers φαίνοται οι ουρανοξύστες του κέντρου.

Αυτές οι καμπίνες 5-8 τμ στην παραλία χρησιμεύουν για να αποθηκεύονται μέσα ξαπλώστρες και άλλα πράγματα παραλίας. Μερικές φορές οι ιδιοκτήτες τους κάθονται στην είσοδο για να μην τους χτυπά ο ήλιος αντί να στήνουν ομπρέλες. Το κόστος αγοράς μιας καμπίνας φτάνει τα 200 χιλιάδες ευρώ. Είπαμε η ακριβότερη περιοχή.

Αργά το βράδυ του Σαββάτου ξαναβρέθηκα στο αεροδρόμιο της Μελβούρνης διότι το πρωί κατά τις 6 πετούσα για Νέα Ζηλανδία.

Μιχάλης
25 Νοεμ.
Μελβούρνη

Grecia Salentina

Δευτέρα πρωί και τέλος και ο Τάραντας. Αφού κάναμε check-out από το ξενοδοχείο μας πήραμε το δρόμο για την Grecia Salentina και τα χωριά της Απουλίας. Η Απουλία λέγεται Πούλια (Puglia) στα ιταλικά και πρακτικά είναι το τακούνι από την ιταλική μπότα. Είχαμε εντοπίσει από το ίντερνετ τα ελληνόφωνα χωριά κι έτσι στο πρώτο που πήγαμε, στο Maruggio, σταματήσαμε όταν είδαμε κάποιους παππούδες να κάθονται σ' ένα παγκάκι και να σχολιάζουν τους περαστικούς. Σκεφτήκαμε ότι αφού είναι παππούδες σίγουρα θα μιλάνε την ελληνική διάλεκτο. Τελικά τα μόνα ελληνικά πού ήξεραν ήταν αυτά που είχαν μάθει από Έλληνες εργάτες όταν δούλευαν μαζί στην Γερμανία όπως μ@λ@κ@ς, κ@ργιόλα, θα γ@μ...σω κλπ. Δεν μου φάνηκαν και τόσο αρχαϊζοντα και σίγουρα δεν είχαν την ποιητικότητα των στίχων που ακούγονται στις ταραντέλλες. Χαιρετήσαμε τους παππούδες και φύγαμε για να πάμε στην μεγαλύτερη "ελληνική" πόλη, στην Καλλίπολη. Είναι η δεύτερη Καλλίπολη που επισκέπτομαι (μου φαίνεται ότι υπάρχει και μία στον Πειραιά αλλά δεν έχω πάει), με πρώτη την Καλλίπολη του Ελλησπόντου που βρέθηκα το 2015. Οι Τούρκοι οι οποίοι είναι κομπλεξικοί και προσπαθούν να αποδείξουν ότι όλα στην χώρα τους είναι τουρκικά την έχουν ονομάσει Gelibolu ενώ οι Ιταλοί που δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα την λένε Galipolis. Το αστείο είναι ότι στους τελευταίους πολέμους που έχουμε κάνει με αυτά τα δύο κράτη, τους Ιταλούς κερδίσαμε και από τους Τούρκους χάσαμε. Η Καλλίπολη είναι μια αρκετά μεγάλη πόλη με ωραία παραλία αλλά (χωρίς να την καλοδώ) εμένα δεν μ' ενθουσίασε.

Φεύγοντας από την Καλλίπολη πήραμε το δρόμο για τα εσωτερικά χωριά της Απουλίας και περάσαμε από το Galatone, το Galatina και φτάσαμε στο Martano το οποίο είναι το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής. Εκεί, όπως και σε άλλα χωριά της περιοχής, μια πινακίδα σε καλωσορίζει στα ελληνικά...

.... ενώ υπάρχουν κι άλλες επιγραφές όπως η παρακάτω:

Μετά το Martano πήγαμε στο Caprignano Salentino τ' οποίο είναι και το χωριό που είχαμε κλείσει να μείνουμε. Ο σπιτονοικοκύρης μας, ο Lucciano, ο οποίος είναι αρκετά μεγάλος δεν μίλαγε λέξη ελληνικά (φαίνεται δεν πήγε Γερμανία) αλλά ούτε και κανένας άλλος που συναντήσαμε.

Την επόμενη μέρα, Τρίτη, πήραμε τις μηχανές για να κάνουμε μια βόλτα στην χερσόνησο της Απουλίας. Ξεκινήσαμε από το χωριό Castignano de Greci (=Καστινιάνο των Ελλήνων), συνεχίσαμε στο Maglie για να πάρουμε έναν γρήγορο δρόμο και να καταλήξουμε στην Leuca τ' οποίο είναι το νοτιότερο σημείο της Απουλίας (Leuca δεν σημαίνει τίποτα στα ιταλικά αλλά πολύ πιθανόν να βγήκε από το ελληνικό "λεύκα").

 Εκεί σταματήσαμε για έναν καφέ σε ένα πολύ ωραίο περίπτερο.

Ενώ η θερμοκρασία άρχισε ν' ανεβαίνει εμείς πήραμε τον δρόμο SP 358 για ν' ανεβούμε την χερσόνησο της Απουλίας από την ανατολική πλευρά. Ο δρόμος κινείτο σχεδόν σε όλο το μήκος του κοντά στην θάλασσα και δεν ήταν λίγες οι φορές που σταματήσαμε για φωτογραφίες.

Καταλήξαμε στο Otranto που είναι το πιο κοντινό σημείο της Ιταλίας στα Βαλκάνια και συγκεκριμένα είναι απέναντι από την Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου. Είναι το σημείο που στις αρχές της δεκαετίας του 90 οι Αλβανοί ερχόντουσαν κατά μιλιούνια στην Ιταλία και οι Ιταλοί τους πετάγανε στην θάλασσα (τότε δεν υπήρχαν αλληλέγυοι να φωνάξουν). Τα στενά του Οτράντο ουσιαστικά χωρίζουν την Αδριατική θάλασσα στο Βορρά από το Ιόνιο πέλαγος στον Νότο και είχαν στρατηγική σημασία για την Ιταλία και την Γιουγκοσλαβία αφού αν αποκλειόντουσαν έκλειναν μέσα στις Αδριατική τους αντίστοιχους στόλους. Τέλος με τις γεωπολιτικές αναλύσεις.

Φτάσαμε καταμεσήμερο στο Otranto, έκανε ζέστη πάνω από 30 βαθμούς και ο κόσμος είτε κοιμόταν στα σπίτια τους είτε ήταν στις παραλίες.

Εμείς σταματήσαμε στην γιαγιά Τίνα να πιούμε κάτι δροσιστικό:

Αφού δροσιστήκαμε αρκετά, φύγαμε για το χωριό μας και ξανακατεβήκαμε το βράδυ για φαγητό και ποτό.

Έτσι ξημέρωσε και η Τετάρτη, τελευταία μέρα μας στην Ιταλία και αφού χαιρετήσαμε τον σπιτονοικοκύρη μας, ο οποίος ήταν εξόχως εξυπηρετικός, φύγαμε για το χωριό τ' οποίο όχι μόνον ανήκει στην Μεγάλη Ελλάδα αλλά έχει και ελληνικό όνομα: Καλημέρα.

Στην πλατεία του χωριού βρήκαμε μερικούς ανθρώπους και όταν τους ρώτησα αν μιλάει κανείς ελληνικά μου απάντησαν:"όλοι". Τελικά πράγματι αυτοί οι άνθρωποι μιλούσαν γκρεκάνικα (grico στην τοπική διάλεκτο) αλλά όπως είναι φυσικό ήταν δύσκολο να τους καταλάβω. Με παρότρυναν να πάω στο μουσείο τους αλλά λόγω ελλείψεως χρόνου δεν πήγα.

Η μεγαλύτερη πόλη της Grecia Salentina είναι το Lecce το οποίο δεν ήταν πολύ μακρυά και έτσι πήγαμε να το δούμε.

Ο Καθεδρικός του Lecce

Ο Καθεδρικός του Lecce μέσα

Η κρύπτη του Καθεδρικού του Lecce

Τελικά κινηθήκαμε προς το Μπρίντεζι (Βρινδήσιον στα ελληνικά) διότι πλησίαζε και η ώρα. Κι ενώ είχαμε αράξει στο λιμανάκι και απολαμβάναμε το τελευταίο μας gelato ένα πλοίο άρχισε να έρχεται απειλητικά κοντά μας.

Τελικά, ευτυχώς δεν μας χάλασε την απόλαυση του gelato κι έτσι κινηθήκαμε προς το λιμάνι να πάρουμε το καράβι που θα μας έπαιρνε από την Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia) για να μας πάει στην Μικρή.

Έτσι τέλειωσε άλλο ένα ταξίδι κι εγώ γύρισα στο σπίτι μου στην Νότια, πλέον, Μακεδονία αφού την Βόρεια την δώσαμε σ' άλλους.

Μιχάλης
Θεσσαλονίκη, Νότια Μακεδονία
14 Ιουνίου

Από την Σικελία στην Καλαβρία και στην Απουλία

Σάββατο πρωί αφήσαμε πίσω μας την όμορφη Ταορμίνα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής στην ηπειρωτική Ιταλία. Φτάσαμε στην Μεσσίνα και πήραμε το φέρυ για να διασχίσουμε τα στενά της Σκίλλας και της Χάρυβδης όπως λέγεται το στενό ανάμεσα στην Σικελία και την Καλαβρία, εξ αιτίας των θαλάσσιων ρευμάτων που υπάρχουν και τα οποία δυσκόλευαν τους ναυτικούς πριν εφευρεθούν τα μηχανοκίνητα σκάφη.
Περνώντας στο Ρήγιο της Καλαβρίας (Regio di Calabria στα ιταλικά) είχαμε σκοπό να πάμε μέχρι τον Κρότωνα. Πήραμε λοιπόν τον παραλιακό δρόμο από το Ρήγιο και μετά από αρκετές ώρες βγήκαμε στον Κρότωνα. Η διαδρομή περνάει από μερικές πανέμορφες παραλίες με ωραίο σμαραγδένιο χρώμα στην θάλασσα αλλά γενικά δεν είναι αναπτυγμένη. Έτσι λοιπόν, μετά τις Συρακούσες όπου είχε ζήσει ο Αρχιμήδης πήγαμε και στον Κρότωνα που είχε ζήσει ο Πυθαγόρας. Ο ιδιοκτήτης του Β&Β που μείναμε μας είπε ότι οι κατοικοι του Κρότωνα λέγονται Pitagoristi(!).
Κάνοντας μια βόλτα στην πόλη δεν είδα τίποτα να μ' ενθουσιάζει. Έχει ένα παραλιακκό μέτωπο αλλά όπως είπαμε και με τον Ντένη θυμίζει λίγο Ασπροβάλτα. Ενδιαφέρον ήταν το εστιατόριο που φάγαμε το οποίο έβγαζε μιά βεράντα που στηριζόταν με κολώνες μέσα στην θάλασσα.

Κυριακή πρωί φύγαμε από τον Κρότωνα με προορισμό τον Τάραντα. Στον δρόμο κάναμε και μια στάση να δούμε το χωριό Matera στο οποίο οι κάτοικοι μέχρι την δεκαετία του 50 έμεναν σε σπηλιές σαν τρωγλοδύτες. Έτσι μεγάλο μέρος του χωριού, το οποίο λέγεται Sassi, είναι χαμηλότερα από το υπόλοιπο χωριό.

Το απόγευμα φτάσαμε στον Τάραντα και αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο βγήκαμε βόλτα στην πόλη.

Στην παλιά πόλη του Τάραντα υπάρχει ένα μικρό κάστρο τ' οποίο ανήκει στο Ιταλικό ναυτικό. Το ναυτικό λοιπόν βάζει έναν υπαξιωματικό και προσφέρει δωρεάν ξενάγηση σε όποιον θέλει  σχεδόν κάθε 2 ώρες από τις 9:30 το πρωί μέχρι τις 1:30 μετά τα μεσάνυχτα. Έτσι, μετά το δείπνο πήγαμε και εμείς στο κάστρο....

....να παρακολουθήσουμε την ξενάγηση η οποία δυστυχώς ήταν μόνον στα ιταλικά. Μεταξύ των εκθεμάτων που βρέθηκαν στις ανασκαφές του κάστρου ήταν κι ένα αργύριο της εποχής του Ιησού σαν τα 30 που πήρε ο Ιούδας. Παρακάτω φαίνεται φωτογραφημένο μέσα από μεγενθυντικό φακό.

Αύριο θα φύγουμε για τα ελληνόφωνα χωριά της Απουλίας και της Grecia Salentina.

Μιχάλης
Τάραντας
10 Ιουνίου

Συρακούσες - Αίτνα - Ταορμίνα

Στις 7 του μηνός στις 12 το μεσημέρι πήραμε το καράβι και εν μέσω δυνατού ανέμου σαλπάραμε για πίσω στην Σικελία στην οποία αποβιβαστήκαμε 2 ώρες αργότερα. Βγαίνοντας από το πλοίο βάλαμε πλώρη για Συρακούσες (οξύμωρον ότι βάλαμε πλώρη αφού βγήκαμε από το πλοίο). Στον δρόμο για τις Συρακούσες κάναμε μια στάση σε μια μικρή πόλη που λέγεται Νότο. Το κέντρο ήταν βέβαια πεζοδρομημένο, είναι χαρακτηρισμένο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, και κάναμε μια βόλτα πριν κάτσουμε για καφέ και γλυκό cannolo, τυπικό της Σικελίας από ότι μου έχουν πει.

Φτάνοντας στις Συρακούσες πήγαμε κατευθείαν στο νησάκι της Ορτυγίας. Συνδέεται με την ακτή με 2 γέφυρες περίπου 50 μέτρων η κάθε μία και είναι το πιο τουριστικό μέρος της πόλης αφού είναι κατά βάση πεζοδρομημένο και γεμάτο στενάκια με εστιατόρια, καφέ και μαγαζιά. Σε μια μεγάλη πλατεία υπάρχει ο καθεδρικός ναός ο οποίος χτίστηκε πάνω στον παλιό ναό της Αθηνάς κυριολεκτικά αφού στην τοιχοποιία του καθεδρικού έχουν ενσωματωθεί και οι κίονες του ναού της Αθηνάς.

Συνεχίσαμε κάμποση ώρα ακόμα βγάζοντας φωτογραφίες, φύγαμε για να εγκατασταθούμε στο Β&Β και επιστρέψαμε ξανά το βράδυ για φαγητό και φυσικά gelato.

Ευ ζειν στις Συρακούσες.

Το επόμενο πρωί κάναμε check-out από το Β&Β και φύγαμε για να επισκεφθούμε τα αξιοθέατα της πόλης. Ξεκινήσαμε από τον νέο καθεδρικό ναό ο οποίος είναι σε φουτουριστικό στύλ.

Συνεχίσαμε με το αρχαιολογικό πάρκο των Συρακουσών εντός του οποίου υπάρχουν ένα ελληνικό θέατρο...

...και μια σπηλιά όπου ήταν το μαντείο του Διονύσου.

Φεύγοντας από τις Συρακούσες πήγαμε στην Αίτνα. Φτάνεις πολύ ψηλά, περίπου στα 1900 μέτρα, με το όχημα όπου υπάρχει ένα μεγάλο πάρκινγκ και πολλά εστιατόρια, καφέ κλπ. Από εκεί  μπορεί κάποιος, αφού δώσει 30 ευρώ, να πάρει ένα τελεφερίκ και να πάει στα 2500 μέτρα και αν δώσει άλλα 25 μπορεί ν' ανέβει ακόμα παραπάνω με ειδικά λεωφορεία. Εμείς φτάσαμε μέχρι τα 2500 μ. απ' όπου θαυμάσαμε το τοπίο γύρω, τ' οποίο είναι όλο κατάμαυρο από την λάβα.

Χθες στις Συρακούσες θεωρούσα ότι η Ορτυγία ήταν το καλύτερο μέρος της Σικελίας απ' αυτά που επισκεφθήκαμε. Μέχρι που σήμερα είδα την Ταορμίνα και αναθεώρησα. Πολύ όμορφο χωριό, με πολύ ωραία εστιατόρια καφέ και καταστήματα και με πολύ ωραίο και στυλάτο κόσμο. Μείναμε σ' ένα Β&Β λίγο πιο έξω και κατεβήκαμε το απόγευμα στην Ταορμίνα για βόλτες και φαγητό.

Κλείσαμε την βραδυά μας στο μπαρ που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία (πάνω από την πισίνα) ακούγοντας ζωντανή τζαζ και πίνοντας μοχίτο (τ' οποίο ακριβοπληρώσαμε, αλλά η φτώχεια θέλει καλοπέραση). Ήταν η τελευταία μας βραδυά στην Σικελία αφού αύριο περνάμε πίσω στην Καλαβρία.

Μιχάλης
8 Ιουνίου
Ταορμίνα