Ο Δαίμωνας της Τασμανίας

Ξημέρωσε η 24η Δεκ, η τελευταία μέρα που θα είμαστε στην Τασμανία. Είχαμε κλείσει να πάμε εκδρομή με μια εταιρεία κι έτσι πρωί-πρωί κατά τις 7:15 είμαστε στο κέντρο του Hobart έτοιμοι για αναχώρηση.
Κινηθήκαμε προς τα νοτιοανατολικά της Τασμανίας και κάναμε αρχικά μια στάση σε κάποια φάρμα καλλιέργειας λεβάντας για πρωινό. Έτσι φάγαμε βούτυρο με λεβάντα,  μαρμελάδα με λεβάντα και καφέ με καφέ έχοντας άλλη μια πανέμορφη θέα.

Φτάσαμε στο Port Arthur όπου μας περίμεναν κάτι μεγάλα φουσκωτά μήκους γύρω στα 15 μέτρα σαν αυτό:

Μπήκαμε, φορέσαμε τα κόκκινα αδιάβροχα διότι βρέχει εκεί μέσα, δεθήκαμε για να μην χάσουμε και κανέναν και τσίτα τα γκάζια.

Περάσαμε από ωραίες σπηλιές...

...περάσαμε από καταράκτες...

...είδαμε πολλά δελφίνια...

...πολλές φώκιες που έκαναν ηλιοθεραπεία...

...και πολλές φώκιες που κολυμπούσαν.

Ας παίξουμε το κουίζ, "βρες την φώκια":

Είδαμε κι άλλα εντυπωσιακά τοπία...

...και τελικά ξεμπαρκάραμε στο Port Arthur για γεύμα πάλι με καταπληκτική θέα.

Τελειώνοντας το γεύμα μας πήγαμε σε κάτι εγκαταστάσεις που λέγονται Unzoo (μη-ζωολογικός κήπος). Μέσα εκεί υπάρχουν μεγάλες περιφραγμένες περιοχές όπου τα ζώα είναι ελεύθερα και όσα δεν είναι επιθετικά επιτρέπεται στους ανθρώπους να μπουν, να τα πλησιάσουν ακόμα και να τα ταϊσουν. Αρχικά είδαμε το μικρό είδος κανγκουρώ που λέγεται wallabee που το είχαμε δει και την προηγούμενη μέρα αρκετές φορές...

...και μετά πήγαμε να δούμε το ζώο για το οποίο βασικά είχαμε έρθει. Τον δαίμονα της Τασμανίας.

Ο Δαίμων της Τασμανίας είναι ένα μικρό σχετικά (είναι όσο ένα μικρό σκυλί) πτωματοφάγο ζώο το οποίο υπάρχει μόνον στην Τασμανία. Πριν 22 χρόνια ανιχνεύθηκε σ' αυτά τα ζώα μεταδοτικός καρκίνος του προσώπου. Ο καρκίνος αυτός μεταδίδεται μόνο σ' αυτά τα ζώα όταν το σάλιο του άρωστου ζώου έρθει σε επαφή με ανοιχτή πληγή άλλου ζώου. Αυτό γίνεται όταν τα ζώα μάχονται ή όταν ζευγαρώνουν οπότε και δαγκώνονται. Από τότε μέχρι τώρα ο καρκίνος έχει σκοτώσει το 90% του πληθυσμού των Δαιμόνων κι έτσι επίσημα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Στον συγκεκριμμένο χώρο κρατούνται Δαίμονες που δεν έχουν μολυνθεί για να μην έρθουν σε επαφή με μολυσμένους.

Εκτός από τους Δαίμονες είδαμε και κάποια τοπικά πουλιά.

Επιστρέψαμε στο Hobart, πήγαμε στο αεροδρόμιο και κατά τις 10:15 το βράδυ βγήκαμε στην Μελβούρνη.

Μιχάλης
Μελβούρνη
26 Δεκ

Ανατολική Τασμανία

Πρωί-πρωί κατά τις 09:15 είμαστε καβαλημένοι στο Hyundai του σπιτονοικοκύρη και ξεκινάμε για μια βόλτα στην Ανατολική ακτή της Τασμανίας. Πρώτη στάση ήταν ένα οινοποιείο για να δοκιμάσουμε κρασιά (καλά είμαστε με τα καλά μας; δοκιμή κρασιού στις εννιάμιση το πρωί;) αλλά επειδή ακόμα δεν είχε πάει 10 η ώρα, δεν είχε ανοίξει το δοκιμαστήριο. Φωτογραφίες όμως βγάλαμε.

Φύγαμε απογοητευμένοι που δεν μπορούσαμε να δοκιμάσουμε τα κρασιά και πήγαμε σ' ένα τυροκομείο να δοκιμάσουμε τουλάχιστον τυριά. Bingo. Δοκίμασα (και αργότερα αγόρασα) ένα τυρί που ωριμάζει μέσα σε ουίσκυ. Μαζί αγόρασα ένα τυρί που ωριμάζει σε τσίλι (και είναι πολύ πικάντικο), μια σοκολάτα με τσίλι (και είναι πολύ πικάντικη) και μια κλασσική σοκολάτα με μέντα.
Συνεχίζοντας σταματήσαμε στην πόλη Richmond η οποία είχε σαν αξιοθέατο παλιές φυλακές. Σε όλη την Αυστραλία, αλλά ιδιαίτερα στην Τασμανία, οι Άγγλοι έστελναν τους κατάδικους τους οι οποίοι δούλευαν στο χτίσιμο των νέων χωρών. Η συγγκεκριμένη φυλακή δεν έλεγε και τίποτα γι αυτό και δεν έβγαλα καμιά φωτογραφία αλλά το Richmond ήταν όμορφο χωριό με μια ωραία γέφυρα (χτισμένη ξέρετε από ποιούς) και στην βόλτα που έκανα έβγαλα μερικές.

Συνεχίζοντας σταματήσαμε να χαζέψουμε μια παλιά γέφυρα (χτισμένη ξέρετε από ποιούς) η οποία στα πεζούλια της είχε χτισμένα όρθια κομμάτια πέτρας σαν μαχαίρια και λεγόταν spike bridge.

Καταλήξαμε μαζί με πολλούς άλλους τουρίστες στο εθνικό πάρκο Freycinet. Εκεί, αφού για κανένα μισάωρο ανεβαίναμε ένα μονοπάτι βγήκαμε σ' ένα σημείο όπου είχαμε θέα στον κόλπο με το ωραίο όνομα Κόλπος του κρασοπότηρου (Wineglass bay).

Κατεβαίνοντας από το ύψωμα πέσαμε πάνω σ' ένα τοπικό καγκουράκι (δηλαδή δεν ήταν μεγάλος κάγκουρας σαν αυτούς της Ελλάδος) που είναι γνωστό ως Wallabee.

Κάτσαμε σε ένα κοντινό ξενοδοχείο για καφέ με ωραία θέα

Στην επιστροφή περάσαμε από ένα άλλο οινοποιείο με ωραία θέα κι αυτό και την ονομασία...

...και συνεχίσαμε για την λίμνη Leake...

...στον δρόμο για την οποία, τα καγκουράκια μας πεταγόντουσαν απ' όλες τις μεριές.

Τελευταία στάση για σήμερα ήταν η κωμόπολη Cambell town.

Μιχαλης
Hobart
23 Δεκ.

Τασμανία

Επιστρέφοντας από την Νέα Ζηλανδία ξημερώματα στις 17 Δεκ έμεινα 3 μέρες στην Μελβούρνη για ανασυγκρότηση και διευθέτηση δημοσίων ειδών.
Στις 19 Δεκ το βράδυ πήγα στο αεροδρόμιο Tullamarine της Μελβούρνης και παρέλαβα την Μαρία που ερχόταν από Ελλάδα.
Την επομένη, 20 Δεκ, το μεσημέρι πετάξαμε για το Hobart που είναι η πρωτεύουσα της Τασμανίας. Για όσους δεν είναι πολύ εξοικιωμένοι με την γεωγραφία, η Τασμανία είναι ένα νησί νοτίως της Αυστραλίας στην οποία ανήκει διοικητικά. Προφανώς έχει πάρει το όνομα της από τον Ολλανδό θαλασσοπόρο Abel Tasman.
Οι 2 πρώτες μέρες αναλωθήκαν σε βόλτες στο Hobart και διερεύνηση των πιθανών εκδρομών. Άλλωστε και ο καιρός δεν βοηθούσε πολύ αφού φύσαγε και πότε-πότε έβρεχε. Την Παρασκευή 21 Δεκ το βράδυ, που ξεκινούσε το Σ/Κ πριν τα Χριστούγεννα, πολύς κόσμος είχε μαζευτεί στην περιοχή Salamanca που έχει πολλά μπάρ και είχαν στήσει τραπέζια και μπαρ στον πεζόδρομο απ' έξω όπου djs ανταγωνιζόντουσαν βάζοντας τα δυνατά τους. Είχαμε την εντύπωση ότι όλοι όσοι ήθελαν να διασκεδάσουν ήταν εκεί και χόρευαν κάτω από τους ήχους των djs.
Την επομένη, Σάββατο 22 Δεκ, ο καιρός είχε βελτιωθεί και είχαμε κανονίσει με τον Βόσνιο σπιτονοικοκύρη μας, ο οποίος οργανώνει και εκδρομές, να κινηθούμε προς τα highlands της Τασμανίας.
Ξεκινήσαμε περνώντας από τον ποταμό Derwent όπου είδαμε μαύρους κύκνους με τα κυκνάκια τους....

....και μετά μπήκαμε στο εθνικό δρυμό Mount Field....

....για να βγουμε στους καταράκτες Russel falls.

Συνεχίσαμε σε μια διαδρομή γεμάτη από φράγματα και τεχνητές λίμνες τα νερά των οποίων διοχετεύονται μέσα από σωλήνες και χρησιμοποιούνται για παραγωγή ρεύματος.

Φεύγοντας από εκεί σταματήσαμε κάπου στην μέση του πουθενά όπου ένας ιδιόρυθμος καλλιτέχνης έχει στήσει ένα κτίριο μήκους περίπου 50 μέτρων εντός του οποίου υπάρχει ένας ξύλινος τοίχος όπου ο εν λόγω καλλιτέχνης σκαλίζει με καταπληκτική λεπτομέρεια διάφορες φιγούρες. Φυσικά η φωτογράφιση απαγορεύεται και υπάρχουν πινακίδες που λένε ότι τα κινητά πρέπει να είναι κλειστά και αθέατα (!). Επιπλέον μια άλλη πινακίδα προειδοποιούσε τους γονείς ότι δεν θα γίνονται ανεκτές μη αρμόζουσες συμπεριφορές των παιδιών τους (unbehaving children will not be tolerated). Εδώ κολάει το "ιδιόρυθμος" που έγραψα παραπάνω. Αντίθετα, επιτρέπεται να περιφέρεσαι γύρω από τον τοίχο μ' ένα ποτήρι κρασί ή ένα μπουκάλι μπύρα στο χέρι.
Λόγω έλλειψης φωτογραφιών παραθέτω τον σύνδεσμο της έκθεσης για να διαπιστώσετε την λεπτομέρεια: http://thewalltasmania.com.au/

Συνεχίσαμε σ' έναν ακόμα εθνικό δρυμό στην (φυσική) λίμνη St Claire (όπως λέμε Marie Claire).

Εκεί κάτσαμε για καφέ σ' ένα ξενοδοχείο τα μπανγκαλόους του οποίου είναι χαμένα μέσα στο δάσος.

Μετά επιστρέψαμε στο Hobart για δειπνήσουμε σ' ένα ωραίο ιταλικό εστιατόριο ενώ στο λιμάνι της πόλης ήταν δεμένο ένα ωραίο ξύλινο σκαρί.

Μιχάλης
Hobart,
22 Δεκ.

New Zealand over and out

Ξημέρωσε λοιπόν και η τελευταία μου μέρα στην Νέα Ζηλανδία και κατέβηκα να πάρω πρωινό στο μοτέλ που έμενα έχοντας αυτή την θέα:

Το πρωινό ήταν self service. Αλλά όταν λέμε self service εννοούμε SELF SERVICE. Δηλαδή έπρεπε να βρεις μόνος του τα πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα κλπ και να σερβιριστείς από εκεί που ήταν απλωμένα τα είδη προς κατανάλωση. Και αφού τέλειωνες το πρωινό σου μετά έπλενες και τα πιάτα σου και ότι άλλο χρησιμοποίησες και τ' άφηνες στον στεγνωτήρα. Αφού δεν με έβαλαν να ετοιμάσω το δωμάτιο για τον επόμενο πάλι καλά. Ε, με 43 ευρώ την βραδυά τί περίμενες; Να τα κάνουν όλα αυτοί; Τέλος πάντων. Αφού έκανα check-out  από εκεί πήγα με τα πόδια στους καταράκτες Haruru που ήταν δίπλα να βγάλω καμιά φωτογραφία.

Ήταν και κάτι τύποι που πλησίαζαν τους καταράκτες με kayak.

Μετά πήρα το αυτοκίνητο και πήγα μέχρι την περιοχή που υπογράφηκε η συνθήκη Waitangi (Waitangi treaty grounds). Στις 6 Φεβρουαρίου του 1840, 50 φύλαρχοι Μαορί υπέγραψαν με τον William Hobson εκπρόσωπο του Βρετανικού στέματος συνθήκη με την οποία τα εδάφη της Νέας Ζηλανδίας (Aotearoa στα Μαορί) παραχωρούνταν στην Μεγάλη Βρετανία υπό δύο όρους: Όλοι οι Μαορί θα ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και θα τύγχαναν της προστασίας της και όλη η γη της Νέας Ζηλανδίας θα ανήκε στις φυλές Μαορί. Οι Βρετανοί από την άλλη για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα αγοράσουν ξένοι γη από τους Μαορί επέβαλαν τον όρο ότι οι Μαορί μπορούσαν να πουλήσουν εδάφη μόνον στην Βασίλισσα της Βρετανίας, άρα ουσιαστικά στο κράτος της Βρετανίας. Τελικά, αργότερα την συνθήκη προσυπέγραψαν 500 συνολικά φύλαρχοι Μαορί που πρακτικά σήμαινε όλες τις φυλές. Στον χώρο που υπογράφηκε η συμφωνία το Νεοζηλανδικό ναυτικό έστησε ιστό σημαίας, ο οποίος είναι κατάρτι σκάφους, όπου έχουν αναρτηθεί η σημαία της Aotearoa πριν την Βρετανική κυριαρχία, η σημαία της Βρετανίας και η σημαία του νέου κράτους της Νέας Ζηλανδίας.

Για τους Νεοζηλανδούς η συνθήκη Waitangi θεωρείται η γέννηση του κράτους τους και ακόμα και τώρα θεωρείται η βάση της νομοθεσίας τους αφού δεν έχουν σύνταγμα (όπως και η Βρετανοί) αλλά την παραπάνω συνθήκη στην θέση του.
Εγώ είχα ζητήσει να συμμετάσχω στην ξενάγηση στις 11:00 και ελλείψει άλλων ξεναγουμένων είχα ξενάγηση πριβέ.
Μου έδειξαν κάποια πολεμικά κανώ....

Το κανώ αριστερά θέλει τουλάχιστον 60 κωπηλάτες για να κινηθεί αξιοπρεπώς.

....το σπίτι στο οποίο έμενε ο πρώτος Άγγλος κυβερνήτης...

....και το ξυλόγλυπτο σπίτι Μαορί τ' οποίο χτίστηκε το 1940 στους εορτασμούς των 100 ετών της συνθήκης.

Ο χώρος είχε κι ένα καταπληκτικό και ήρεμο καφέ στο οποίο δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ και πριν φύγω έκατσα να πιω μια σοκολάτα με θέα μια λιμνούλα και στο βάθος την θάλασσα.

Έτσι το Waitangi ήταν το τελευταίο μέρος που επισκέφθηκα στην Νέα Ζηλανδία αφού φεύγοντας από εκεί πήγα στο αεροδρόμιο του Auckland να αφήσω το αυτοκίνητο, έχοντας συμπληρώσει 4500 χλμ, και να πετάξω για την Μελβούρνη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ

Γιατί η Νέα Ζηλανδία είναι νέα και πού είναι η παλιά Ζηλανδία; Η Ζηλανδία είναι περιοχή της Ολλανδίας και το όνομα Νέα Ζηλανδία το έδωσε ο Ολλανδός θαλασσοπόρος Abel Tasman ο οποίος ήταν και ο πρώτος που την ανακάλυψε χωρίς όμως ποτέ να αποβιβαστεί στα νησιά της. Από τον Tasman έχει πάρει την ονομασία της φυσικά η Τασμανία αλλά και η θάλασσα που βρίσκεται ανάμεσα στην Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία (Tasman sea). Ο Βρετανός πλοίαρχος James Cook που ήρθε περίπου 100 χρόνια μετά τον Tasman αναγνωρίζοντας σ' αυτόν την πρωτιά διατήρησε το όνομα Νέα Ζηλανδία.
Η χώρα έχει 2 επίσημες γλώσσες, τα αγγλικά και τα μαορί τα οποία πριν την έλευση των Ευρωπαίων ήταν μόνον προφορικά. Η επίσημη ονομασία της χώρας είναι Aotearoa/New Zealand. Οι Μαορί οι οποίοι είναι Πολυνήσιοι στην καταγωγή ήρθαν στην Νέα Ζηλανδία περίπου 600 χρόνια πριν τους Ευρωπαίους. Στην κουλτούρα τους έχουν διαφορετικές αντιλήψεις από εμάς τους δυτικούς. Θεωρούν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν γη στην ιδιοκτησία τους αλλά αντίστροφα η γη έχει ιδιοκτησία τους ανθρώπους. Επίσης γι αυτούς το μέλλον είναι πίσω τους διότι δεν μπορούν να το δουν αντίθετα με το παρελθόν που είναι μπροστά επειδή το βλέπουν.
Ο πληθυσμός της χώρας είναι περί τα 5 εκκατομύρια με έκταση περίπου διπλάσια από της Ελλάδος και ουσιαστικά δεν έχει μεγάλες πόλεις πλην του Auckland. Από τις περιγραφές καταλάβατε ότι είναι ακριβή χώρα και πώς να μην είναι αφού το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι στα 40.000$. Καταλάβατε επίσης ότι είναι πολύ πράσινη με βουνά, λίμνες, ποτάμια και βέβαια τον Ειρηνικό ωκεανό τριγύρω άρα πολύ όμορφη. Είναι πολύ οργανωμένη κι εκτος από τα extreme sports στα οποία είναι πρωταθλήτρια προσφέρεται για πεζοπορικές και ποδηλατικές διαδρομές. Όλα τα μονοπάτια έχουν πολύ καλή σήμανση και ουσιαστικά μπορείς να την περπατήσεις ή να την ποδηλατήσεις όλη.
Πρωθυπουργός της χώρας είναι η Jacinda Ardern από τον Οκτώβριο του 17 και ήταν η νεώτερη πρωθυπουργός παγκοσμίως αφού όταν εξελέγη ήταν 37 ετών. Λίγο καιρό μετά έμεινε έγκυος και όπως κάθε δημόσιος υπάλληλος όταν έφτασε η ώρα της πήρε άδεια τοκετού από τα πρωθυπουργικά καθήκοντα 7 εβδομάδων μετ' αποδοχών. Πώς δεν το έχουν πάρει πρέφα τίποτα δικές μας υπουργίνες!! (βέβαια σε μας έτσι και λείψεις από το υπουργείο δεν είναι σίγουρο ότι θα ξαναβρεις την καρέκλα σου). Επαγγελματικά δεν έχει να επιδείξει τίποτα αφού με το που τέλειωσε το πανεπιστήμιο εργάστηκε στο γραφείο της τότε πρωθυπουργού και μετά ως σύμβουλος του Tony Blair. Και βέβαια με τέτοιο βιογραφικό η ίδια δηλώνει σοσιαλίστρια και προοδευτική (Wikipedia) κάτι σαν την δικιά μας Αχτσιόγλου δηλαδή.

Μιχάλης
17 Δεκ
Αεροδρόμιο Tullamarine, Μελβούρνη