Coober Pedy

Ξημέρωσε η 17η Ιαν (χρόνια πολλά στους Αντώνηδες/Αντωνίες) και αφού έκανα check-out από το μοτέλ που έμεινα στην Αδελαϊδα αφήνοντας τους αμανάτι την βαλίτσα μου, πήρα το λεωφορείο και πήγα στο αεροδρόμιο. Μετά από κάμποση ώρα, 11 άτομα κι εγώ ανεβήκαμε σ' ένα μικρό δικινητήριο ελικοφόρο αεροπλάνο. Είχα χρόνια ν' ανέβω σε ελικοφόρο και είχα ξεχάσει πόσο θόρυβο κάνουν. 40 λεπτά αργότερα προσγειωθήκαμε στο Port Augusta όπου 7 από τους 12 κατεβήκαν αφήνοντας για το Coober Pedy μόνον 5. Μιάμιση ώρα αργότερα προσγειωθήκαμε στο .....

Cobber Pedy όπως Hollywood

 

Κάπως έτσι φαίνονται από πάνω οι τρύπες που σκάβουν για το οπάλιο.

Ορεξάτος κατέβηκα από το μικρό αεροπλάνο, πέρασα το κτίριο του αεροδρομίου και........τίποτα. Δεν υπήρχε ούτε λεωφορείο ούτε ταξί να με πάει στην πόλη. Στην πόρτα στεκόταν ένας μαύρος κύριος τον οποίο τον ρώτησα πώς πάει κανείς στην πόλη και αφού πήρε άδεια από την κυρία που είχε έρθει να παραλάβει με προσκάλεσαν να πάω με το αυτοκίνητο τους. Η κυρία που καθόταν πίσω μαζί μου μόλις έμαθε ότι ήμουν Έλληνας μου έδειξε όλα τα ελληνικά μαγαζιά της πόλης και τελικά με άφησε σ' ένα βενζινάδικο και εστιατόριο-καφέ μαζί. Ο κύριος Παναγιώτης από την Κεφαλονιά που ήταν ο ιδιοκτήτης του καταστήματος μου έλεγε ότι στο αποκορύφωμα του το Coober Pedy είχε περίπου 1500 Έλληνες. Τώρα είναι κάτι παραπάνω από 100 σε συνολικό πληθυσμό 2500 περίπου. Το Coober Pedy  ιδρύθηκε το 1915 με σκοπό την εξόρυξη οπαλίου. Όταν γύρισαν οι στρατιώτες από το Α' ΠΠ έριξαν την ιδέα των υπογείων οικιών έχοντας οι ίδιοι την εμπειρία των χαρακωμάτων στον πόλεμο. Οι Αβορίγινες που περνούσαν από εκεί έβλεπαν με έκπληξη τους οπαλορύχους να μένουν κάτω από το έδαφος και μεταξύ τους αποκαλούσαν την περιοχή "τα λαγούμια των λευκών" που στην γλώσσα τους είναι Coober Pedy (ή κάπως έτσι). Δεν είναι βέβαια όλη η πόλη υπόγεια αλλά είναι πολλά σπίτια, καφέ, εκκλησίες κλπ. Όλα αυτά ξεκίνησαν κατά βάση ως στοές ορυχείων και όταν τα οπάλια τέλειωναν γίνονταν σπίτια κλπ. Πολλοί οπαλορύχοι έμεναν μέσα σ' αυτά ακόμα και όταν ήταν ορυχεία. Ο καθένας μπορούσε να νοικιάσει άδεια από το κράτος και να αρχίσει να σκάβει οπότε ήταν διευκόλυνση να μένει και μέσα.
Αυτή η εποχή λόγω της ζέστης δεν είναι η high season για την περιοχή. Γι αυτόν τον λόγο δεν γίνονται οι εκδρομές που διαφήμιζαν τα φυλλάδια και οι ιστοσελίδες. Σ' ένα μοτέλ που μου είπαν ότι οργανώνει εκδρομές πήγα και ρώτησα. Εκεί μου είπαν ότι θέλουν τουλάχιστον 2 τουρίστες για να το κάνουν. Και δεν βρέθηκε δεύτερος.
Στην πόλη υπάρχει ένα παλιό ορυχείο τ' οποίο έχει γίνει ενα πολύ όμορφο μουσείο. Η ξενάγηση κοστίζει 8 ευρώ περίπου ενώ η είσοδος χωρίς ξενάγηση είναι τσάμπα. Βέβαια το επισκέφτηκα αφού γι αυτόν τον λόγο είχα έρθει αλλά εκεί μέσα είχε και δροσιά. Κάπως έτσι ήταν τα δωμάτια παλιά όταν ο οπαλορύχος δούλευε κι έμενε μέσα στον ορυχείο....

....και έτσι είναι τώρα που είναι μόνο σπίτι.

Μας οδήγησαν και στο παλιό ορυχείο.

Κάπως έτσι είναι ένα απλό οπάλιο χωρίς πολλά χρώματα.

Πήγα και στο μοτέλ που έγραψα νωρίτερα, μέρη του οποίου είναι υπόγεια (για την ακρίβεια δεν είναι κάτω από το έδαφος αλλά μέσα σε λόφους οπότε η είσοδος συνήθως είναι στο επίπεδο του δρόμου).

Έξω από ένα μοτέλ υπήρχε ένα περίεργο πράγμα που έμοιαζε με διαστημόπλοιο....

....και ήταν πράγματι διαστημόπλοιο (όχι πραγματικό βέβαια) που χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της ταινίας Pitch Black του 2000. Εκτός από αυτήν, στην περιοχή έχει γυριστεί το Mad Max (Beyond Thunderome) του 1995, ο Κόκκινος Πλανήτης του 2000 και πιο πρόσφατα το 2015 το Orisis child. Εγώ βέβαια δεν έχω δει κανένα αλλά καταλαβαίνετε ότι για να γυρίζονται εδώ ταινίες με θέμα άλλους πλανήτες πόσο ιδιαίτερος είναι ο χώρος. Πήγα να δω και την πιο κοντινή υπόγεια εκκλησία (καθολική) αλλά ήταν κλειστή λόγω συντήρησης. Για να πάω στην επόμενη κοντινότερη έπρεπε ν' ανέβω ένα λόφο και δεν είχα σκοπό να κάνω κάτι τέτοιο κάτω από τον ήλιο με την θερμοκρασία να κοντεύει τους 50 βαθμούς. Συνήθως όταν κάνει πολύ ζέστη το παρομοιάζω με την αίσθηση που έχεις όταν ανοίγεις τον φούρνο να δεις αν έγινε το φαγητό. Στο Coober Pedy ένοιωθα σαν να ήμουν μέσα στον φούρνο. Είναι γεγονός ότι έξω δεν κυκλοφορούσε κανείς....

....εκτός από έναν ηλίθιο από την Ελλάδα, και μου θύμιζε κάτι ταινίες που δείχνουν την έρημο στο Μεξικό, κρανία από διάφορα ζώα και καμιά σαύρα να περιφέρεται.

Βρήκα και τον Ελληνικό ναό, ο οποίος δεν είναι υπόγειος ....

.... και την Ελληνική λέσχη.

Welcome to the Greek Orthodox Community Hall. Sponsored by Coca Cola βεβαίως-βεβαίως.

Αφού μπαινο-βγήκα 1-2 φορές ακόμα στο μουσείο για να πάρω ανάσα από την κάψα της πόλης, πήγα στο ΚΤΕΛ για να πάρω το (ένα και μοναδικό) νυκτερινό λεωφορείο και να επιστρέψω στην Αδελαϊδα. Και αυτό είχε καθυστέρηση μια ώρα εξ αιτίας της ζέστης (πήγαινε με χαμηλότερη ταχύτητα για να μην υπερθερμανθεί). Κατά τις 9:30 το βράδυ που φύγαμε η θερμοκρασία ήταν ακόμα 42 βαθμούς.
Μετά από 11 ώρες φτάσαμε τελικά στην Αδελαϊδα στις 8:30 το πρωί της 18ης Ιαν. (χρόνια πολλά και στους Θανάσηδες, Αθανασίες κλπ) Πριν πάω για καφέ πέρασα από την κεντρική αγορά της πόλης που είναι απέναντι από τον σταθμό των λεωφορείων για να την δώ. Εκεί μέσα έχει τα πάντα. Από φρούτα και λαχανικά....

.....μέχρι βιβλία.

Μιχάλης
Περθ
18 Ιαν.

Victor harbor και άλλα

Χθες το βράδυ κατά τις 8 είπα να κατέβω στον Γιάννη τον σουβλατζή δίπλα στο μοτέλ που μένω για να φάω κανένα πιτόγυρο. Είχα τσιμπήσει κάτι και το μεσημέρι στην παραλία και δεν πείναγα πολύ. Και ω τί έκπληξις!!! Ο Γιάννης ήταν κλειστός. Περπάτησα λίγο πιο κάτω και βρήκα τελικά πιτόγυρο με κοτόπουλο σ' ένα αραβικό φαλαφελάδικο που το είχε ένας Ινδός (πιθανόν και Πακιστανός, μοιάζουν αυτοί). Αχταρμάς δηλαδή. Σήμερα το πρωί κατά τις 8:30 που ξεκίνησα για μια εκδρομή ο Γιάννης είχε ήδη πάνω έναν γύρο, οριζόντια, μήκους 1 μέτρου περίπου.
Η εκδρομή που είχα κανονίσει για σήμερα ξεκίνησε στις 9 το πρωί και ουσιαστικά κάναμε έναν κύκλο στην χερσόνησο Fleurieu που βρίσκεται νότια την Αδελαϊδος.
https://www.google.com.au/maps/dir/%CE%91%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%90%CE%B4%CE%B1,+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Strathalbyn+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Goolwa+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Port+Elliot+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Victor+Harbor+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/McLaren+Vale+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Glenelg+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/Adelaide+%CE%9D%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1+%CE%91%CF%85%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1/@-35.2381577,138.1357057,9z/data=!3m1!4b1!4m50!4m49!1m5!1m1!1s0x6ab735c7c526b33f:0x4033654628ec640!2m2!1d138.6007456!2d-34.9284989!1m5!1m1!1s0x6ab727a43d1b8503:0x4033654628ec1c0!2m2!1d138.8978915!2d-35.2502302!1m5!1m1!1s0x6ab6b55552406141:0x5033654628eb200!2m2!1d138.7783094!2d-35.4980286!1m5!1m1!1s0x6ab14baf5c73ecc5:0x5033654628ebd90!2m2!1d138.67708!2d-35.5257653!1m5!1m1!1s0x6ab14e5ed0ec23a1:0x5033654628ec3c0!2m2!1d138.616667!2d-35.55!1m5!1m1!1s0x6ab125e53337b26d:0x5033654628eb7b0!2m2!1d138.5461247!2d-35.2210309!1m5!1m1!1s0x6ab0c55408d1371b:0x5033654628eb150!2m2!1d138.516!2d-34.982!1m5!1m1!1s0x6ab735c7c526b33f:0x4033654628ec640!2m2!1d138.6007456!2d-34.9284989!3e0?hl=el

Ο πρώτος σταθμός ήταν ένα χωριό με την Σκωτσέζικη ονομασία Strathalbyn. Το μόνο σκωτσέζικο που είχε ήταν τ' όνομα του. Είχε όμως στο κέντρο ένα πανέμορφο πάρκο τ' οποίο διέτρεχε ο ποταμός Angas (ένα ρέμα ήταν δηλαδή).

Συνεχίσαμε εκεί που ο ποταμός Murray (αυτός είναι κανονικός ποταμός, πλεύσιμος μάλιστα) εκβάλλει στον Νότιο Ωκεανό.

Καταλήξαμε για γεύμα το μεσημέρι στην πόλη Victor Harbor.

Απέναντι από το Victor Harbor υπάρχει ένα νησάκι, το Granite island, με τ' οποίο συνδέεται με μια γέφυρα και στ' οποίο μπορεί να πάει κάποιος μ' ένα τουριστικό ιππήλατο τράμ.

Όσο ήμαστε κοντά στην θάλασσα η θερμοκρασία ήταν στους 28 βαθμούς μ' ένα ωραίο αεράκι. Μόλις όμως κινηθήκαμε προς το χωριό McLaren Vale που είναι στο εσωτερικό της χερσονήσου έπιασαν οι ζέστες.
Πέριξ της Αδελαϊδος οι περιοχές είναι οινοπαραγωγικές και τα περισσότερα αυστραλιανά κρασιά που ξέρουμε στην Ευρώπη είναι από αυτήν την περιοχή. Στο McLaren Vale που σταματήσαμε μας πήγαν σ' ένα από αυτά τα οινοποιεία στ' οποίο εγώ πήγα μόνο για φωτογραφίες διότι ο χώρος ήταν πολύ ωραίος.

Άλλωστε έχω πάει σε τόσα οινοποιεία που δεν μου χρειαζόταν άλλο ένα. Μέχρι και στο τσιπουροποιείο του Οδυσσέα στην Ειδομένη έχω πάει, τί να μας πούν τα γατάκια οι Αυστραλοί. Προτίμησα να κάτσω σ' ένα παρακείμενο καφέ το οποίο είναι παλιό βαγόνι τραίνου και ν' απολαύσω ένα μιλκ-σέικ.

Μετά επιστρέψαμε στην πόλη και στην πιο πολλή ζέστη.

Σήμερα, 16 Ιαν, ουσιαστικά ήταν η τελευταία μέρα στην Αδελαϊδα. Αύριο θα πάω σε μια κωμόπολη περίπου 1000 χλμ βορειότερα της Αδελαϊδος, μέσα στην αυστραλιανή έρημο που λέγεται Coober Pedy. Το Coober Pedy έχει 2 ιδιαιτερότητες. Εκεί υπήρχαν παλαιότερα ορυχεία οπαλίου ορισμένα από τα οποία υπάρχουν ακόμα και σήμερα αλλά οι δουλειές είναι πεσμένες. Το δεύτερο είναι ότι επειδή κάνει πολύ ζέστη το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, όπως σπίτια, εστιατόρια, ξενοδοχεία, εκκλησίες κλπ είναι χτισμένα κάτω από το έδαφος. Εκεί μπορεί να πάει κάποιος με 2 τρόπους. Ή με αεροπλάνο, ή με λεωφορείο. Το αεροπλάνο που είναι μικρό ελικοφόρο δεν πετάει κάθε μέρα και κάνει δυόμιση ώρες ενώ το λεωφορείο κάνει 11 ώρες και ταξιδεύει νύκτα. Εγώ που ήμουν τυχερός βρήκα πτήση γι αύριο, θα κάτσω εκεί 8 ώρες περίπου και το βράδυ θα πάρω το λεωφορείο να γυρίσω Αδελαϊδα. Ευτυχώς, απ' ότι είδα στην πρόγνωση, αύριο ο καιρός θα είναι σχετικά δροσερός. Δεν θα ξεπεράσει τους 47 βαθμούς.

Μιχάλης
Αδελαϊδα
16 Ιαν

Αδελαϊδα

Παρά το θορυβώδες air condition δεν κοιμήθηκα άσχημα την νύχτα της 13/14 Ιαν. στο μοτέλ που έμενα. Το πρωί που ξύπνησα έκανα έναν έλεγχο στο facebook να δω ποιοί μου έκαναν like στην τελευταία μου ανάρτηση για να ξέρω σε ποιούς θα κρατάω μούτρα όταν γυρίσω. Όταν ετοιμάστηκα, έκανα μια βόλτα στην πόλη για να φάω κάτι και να την δω.
Είναι γεγονός ότι η πόλη έχει ορισμένα πολύ όμορφα παλιά κτίρια και μερικά πολύ μοντέρνα, αρχιτεκτονικά.

Αυτό το κτίριο είναι η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Αδελαϊδας.

Ίδρυμα ιατρικών ερευνών. Αριστερά του είναι το νοσοκομείο και δεξιά του το πανεπιστημίο.

Κάποια στιγμή που η θερμοκρασία άρχισε ν' ανεβαίνει κίνησα προς τους Βοτανικούς κήπους ελπίζοντας να βρω λίγη δροσιά.

Αφού δροσίστηκα (θεωρητικά) πήρα το τραμ (τ' οποίο χθες και σήμερα ήταν τζάμπα) και πήγα στον σταθμό των λεωφορείων. Είχα κλείσει να κάνω μια κοντινή εκδρομή μ' ένα τοπικό πρακτορείο τ' οποίο αρχικά μας πέρασε από διάφορα σημεία της πόλης και μετά μας ανέβασε σ' έναν λόφο για να δούμε την πόλη από ψηλά. Στους λόφους που βρίσκονται βόρεια της πόλης, στα βόρεια προάστια δηλαδή, ζει η καλή κοινωνία της Αδελαϊδας. Εμείς αρκεστήκαμε να βγάλουμε καμιά φωτογραφία διότι η ώρα ήταν 2:30 το μεσημέρι και η θερμοκρασία ήταν στους 36 C. Δεν ήταν να βγαίνεις στον ήλιο ούτε με σφαίρες.

Μετά πήγαμε στο χωριό Hahndorf. Γερμανικό δεν ακούγεται; Ε, γερμανικό είναι, ή μάλλον ήταν. Οι πρώτοι άποικοι του ήταν Γερμανοί και κατά την διάρκεια του Α' ΠΠ η κυβέρνηση της Αυστραλίας άλλαξε τα ονόματα σε όλα τα γερμανόηχα χωριά με αγγλόηχα. Ο κόσμος όμως συνέχισε να το αποκαλεί Hahndorf κι έτσι πολλά χρόνια αργότερα, κάπου στην δεκαετία του 70, το ξανάλλαξε στην παλιά του ονομασία. Αυτό όμως δεν συνέβη με όλα τα πρώην γερμανόηχα χωριά αλλά μόνο με το Hahndorf και 2-3 ακόμα.
Αν και οι τοπικοί επιχειρηματίες προσπαθούν να προωθήσουν την γερμανική καταγωγή για λόγους marketing εμένα δεν μου φάνηκε και πολύ γερμανικό.
Υπάρχει βέβαια η Λουθηριανή εκκλησία που χτίστηκε από τους Γερμανούς αποίκους...

....και μερικά ωραία μαγαζιά...

...αλλά υπήρχε κι ένα κατάστημα που πούλαγε Βυζαντινή τέχνη (;;;).

Μετά από ένα απογευματινό τσάι με cheesecake (εγώ αντί για τσάι ήπια ένα κρύο καφέ σαν νεροζούμι) σε τοπικό καφενέ πήραμε το λεωφορείο κι επιστρέψαμε στην πόλη. Στον δρόμο ο οδηγός μας έλεγε ότι το 27% της παραγόμενης ενέργειας της πόλης προέρχεται από τα Αιολικά πάρκα ενώ το 1/3 των κτιρίων έχει φωτοβολταϊκά πάνελ και συνεισφέρει στην παραγωγή ενεργείας. Επιπλέον, επειδή το καλοκαίρι δεν βρέχει συχνά (έχουν κατα μέσο όρο 14 μέρες τον χρόνο θερμοκρασίες πάνω από 40), ένα μεγάλο μέρος των αποβλήτων υδάτων της πόλης διυλίζεται και χρησιμοποιείται για πότισμα των πάρκων.

Σήμερα 15 Ιαν. η πρόβλεψη μίλαγε για πολύ ζέστη γύρω στους 38 βαθμούς. Ο ιδιοκτήτης του μοτέλ μου είπε για 41. Αφού δεν κατάφερα να κανονίσω μια βόλτα με πλοίο σ' ένα κοντινό ποτάμι είπα να κατέβω στην παραλία. Πήρα το τραμ λοιπόν και μετά από καμιά ώρα περίπου ήμουν στην πιο κοντινή στην πόλη παραλία, την Clenelg. Γενικά στην Αυστραλία οι παραλίες δεν είναι οργανωμένες με ξαπλώστρες και ομπρέλλες όπως στην νότια Ευρώπη. Είχα πάρει όμως τις πληροφορίες μου και όταν κατέβηκα στο Clenelg βρήκα το ένα και μοναδικό Moseley beach club.

Λοιπόν ακούστε πώς δουλεύει το σύστημα εδώ. Μπορείς να κλείσεις ξαπλώστρα ηλεκτρονικά. Σ' αυτήν την περίπτωση σου χρεώνουν 100 δολλάρια (περίπου 75 ευρώ) στην πιστωτική σου, τα οποία τα τρως σε φαγητά και ποτά από το κλαμπ. Σε κάθε ξαπλώστρα δικαιολογούν να φάνε και να πιούνε μέχρι 4 άτομα. Αν δεν κλείσεις κι εμφανιστείς ξέμπαρκος (όπως εγώ) και είσαι τυχερός και έχει διαθέσιμη ξαπλώστρα (όπως εγώ) τότε αφήνεις στην είσοδο την πιστωτική σου, τρως και πίνεις ότι θες και όταν φύγεις τα πληρώνεις (ή τα χρεώνεις στην πιστωτική) και παίρνεις πίσω την κάρτα. Αν δεν διαθέτεις, το κατάστημα μπορεί να σου νοικιάσει πετσετα, καπελάκι απλό ή ψαθάκι, γυαλιά ηλίου και αντηλιακό. Οπότε αν διαθέτεις χρήμα μπορείς να κατέβεις στην παραλία μόνον με το μαγιώ σου και τα υπόλοιπα να τα πάρεις από το κατάστημα.
Λόγω της ζέστης μπαινόβγαινα στην θάλασσα όλη μέρα. Γενικά ήταν ρηχή και όχι ιδιαίτερα διαυγής ενώ ορισμένοι φορούσαν μπλουζάκια ακόμα και μακρυμάνικα διότι ο ήλιος καίει πολύ. Απ' ότι είδα ο δείκτης UV πάει μέχρι 16.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στην παραλία ένας παλιόγερος γύρω στα 70 φορώντας στρινγκάκι. Αλειφόταν με λάδια για να μαυρίσει. Το θέαμα ήταν αποκρουστικό και δυστυχώς λόγω της πολιτικής ορθότητας πρέπει να το ανεχόμαστε. Αυτού μπορεί να του αρέσει και να το γιαλίζει το πόμολο, εμείς όμως τί φταίμε;
Γενικά στο Clenelg η θερμοκρασία ήταν πιο χαμηλή και η κατάσταση πιο ευχάριστη ενώ η περιοχή ήταν γεμάτη με εστιατόρια και καφέ.

Γύρω στις 6 το απόγευμα που γύρισα στην πόλη έβραζε ο τόπος. Πήγα και κλείστηκα στο δωμάτιο μου με το κλιματιστικό.

Μιχάλης
Αδελαϊδα
15 Ιαν.

Στο Princes Highway και στην Αδελαϊδα

Ξημέρωσε και η 12 Ιανουαρίου και αφού μάζεψα τα μπογαλάκια μου έφυγα για να συνεχίσω το ταξίδι προς την Αδελαϊδα. Λίγο πιο έξω από το Portland που διανυκτέρευσα υπάρχει ο φάρος του ακρωτηρίου Nelson (Cape Nelson Lighthouse) και πρακτικά τελειώνει ο Great Ocean Road. Αν και έχω δει αρκετούς φάρους απ' έξω, από μέσα, από πάνω και από κάτω και δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη να δω άλλον έναν, εντέλει πήγα και σ' αυτόν διότι ήξερα ότι θα έχει κατάστημα καφέ κι έτσι θα μπορούσα να φάω κάτι για πρωινό αφού στο μοτέλ που έμεινα δεν περιλάμβανε πρωινό. Και δεν έπεσα έξω. Έβγαλα και μια φωτογραφία του φάρου από άλλη οπτική γωνία...

...και συνέχισα τον δρόμο μου. Ο Great Ocean Road δεν είναι πάντα δίπλα στο κύμα όπως θα φαντάζεται κανείς αλλά μερικές φορές περνάει και μέσα από δάσος όπως παρακάτω.

Τελειώνοντας με τον Great Ocean Road τέλειωσα και με την πολιτεία της Victoria όπου ανήκει η Μελβούρνη και μπήκα στην πολιτεία της South Australia όπου ανήκει η Αδελαϊδα. Γύρισα και το ρολόι μου μισή ώρα πίσω διότι τόση είναι η ωρική διαφορά μεταξύ των δύο πολιτειών.
Συνεχίζοντας πέρασα από την πόλη Mount Gambier στο κέντρο της οποίας υπήρχε μια πλατεία με πολύ ωραίο κήπο...

...και με μια σπηλιά στην οποία έπρεπε να έπεφταν νερά αν δεν είχαν στερέψει.

Από 'κει και πέρα ο δρόμος γινόταν αφόρητα ανιαρός, με ατέλειωτες ευθείες με όριο τα 110 χλμ όπου όλοι πήγαιναν στο όριο (υπάρχουν και κάμερες) κι έτσι αν δεν είχες μπροστά σου ή πίσω σου κάποιον βάδιζες μόνος σου για ώρες. Εδώ το cruise control έβγαλε τα λεφτά του.

Η θέα προς τα μπροστά...

...και η θέα προς τα πίσω.

Μετά από μια ατέλειωτη διαδρομή έφτασα επιτέλους στο κατάλυμμα που είχα εντοπίσει στο χωριό Kanmantoo. Ήταν ένα πολύ ωραίο μπάνγκαλου μέσα στα δένδρα και είχε δίπλα και ταβέρνα.

Ο ιδιοκτήτης, ιταλικής καταγωγής από την Φλωρεντία, Eugenio στο όνομα αλλά όλοι τον φώναζαν Tony έγραφε σ' ένα έντυπο της ταβέρνας ότι πριν φτάσει στην Αυστραλία το 1964 είχε δουλέψει στο Savoy του Λονδίνου και στο George V του Παρισιού. Έγραφε δε ότι έχει μαγειρέψει για τους Frank Sinatra, Sami Davis Jr, Ella Fitzerald, Shirley Bassey και άλλους. Με τέτοιο ρεζουμέ πώς κατέληξε στο κωλοχώρι Kanmantoo ένας Θεός ξέρει. Αλλά σαν Ιταλός πρέπει να είναι και μεγάλος παπατζής. Παρ' ότι και οι δυό μας μιλάγαμε καλά αγγλικά, για αδιερεύνητους λόγους αποφασίσαμε να μιλάμε ο ένας στην γλώσσα του άλλου. Έτσι εγώ του μίλαγα στα ιταλικά και αυτός στα ελληνικά και κουτσο-συνεννοηθήκαμε. Το φαγητό πάντως ήταν πολύ καλό.
Και το μπάνγκαλοου (cottage το περιέγραφε) ήταν πολύ καλό αλλά δεν είχε ίντερνετ, δεν έπιανε και το κινητό και το βράδυ δεν έπιανε και η τηλεόραση. Έτσι κοιμήθηκα νωρίς αλλά το πρωί που ξύπνησα έφαγα το πρωινό μου (τ' οποίο το έφτιαξα μόνος μου) στην βεραντούλα μου με θέα τα δένδρα και ήχους από λευκούς παπαγάλους cockatoo.
Το πρωί της 13ης Ιανουαρίου έκανα και τα υπόλοιπα χλμ μέχρι το αεροδρόμιο της Αδελαϊδας, παρέδωσα το αυτοκίνητο, πήρα ένα λεωφορείο και κατέβηκα στο κέντρο της πόλης για να βρω το μοτέλ που είχα κλείσει.
Πώς ήταν το μπάνγκαλοου την προηγούμενη μέρα; Ε καμία σχέση. Είναι στο κέντρο, είναι μικρό και το παράθυρο του βλέπει σε εσωτερικό διάδρομο. Μου θυμίζει κάτι αμερικάνικες ταινίες ή θεατρικά που δείχνει τύπους σε παρακμιακά ξενοδοχεία στην Νέα Υόρκη που το βράδυ τα φώτα νέον της ρεκλάμας που αναβοσβήνουν φωτίζουν όλο το δωμάτιο. Τουλάχιστον είναι καθαρό, έχει ιδιωτικό μπάνιο και air condition για τις επόμενες μέρες που προβλέπονται 40άρια. Και κάτι ακόμα: Δίπλα από την είσοδο είναι το "Σουβλάκια ο Γιάννης" άρα δεν θα μείνω νηστικός.

Αφού τακτοποιήθηκα στην σουίτα βγήκα μια πρώτη βόλτα στην πόλη. Είχε μεσημεριάσει και είχε πολύ ζέστη οπότε αφού βρήκα τον εμπορικό πεζόδρομο μπαινόβγαινα στα εμπορικά κέντρα για δροσιά. Άλλωστε ήταν και τα μόνα ανοιχτά αφού ήταν Κυριακή και στην Αδελαϊδα "όλη η φύσις ησύχαζε".

Μετά έκανα και μια βόλτα προς το ποτάμι Torrens αλλά λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών (πολύ ζέστη) επέστρεψα στο δωμάτιο για να οργανώσω τις επόμενες μέρες.

Μιχάλης
Αδελαϊδα
13 Ιαν.