D-day

20 Μαρτίου

Μετά από δυόμιση μέρες μέσα στην θάλασσα κατά την οποία διασχίσαμε το 500 περίπου ναυτικών μιλίων Πέρασμα Ντρέηκ σήμερα θα πατούσαμε γη επιτέλους. Αφού λοιπόν πήγαμε για πρωινό στις 7 γυρίσαμε στις καμπίνες για να ντυθούμε. Εγώ είχα επιλέξει να φορέσω ρούχα που φοράω στο σκι κι επιπλέον ισοθερμικά από μέσα. Φόρεσα και τις γαλότσες που μου είχαν δώσει (ευτυχώς), ζαλώθηκα και το σωσίβιο και πήγα να επιβιβαστώ στην zodiac

 

για να βγώ σ’ ένα μικρό νησάκι που λέγεται Halfmoon island (= νήσος της ημισελήνου) εξ αιτίας του σχήματος του. Ανήκει στο σύμπλεγμα νησιών South Shetland islands το οποία είναι ελάχιστα βορειότερα από την χερσόνησο της Ανταρκτικής που είναι το βορειότερο τμήμα της ηπείρου. Στο νησάκι παρεπιδημούν φώκιες (fur seals) και πιγκουίνοι με την περίεργη ονομασία chinstrap (=υποσιάγωνο) εξ αιτίας μιας μαύρης γραμμής που έχουν στο (λευκό) πρόσωπο τους που μοιάζει με υποσιάγωνο

Οι πιγκουίνοι, οι οποίοι αν και δεν πετούν θεωρούνται πτηνά, είναι πολύ πιο μικροί απ’ ότι τους φανταζόμουν. Το ύψος τους είναι περίπου 30 εκατοστά 

κράζουν σαν πουλιά και όσο ύψος τους λείπει τόσο φασαρία κάνουν. 

Οι φώκιες στην αρχή ενοχλήθηκαν από την παρουσία μας αλλά μετά μας συνήθισαν και άλλες την έπεσαν για ύπνο 

 ή ασχολήθηκαν με τα δικά τους 

Μερικοί από εμάς έκαναν καταδύσεις 

πράγμα που θα ήθελα να κάνω κι εγώ αλλά έπρεπε να έχω φέρει τον δικό μου ειδικό εξοπλισμό για πολικές θερμοκρασίες (πράγμα που δεν έχω). Αρκέστηκα λοιπόν να χαζεύω τα ζώα και να βγάζω φωτογραφίες.

Βέβαια με τόσο μεγάλο πληθυσμό (κυρίως) πιγκουίνων και φωκιών το νησάκι έχει πήξει στο πιγκουινοσκατό (εδώ πάει το «ευτυχώς» για τις γαλότσες που έγραψα παραπάνω). Ότι φαίνεται κόκκινο ή καφέ στις φωτογραφίες είναι τέτοιο πράγμα. Γυρνώντας στο πλοίο ξεπλύναμε τις γαλότσες με μεγάλες βούρτσες για να μην φέρουμε τα πιγκουινοσκατά στις καμπίνες και κινήσαμε για το επόμενο νησάκι που λέγεται Deception island (=νήσος της εξαπάτησης). Στην διαδρομή θαυμάσαμε το τοπίο

είδαμε και κάποιες φάλαινες που ξεφυσούσαν

 και φτάσαμε στο Deception island το οποίο έχει έναν φυσικό λιμένα μ’ εντυπωσιακή είσοδο 

που παλιότερα χρησιμοποιείτο ως βάση φαλαινοθηρίας. Έτσι ξαναφορέσαμε τις γαλότσες και τα σωσίβια και την στιγμή που ήμουν με το ένα πόδι στο zodiac ο καπετάνιος έδωσε ανάκληση λόγω ισχυρών ανέμων (40 κόμβων) και γυρίσαμε όλοι πίσω ακόμα κι αυτοί που είχαν προλάβει να αποβιβαστούν στην ακτή. Τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να ξανακαθαρίσω τις γαλότσες.

Το καλό με αυτά τα ταξίδια που είναι πιο διαφορετικά από τ’ άλλα είναι ότι γνωρίζεις ενδιαφέροντες ανθρώπους. Σήμερα γνώρισα ένα ζευγάρι συνταξιούχων  Αμερικανών που ο άντρας που είναι 81 ετών έχει βάλει σκοπό μέσα στο 2017 να πάει και στους 2 πόλους και στον ισημερινό. Μου έλεγε δε, ότι ο γαμπρός του πήγε στους 2 πόλους και στο Έβερεστ μέσα σε 90 μέρες. Αυτό είναι άξιο συγχαρητηρίων διότι όταν στον ένα πόλο είναι καλοκαίρι στον άλλον είναι χειμώνας.

Μιχάλης,

South Shetland islands,

20 Μαρτίου

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΑΛΑΙΝΕΣ ΠΕΡΙΤΡΙΓΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΟΥΣΚΩΤΟ ΣΟΥ

21 Μαρτίου

Το πρωί στις 06:30 μας ξύπνησε όπως κάθε πρωί ο αρχηγός αποστολής από τα μεγάφωνα, λες και είναι όργανο υπηρεσίας του λόχου, λέγοντας μας ότι σε μισή ώρα θα έχει πρόγευμα. 15 λεπτά αργότερα ξαναβγήκε στα μεγάφωνα για να μας πει ότι υπάρχει κίνηση φαλαινών φυσητήρων κοντά στο σκάφος. Εγώ δεν έδωσα σημασία διότι όποτε το λέει μέχρι να βάλω τα παπούτσια μου και να βγω στο κατάστρωμα δεν έχει μείνει φάλαινα ούτε για δείγμα. Έτσι σηκώθηκα με την ησυχία μου, πήγα για πρόγευμα και επέστρεψα στην καμπίνα να ετοιμαστώ διότι στις 08:15 είχε μεταφορά με τα zodiac στην ακτή. Πριν πάω στα zodiac έκανα μια βόλτα στο κατάστρωμα και το θέαμα που είδα ήταν εκπληκτικό. Υπήρχαν τουλάχιστον 3 φάλαινες οι οποίες περιφερόντουσαν το πλοίο και τις zodiac που είχαν ήδη κατεβεί.

Μετά από λίγο πατούσαμε το πόδι μας στο νησί Cuverville το οποίο ήταν γεμάτο από πιγκουίνους Gentoo και φώκιες crabeaters. Πάνω στο νησί υπήρχαν και απομεινάρια από φάλαινες

αλλά και κουφάρια πιγκουίνων ενώ το πιγκουινοσκατό και η αντίστοιχη μυρωδιά πλημύριζε όλο το νησί. Κάνοντας βόλτες στο νησί χαζέψαμε λίγο τον απέναντι παγετώνα

  

και επιστρέφοντας με το zodiac συναντήσαμε φώκιες που λιαζόντουσαν πάνω στον πάγο 

και 2 φάλαινες που μισοκοιμόντουσαν

Μετά την επιστροφή μας στο πλοίο, το τελευταίο άρχισε να κινείται ανάμεσα σε πάγους και παγόβουνα μπαίνοντας στον κόλπο Andvord.

Εγώ θαύμαζα το τοπίο από την ζεστασιά της γέφυρας.

Μετά κατεβήκαμε στην περιοχή που λέγεται Neko harbor και η οποία είναι το πρώτο μέρος της ηπειρωτικής Ανταρκτικής που πατήσαμε (όλα τα’ άλλα ήταν νησιά). Το τοπίο ήταν απαράμιλλης ομορφιάς.

Επιστρέφοντας στο πλοίο, ο hotel manager είχε οργανώσει barbeque και επειδή η μέρα ήταν χωρίς άνεμο αποφάσισαν να το κάνουν στο ελικοδρόμιο του πλοίου. Βάλαμε λοιπόν τα μπουφάν και τα σκουφιά μας και πήγαμε να απολαύσουμε το barbeque με ζεστό κρασί (Gluchwein) και μουσική ανάμεσα στους πάγους του κόλπου Andvord.

 

Συνεχίζοντας με τους ενδιαφέροντες ανθρώπους που έλεγα χθες, σήμερα γνώρισα ένα ζευγάρι Τούρκων οι οποίοι ταξιδεύουν με μια μηχανή BMW 800 GS τους τελευταίους 8 μήνες. Ξεκίνησαν από την Georgia των ΗΠΑ, ανέβηκαν μέχρι την Αλάσκα και μετά διέσχισαν Β και Ν Αμερική και κατέβηκαν μέχρι το Ushuaia όπου άφησαν την μηχανή και πήραν το πλοίο για την Ανταρκτική. Μετά θα στείλουν την μηχανή στην Ισπανία ή την Γερμανία, θα την καβαλήσουν και θα πάνε μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Μου έλεγε δε ότι υπάρχει πιθανότητα να δουλέψει στην Αθήνα μετά το καλοκαίρι.

Μιχάλης

Andvord bay

21 Μαρτίου

Off we go (Φυγαμε)

17 Μαρτίου

Το πρωί ξύπνησα στις 8 στο ξενοδοχείο στο Ushuaia και μετά από ένα μεγαλειώδες πρωινό έφυγα και κατέβηκα στην πόλη να παραδώσω την βαλίτσα μου για να φορτωθεί στο πλοίο. Είχα 5 περίπου ώρες μέχρι την αναχώρηση αλλά δυστυχώς όλες οι οργανωμένες κοντινές εκδρομές είχαν ήδη ξεκινήσει. Έτσι έμεινα να κάνω μερικές βόλτες στο Ushuaia ενώ ο καιρός εναλλασσόταν μεταξύ ήλιου και συνεφιάς. Στις 4 πήγα να επιβιβαστώ στο πλοίο που θα με πήγαινε πέρα από το τέλος του κόσμου. Μπαίνοντας στο λιμάνι έχει μια ταμπέλα που απαγορεύει την είσοδο σε Βρετανούς πειρατές. Ας μην ξεχνάμε ότι κοντά στο Ushuaia είναι τα νησιά που οι Αργεντινοί αποκαλούν Islas Malvinas και οι Βρετανοί Falkland islands και το 1982 οι δύο χώρες είχαν έρθει στα μαχαίρια εξ αιτίας τους. Για τους Αργεντίνους τα νησιά είναι υπό κατοχή.

Εκ πρώτης όψεως το υπό Κυπριακή σημαία πλοίο Ortelious μου θύμισε τα πλοία που πηγαίναν την Βουγιουκλάκη στην Αίγινα και την Ύδρα στις ταινίες του 60. 

Ο καπετάνιος είναι Φιλανδός Σουηδικής καταγωγής, ο δεύτερος Αυστριακός (μεγάλη παράδοση οι Αυστριακοί στις θάλασσες) και ο τρίτος Ουαλός. Ο hotel manager ειναι Σέρβος με βοηθό Βούλγαρο ενώ ο αρχηγός της αποστολής (expedition leader) είναι Γερμανός με βοηθό Καναδέζα. Για να μην πολυλογώ έτσι είναι όλο το πλήρωμα το οποίο περιλαμβάνει βιολόγους, ιστορικούς, δύτες, γιατρούς κι έναν φωτογράφο.

Και η πελατεία δεν πάει πίσω. Ο συγκάτοικος μου είναι ένας νεαρός σχιστομάτης και στην ερώτηση μου αν είναι Ιάπωνας μου απάντησε ότι είναι Νεοζηλανδός που γεννήθηκε στην Μαλαισία και μένει στην Ιαπωνία. Συνολικά είμαστε 99 άτομα στο πλοίο απ’ όλον τον κόσμο. Από την Ελλάδα είμαι ο μοναδικός αν και είχαμε ξεκινήσει 8. Πολλοί είναι από την ΝΑ Ασία, μάλλον Ιάπωνες αλλά δεν τους ξεχωρίζω εύκολα. Το πλοίο έχει τραπεζαρία, μπαρ και αίθουσα διαλέξεων όπου γίνονται διαφόρων ειδών ομιλίες. Η πρώτη ομιλία είχε να κάνει με την ασφάλεια στο πλοίο και αμέσως μετά κάναμε άσκηση εκκένωσης του πλοίου.

Το πλοίο ξεκίνησε να διαπλέει το κανάλι Beagle με top speed 10 κόμβους (δεν ανάβει και φωτιές στην θάλασσα). Όπως μας καθοδήγησαν φάγαμε και πέσαμε για ύπνο πριν βγούμε στην ανοιχτή θάλασσα.

18 Μαρτίου

Το κενό ανάμεσα στην Ν. Αμερική και την Ανταρκτική λέγεται πέρασμα Ντρέηκ (Drake passage) από τον Βρετανό θαλασσοπόρο. Είναι εκεί που συναντιούνται ο Ατλαντικός με τον Ειρηνικό και απ’ ότι μας είπαν έχει πάντα καιρό. Από νωρίς το βράδυ το καράβι άρχισε να κουνάει αλλά εγώ είχα πάρει το χαπάκι μου και ήμουν μισοκοιμισμένος αλλά μια χαρά όταν ο αρχηγός της αποστολής βγήκε στα μεγάφωνα και μας κάλεσε για πρωινό. Μας είπε ότι ήδη είχαμε κάνει 80 ναυτικά μίλια στο Πέρασμα Νρέηκ και ότι μας έμεναν άλλα 400. Ευτυχώς ο καιρός ήταν ήσυχος χωρίς καταιγίδες μόνον με 9 μποφώρ άνεμο. Εξηγούσα στον συγκάτοικο ότι στην Ελλάδα με 8 μποφώρ βγαίνει απαγορευτικό.

Δυστυχώς αυτές οι 2 μέρες που διαπλέουμε το 500 ναυτικών μιλίων Πέρασμα Ντρέηκ με 10 κόμβους δεν έχει τίποτα να κάνουμε από φαγητό, ύπνο και ενημερωτικές ομιλίες. Περιμένουμε να βγούμε στα νησιά νότια Σέτλανδ (south Shetland islands, τα north Shetland είναι πάνω από την Σκωτία).

Μιχάλης

Κανάλι Beagle,

17 Μαρτίου.

ΥΓ. Δυστυχώς το ίντερνετ στο πλοίο είναι πολύ αργό και δεν μπορώ ν’ ανεβάσω φωτογραφίες. Θ’ αναγκαστώ να διακόψω την περιγραφή και θα ξαναγράψω όταν ξαναβρεθώ σε ξενοδοχείο.

Και από την ζέστη του Buenos Aires στα κρύα της Παταγονίας

Γύρω στις 5 παρά τέταρτο το πρωί ήμουν στο αεροδρόμιο εσωτερικών πτήσεων του Buenos Aires. Αφού ανέβηκα στο γεμάτο κόσμο Airbus A320 διαπίστωσα ότι γύρω-γύρω από την θέση μου υπήρχε 1 μωρό και 3-4 παιδιά κάτω των 3 ετών. 2 απ' αυτά ήταν αδέλφια και τσακωνόντουσαν συνεχώς ενώ οι ιθαγενείς γονείς τους προτιμούσαν να παίζουν με το κινητό ή να κοιμούνται. Αν εξαιρέσουμε αυτό η πτήση ήταν πολύ ομαλή κι έτσι 3,5 ώρες αργότερα προσγειωνόμουν στην Γη του Πυρός, στην πόλη Ushuaia η οποία απέχει 3100 χλμ από το Buenos Aires, είναι το νοτιότερο λιμάνι του κόσμου και το νοτιότερο άκρο της Αμερικής. Κάτι σαν το Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας για την Ευρώπη. Η διαφορά είναι ότι όταν το 1995 πήγα στο Βόρειο Ακρωτήριο κατακαλόκαιρο η θερμοκρασία ήταν 7 βαθμούς ενώ σήμερα στο Ushuaia ήταν 16. Όπως λένε οι οδηγοί, αυτή την εποχή δεν έπρεπε να πάει πάνω από 12. Έτσι τα κρύα της Παταγονίας δεν ήταν τόσο κρύα. Η Γη του Πυρός είναι ένα νησί με την επίσημη ονομασία Μεγάλη Νήσος της Γης του Πυρός (Isla Grande de Tierra del Fuego) που χωρίζεται από την υπόλοιπη Ν. Αμερική από το στενό του Μαγγελάνου (μήκους 595 χλμ). Όταν ο Μαγγελάνος έφτασε σ' αυτό το άκρο της Αμερικής είδε κάποιες φωτιές που είχαν ανάψει οι ιθαγενείς κι έτσι ονομάστηκε Γη του Πυρός.

Η θέα από το ξενοδοχείο

Το Ushuaia από το λιμάνι

Αφού τακτοποιήθηκα στο ξενοδοχείο το μεσημέρι κατέβηκα στο λιμάνι για να πάρω ένα τουριστικό πλοίο τύπου καταμαράν και να πάω στο κανάλι Beagle.
Το κανάλι Beagle συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό, έχει μήκος περίπου 200 χλμ και είναι το φυσικό σύνορο μεταξύ Αργεντινής και Χιλής. Έχει πάρει τ' όνομα του από το πλοίο του Κάρολου Δαρβίνου, επικεφαλής της πρώτης Βρετανικής αποστολής που το ανακάλυψε. Έχει 2 πλεονεκτήματα σε σχέση με το στενό του Μαγγελάνου: δεν παγώνει ποτέ και επειδή είναι αρκετά στενό δεν το πιάνει καιρός.
https://www.google.com.ar/maps/place/Beagle+Channel/@-54.9708659,-68.9979829,8z/data=!3m1!4b1!4m5!3m4!1s0xbc4c25de25f0be69:0xc4e42c4a1423eb8c!8m2!3d-54.8898917!4d-67.8348967?hl=el

Στο καράβι υπήρχαν όμορφες παρουσίες απ' αυτές που δεν μπορείς ν' αντισταθείς να φωτογραφίσεις.

 Κάνοντας την βόλτα μας περάσαμε από ένα σύμπλεγμα νησιών που έχει την Γαλλική ονομασία Les eclaireurs που σημαίνει "οι φέροντες φώτα" από μια αντίστοιχη Γαλλική αποστολή. Σ' αυτά τα νησάκια κατοικούν κορμοράνοι (που επειδή είναι μάυροι από πάνω και άσπροι από κάτω μοιάζουν με πιγκουίνους), θαλάσσιοι λέοντες (sea lions στα αγγλικά και lobos στα ισπανικά) και πιγκουίνοι στα πιο απομακρυσμένα νησιά (που δεν επισκεφθήκαμε).

Επιστρέφοντας στο Ushuaia πήγα να βγάλω μια φωτογραφία την παρακάτω ταμπέλα:

Fin del mundo (= τέλος του κόσμου) και αύριο το απόγευμα στις 5 θα μπω σ' ένα καράβι για να πάω ακόμα παραπέρα. Πριν το κάνω αυτό ενδεχομένως να πάω και μέχρι το εθνικό πάρκο της Γης του Πυρός αν προλάβω.

Μιχάλης
Ushuaia, Tierra del Fuego,
16 Μαρτίου

Και το ταξίδι συνεχίζεται σε άλλη ήπειρο

Τρίτη, 14 Μαρτίου το μεσημέρι έφυγα από το αεροδρόμιο Αθηνών με προορισμό την Φρανκφούρτη όπου έφτασα σχεδόν 3 ώρες αργότερα. Στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης έχω περάσει άλλες 2 φορές, το 2004 πηγαίνοντας και επιστρέφοντας από την Τεχεράνη. Λένε ότι είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης. Και μάλλον έτσι είναι διότι ορισμένοι υπάλληλοι του κυκλοφορούν με ποδήλατο. Εγώ δε που έπρεπε από το Terminal A (που βγαίνουν οι Schengen) να πάω στο Terminal C έπρεπε να χρησιμοποιήσω ένα εσωτερικό τραινάκι χωρίς οδηγό για να φτάσω έγκαιρα. Λίγο πριν τις 10 το βράδυ (ώρα Γερμανίας) μπήκα σ' ένα τεράστιο Boeing Jumbo Jet 747 για ένα ταξίδι 13 ωρών. Σε 747 είχα ξαναμπεί το 1994 όταν πήγα κι ήρθα Αμερική αλλά χθες μου φάνηκε πολύ μεγάλο ειδικά όπως κοίταγα το εκπέτασμα των φτερών. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο με ανθρώπους από πολλές εθνικότητες (ακόμα κι ένα γκρουπ με Τούρκους υπήρχε, τί διάολο θέλουν οι Τούρκοι στην Αργεντινή δεν μπορώ να καταλάβω) και λόγω της μεγάλης διάρκειας είχα κανονισει στο check-in της Αθήνας να κάτσω διάδρομο και πίσω από έναν από τους ενδιάμεσους τοίχους (για κουζίνα ή  τουαλέτα) που έχουν αυτά τα αεροπλάνα. Αυτό που δεν ήξερα όμως ήταν ότι δίπλα μου ήταν και μια κοπέλα μ' ένα μωράκι το πολύ 2 μηνών. Όταν το είδα θεώρησα ότι το μωρό αποκλείεται ν' αντέξει 13 ώρες στο αεροπλάνο και ότι μάλλον δεν θα κοιμηθούμε σήμερα. Η Lufthansa έχει ένα σύστημα με πορτ-μπεμπέ που κρεμιέται από γάντζους στον τοίχο και δένεται το μωρό μέσα εκεί. Το σκέπασε η μητέρα του, του έβαλε κι ένα ζευγάρι χοντρά ακουστικά, από αυτά που σε απομονώνουν από τον κόσμο και μπορώ να πώ ότι ήταν το πιο ήσυχο μωρό που έχω δει. Κάθε φορά που ξύπναγε κι έβγαζε μια κραυγή κάτι του έκανε η μητέρα του κι αυτό ξανακοιμόταν. Αφού είδα 2 ταινίες στο πολυσύστημα του σκάφους, κοιμήθηκα, έφαγα δείπνο και πρωινό έφτασα στο Buenos Aires. Μια άλλη καινοτομία που είχε το αεροσκάφος ήταν ότι κάπου μπροστά είχε κάμερα κι έτσι όταν πλησιάζαμε στο αεροδρόμιο βλέπαμε την προσγείωση από πρώτο τραπέζι πίστα.
Στο αεροδρόμιο με περίμενε ο ξεναγός μου ο οποίος όχι μόνον ήταν Έλληνας αλλά είχε κι αυτοκίνητο με ελληνικές πινακίδες (!!!!!!). Το πρόγραμμα είχε ξενάγηση στο Buenos Aires αλλά όπως μου εξήγησε ο οδηγός δεν ήταν καλή μέρα. Εκτός από την Βόρεια Κορέα, την Κούβα, την Κίνα και την Ελλάδα έχει ξεμείνει και στην Αργεντινή Κομμουνιστικό κόμμα. Έτσι το τοπικό ΠΑΜΕ είχε οργανώσει για σήμερα πανεργατικό συλλαλητήριο και 100 δρόμοι της πόλης θα έκλειναν. Επιπλέον, ενώ εδώ τώρα μπαίνει το φθινόπωρο και χθες και αύριο είχε και θα έχει ήλιο, σήμερα προέβλεπε βροχές μετά το μεσημέρι. Έτσι άφησα την βαλίτσα στο ξενοδοχείο και φύγαμε σφαιράτοι να προλάβουμε "της γης τους κολασμένους" και την βροχή. Ξεκινήσαμε από το εμπορικό κέντρο της πόλης (πεζοδρομημένο κάτι σαν την Ερμού) όπου υπάρχουν ορισμένα πολύ ωραία κτίρια.

Το Ναυτικό Ταμείο (ΝΑΤ)

Πρώην κτίριο διοίκησης του ΟΣΕ. Τώρα πλέον πολύ καλό εμπορικό κέντρο μ' εξαιρετικές τοιχογραφίες στην οροφή.

Casa Rosada δηλαδή Προεδρικό μέγαρο

Στην πλατεία έξω από την Casa Rosada κάθε Πέμπτη, εδώ και 30 χρόνια, διαδηλώνουν οι μανάδες των αγνοουμένων από την εποχή της δικτατορίας.
Φεύγοντας από το κέντρο της πόλης πήγα στην γειτονιά που λέγεται Boca (= στόμα) διότι είναι στην είσοδο του παλιού λιμανιού. Η γειτονιά είναι πολύχρωμη και ο θρύλος λέει ότι επειδή ήταν φτωχική γειτονιά έβαφαν τα σπίτια με ότι χρώματα περίσσευαν από τα πλοία. Αυτήν την πολυχρωμία την διατηρούν ακόμα αν και η περιοχή έχει γίνει κάτι σαν την Πλάκα με καφέ κι εστιατόρια που έχουν και χορευτές τάνγκο (για το κουλέρ λοκάλ).

Στην Boca υπάρχει και μια ποδοσφαιρική ομάδα που λέγεται Boca Juniors και από εκεί ξεκίνησε την καριέρα του κι ένας τύπος που τον λένε Diego Armando Maradona, αν θυμάμαι καλά. Το γήπεδο της Boca Juniors λέγεται Bonbonera (που δεν χρειάζεται μετάφραση) και τα χρώματα της ομάδας είναι μπλέ & κίτρινο όπως της Σουηδικής σημαίας. Ο θρύλος πάλι λέει ότι οι δημιουργοί της ομάδας δεν συμφωνούσαν στα χρώματα και αποφάσισαν να δώσουν ότι χρώματα θα έχει η σημαία του πρώτου πλοίου που θα έμπαινε στο λιμάνι. Κι αυτό ήταν σουηδικό.

Στην Boca μας έπιασε βροχή και είπαμε να πάμε για φαγητό μήπως και σταματήσει. Ένα πράγμα που δεν πρέπει να κάνει κάποιος στην Αργεντινή είναι να την επισκέπτεται Σαρακοστή και να νηστεύει το κρέας. Η κουζίνα τους είναι κυρίως βοδινό κρέας αφού είναι η 4η χώρα στον κόσμο σε παραγωγή βοδινού. Εγώ που η αποχή μου από το κρέας δεν οφείλεται σε θρησκευτικούς λόγους αποφάσισα να διακόψω κι έτσι πήγα με τον ξεναγό μου και φάγαμε πολύ κρέας (μάλλον όσο δεν είχα φάει από την Καθαρά Δευτέρα κι εδώ, το έφαγα μαζεμένο).
Βγαίνοντας από το εστιατόριο είχαν ανοίξει οι ουρανοί και το ΠΑΜΕ έδωσε νωρίτερα Close of Business (=λήξη εργασιών) λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να σταματήσουμε την ξενάγηση αφού θα έχω άλλη μια μέρα στην πόλη όταν επιστρέψω από τον νότο.

Λίγα λόγια για την χώρα και την πόλη. Ο πληθυσμός της Αργεντινής είναι περίπου 44 εκκατομύρια και του Buenos Aires περίπου 4. Παρ' ότι έχουν πληθυσμό τετραπλάσιο (και βάλε) από την Ελλάδα, η βουλή τους έχει 259 μέλη (πρέπει να έρθουν να πάρουν μαθήματα από τους δικούς μας). 
Πέρα από τους Ισπανούς που είχαν αποικήσει την περιοχή, πολλοί Ευρωπαίοι μετοίκησαν εδώ στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνων. Το Buenos Aires θεωρείται η πιο ευρωπαϊκή πόλη της λατινικής Αμερικής. Οι ίδιοι οι Αργεντίνοι λένε ότι "ο τυπικός Αργεντίνος είναι ένας Ιταλός που μιλάει ισπανικά και σκέφτεται σαν Βρετανός". Στην πολιτική ιστορία με τις συνεχείς δικτατορίες (τυπικό για λατινική Αμερική) και στην οικονομία της δεν θα αναφερθώ αφού λίγο-πολύ είναι γνωστά.

Αύριο προβλέπεται έγερση λίαν πρωίαν διότι το αεροπλάνο για Ushuaia αναχωρεί στις 05:50.

Μιχάλης
Buenos Aires,
15 Μαρτίου