7 Ιουνίου (D+1 day), 26η μέρα, Νορμανδία, Mont St Michel

Σήμερα ήταν μια γεμάτη μέρα. Έφυγα από το caming στις 10 περιπου το πρωί και γύρισα στις 10:15 το βράδυ. Η μέρα ξημέρωσε όπως χθες, με ομίχλη και ψύχρα. Παρ' όλα αυτά είχα αποφασίσει να πάω στην Νορμανδία. Καβάλησα λοιπόν την μηχανή και κινήθηκα προς Νορμανδία από την route national η οποία στα μισά έγινε autoroute ευτυχώς χωρίς διόδια. Στην Νορμανδία είχα πάει τον Δεκέμβριο του 2005 και ξανά τον Ιούλιο του 2007. Είναι όμως διαφορετικά να είσαι εκεί τις μέρες της επετείου. Είχε πολλούς ξένους, κυρίως Βρετανούς και Αμερικανούς και όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από στρατιωτικά αυτοκίνητα του 1944 και στρατιώτες με τις αντίστοιχες στολές. Είχα το πρόγραμμα των εκδηλώσεων και έτσι πήγα κατευθείαν προς το χωριό Creully όπου θα είχε στατική επίδειξη στρατιωτικών οχημάτων του 30 Βρετανικού Σώματος στρατού το οποίο συμμετείχε στην απόβαση. Πράγματι Βρετανοί ντυμένοι με στολές του 44 μαζί με τα οχήματα τους ήταν στην κεντρική πλατεία του χωριού.

 Η ανάπαυση του μαχητού

Μετά πήγα στην Arromanches η οποία ήταν ένα από τα μέρη που είχαν τοποθετηθεί τεχνητές πλωτές αποβάθρες για να ξεφορτώνονται στρατεύματα και υλικά.

Σχετικό μνημείο πίσω από το οποίο φαίνεται κομμάτι τέτοιας αποβάθρας.

Αυτά που φαίνονται σε πρώτο πλάνο αλλά και στο βάθος είναι κομμάτια αυτών των αποβαθρών τα οποία βρίσκονται ακόμα στην θάλασσα.

Εκτός των πολύ παλιών είδα και πιο φρέσκα οχήματα: ένα MGB, ένα MGF, και ανάμεσα τους μια Jaguar XKR (για τους λάτρεις των σπόρ αυτοκινήτων)

και ένα γλυπτό (Morgan):

Φεύγοντας από την Arromanches πήγα στο Colleville όπου βρίσκεται το μνημείο και το νεκροταφείο των αμερικανικών δυνάμεων πάνω ακριβώς από την ακτή η οποία για τις ανάγκες της επιχείρησης είχε ονομαστεί Omaha beach.

αυτοί που πολέμησαν

όλοι οι τάφοι ζυγημένοι - στοιχημένοι

οι συγγενείς στην Omaha beach

Ήταν πολύ συγκινητικό να το βλέπεις. Ο τάφος του Υπολοχαγού, η φωτογραφία με την γυναίκα του, η γυναίκα του μόνη της μετά από χρόνια και στην φωτογραφία να γράφει: "κρατώ την καρδιά σου μέσα στην καρδιά μου"

Φεύγοντας από εκεί πήγα στο ίδιο χωριό σ' έναν χώρο που αναπαριστούσαν αμερικανικό στρατόπεδο.

Φεύγοντας από το Colleville είπα να πάω στο Mont St Michel

Την πρώτη φορά που είχα ακούσει για το Mont St Michel ήταν το 1994 στην Αμερική όταν ένας Γάλλος συνάδελφος είχε στα χέρια του ένα φυλλάδιο του ΕΟΤ Γαλλίας. Το είχα δει, είχα εντυπωσιαστεί και τότε είχα πεί στον εαυτό μου ότι αυτό πρέπει να πάω να το δω. Όντως 11 χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2005 βρέθηκα στο Mont St Michel. Τότε μπορούσες να παρκάρεις πολύ κοντά στον βράχο. Τώρα έχουν αποκλέισει την πρόσβαση πολύ νωρίτερα έχουν διαμορφώσει έναν τεράστιο χώρο σε πάρκινγκ και από εκεί σε πάει λεωφορείο. Το 2005 ήταν λίγο μετά τα Χριστούγεννα όταν πήγα και παρ' ότι το είχα δει όλο, λίγο το ότι σκοτείνιαζε νωρίς, λίγο η μουντάδα του καιρού είπα ότι πρέπει να ξαναπάω άλλη εποχή. Και νά 'μαι, άλλα 11 χρόνια μετά το 2016 καλοκαίρι πλέον για να το δώ με καλό καιρό. Και να τί είδα όταν κατέβηκα από το λεωφορείο:

Σαν έργο του Αγγελόπουλου. Τοπίο στην ομίχλη. Παρ' όλα αυτά έκανα την βόλτα μου. Το αβαείο ήταν κλειστό όταν έφτασα αλλά ούτως ή άλλως το είχα δει το 2005 και δεν είχα σκοπό να το δω τώρα.
Επηρεάζεται και αυτό από την παλίρροια και μια είναι νησί, μιά δεν είναι. Είναι μοναστήρι από τον 8ο αιώνα και δέχεται 3 εκκατομύρια επισκέπτες τον χρόνο, μεταξύ αυτών και προσκηνυτές. Εκτός από το μοναστήρι, εντός των τειχών υπάρχουν καταστήματα που έχουν σχέση και ζουν από το μοναστήρι. κυρίως είναι ξενοδοχεία,εστιατόρια και καφέ αλλά και μαγαζιά που πωλούν σουβενίρ κλπ.

Στην τελευταία φωτογραφία φαίνεται το εστιατόριο της μαμάς Poulard (Mere Poulard) το οποίο άνοιξε η μαμά  Poulard το 1873 για να φτιάχνει ομελέτες για τους προσκηνυτές. Σ' αυτό έχουν φάει διασημότητες όπως ο Ernest Hemingway κα.
Μετά, έφαγα κάπου εκεί κοντά διότι δεν θα προλάβαινα τίποτα στο St Malo και εν μέσω αραιής ομίχλης επέστρεψα.

Αύριο το πρόγραμμα λέει βόλτες στην Βρετάνη.

Μιχάλης
7 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 398
συνολικά χλμ: 5161

6 Ιουνίου, 25η μέρα, St Malo

Σήμερα η μέρα ξημέρωσε μέσα σε μια θολούρα από υγρασία και ομίχλη ενώ η θερμοκρασία πρέπει να ήταν γύρω στους 15-16 βαθμούς. Η ΕΜΥ Γαλλίας προέβλεπε βροχές ως και καταιγίδες για την Βρετάνη και την Νορμανδία μετά το μεσημέρι. Στην Arromanches της Νορμανδίας το πρόγραμμα για τις εορταστικές εκδηλώσεις έγραφε αεροπορική επίδειξη με αεροπλάνα του Β' ΠΠ. Πολύ ελκυστικό, δεν λέω, αλλά σκέφτηκα ότι με τέτοιον καιρό δεν πρόκειται να πετάξουν. Επιπλέον, δεν ήθελα να με βρεί και καμιά καταιγίδα στον δρόμο και μετά άντε να στεγνώσεις στο camping. Αποφάσισα λοιπόν να επισκεφθώ το St Malo που είναι κοντά και επίσης να περάσω από το λιμάνι να πάρω πληροφορίες για τα πλοία που πάνε τόσο στις νήσους της Μάγχης όσο και στην "ηπειρωτική" Αγγλία.
Το St Malo είναι γνωστή λουτρόπολη της Γαλλίας, κάτι σαν το δικό μας Λουτράκι μόνον που διαφέρουν λίγο στο μέγεθος. Ο πληθυσμός του St Malo είναι περίπου 150.000 και το καλοκαίρι αυξάνεται κατά άλλες 50.000 (Wikipedia). Θυμάμαι όταν έμενα στο Βέλγιο είχα διερευνήσει την πιθανότητα να ερχόμαστε για λίγες μέρες εδώ αλλά οι τιμές για να νοικιάσεις σπίτι (όχι ξενοδοχείο) για μια εβδομάδα (το καλοκαίρι δεν νοικιάζουν κάτω από εβδομάδα) ξεκίναγαν από 700 ευρώ οπότε εγκατέλειψα την ιδέα.
Η πόλη έχει πάρει το όνομα της από έναν μοναχό ονόματι Maclou ο οποίος είχε ιδρύσει ένα μοναστήρι στην περιοχή τον 6ο αιώνα. Με την πάροδο των χρόνων το Maclou παρεφθάρη σε Malo. Κατά τους 18ο και 19ο αιώνες είχε την φήμη άνδρου πειρατών και κουρσάρων οι οποίοι εκτός των άλλων έπαιρναν "διόδια" από τα Βρετανικά πλοία που ανέβαιναν την Μάγχη. Η παλιά πόλη είναι χτισμένη σ' έναν βράχο και λέγεται intra-muros (= εντός των τειχών) και όπως λέει και τ' όνομα περικλείεται από τείχη τα οποία είναι αρκετά φαρδιά όχι μόνον για να περπατά ο κόσμος αλλά σε κάποια σημεία διέρχονται και αυτοκίνητα.

 
Μια φωτογραφία  που έχει τα πάντα μέσα: κόσμο, κάστρα, θάλασσα, πλοίο και γλάρο. Τί άλλο να ζητήσεις.

 
Το St Malo, όπως όλη δυτική ακτή της Ευρώπης, επηρεάζεται από την παλίρροια. Έτσι το πρωί με την πλημμυρίδα μπορεί κάποιος να δει τον βράχο Petit Be ως νησί

ενώ το απόγευμα με την αμπώτιδα μπορεί να περπατήσει ως εκεί και να βγάλει φωτογραφία το intra-muros.

Όλη την μέρα έκανα βόλτες στην πόλη παίζοντας με το φακό και τα χρώματα:

Ολυμπιακοί

και ΠΑΟΚτσήδες

Πέρασα από τον καθεδρικό ναό να χαζέψω τα βιτρώ του

και πήγα να δω και ένα πλοίο με την ονομασία "Etoile de Roy" (= αστέρι του βσιλέως) το οποίο είναι αντίγραφο των κουρσάρικων πλοίων της πόλης.


Πολλά ξάρτια ρε παιδί

και η καπετάνισσα στο ακροπρώριο

Δεν ξέρω αν έβρεξε στην Νορμανδία αλλά εδώ δεν έβρεξε. Ο καιρός εναλλασσόταν μεταξύ ήλιου και συνεφιάς. Αν ήσουν στον ίσκιο είχε ψύχρα και αν ήσουν στον ήλιο καιγόσουν.

Αύριο θα πάω μάλλον Νορμνδία και ίσως Mont St Michel

Μιχάλης
6 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 43
συνολικά χλμ: 4763

5 Ιουνίου, 24η μέρα, Cognac - St Malo

Σήμερα δεν άφησα τον εαυτό μου να κοιμηθεί μέχρι αργά. Σηκώθηκα λίγο μετά τις 8 να χαιρετήσω τον Tony οποίος θα έφευγε για περπάτημα με μια περιπατητική παρέα. Η μέρα ήταν κάτι ανάμεσα σε ήλιο και σε σύνεφα και οι προγνώσεις έδιναν ότι δεν θα βρέξει στην διαδρομή που θα ήμουν (μην μπερδευόμαστε με το Παρίσι που κοντεύει να πνιγεί). Μετά το πρωινό που μου έφτιαξε ο Tony πριν φύγει, ετοίμασα τα πράγματα μου (τα οποία μου πήραν πάνω από μια ώρα αφού τα είχα βγάλει όλα έξω για πλύσιμο και χρειαζόντουσαν επανατοποθέτηση), υπέγραψα στο βιβλίο επισκεπτών (στο οποίο μου έκανε εντύπωση ότι υπογράφουν και τα παιδιά τους ευχαριστώντας τους γονείς τους που τα φιλοξένησαν), ευχαρίστησα την Sue για την φιλοξενία, την αποχαιρέτησα και κατά τις 11 πήρα τους δρόμους. Ο καιρός ήταν καλός, εγώ δεν βιαζόμουν και έτσι απέφυγα την autoroute. Η διαδρομη που είχα σχεδιάσει ήταν μέσω Niort, Νάντης (Nantes) και Rennes να καταλήξω στο St Malo της Βρετάνης το οποίο είναι στα όρια Βρετάνης - Νορμανδίας.
https://www.google.fr/maps/dir/Cognac/St+Malo/@47.1523481,-3.4091559,7z/am=t/data=!4m18!4m17!1m5!1m1!1s0x4800f30d17c0b4c5:0x405d39260eebba0!2m2!1d-0.328744!2d45.691046!1m5!1m1!1s0x480e81102126bf5d:0xf8e97dadb22be12d!2m2!1d-2.025674!2d48.649337!2m2!1b1!2b1!3e0!5i1?hl=el
 Η μισή διαδρομή, μέχρι την Νάντη ήταν εξαιρετική. Ο ήλιος εναλλασσόταν με τα σύνεφα,δεν είχε κίνηση (παρ' ότι Κυριακή), ο δρόμος ήταν αρκετά φαρδύς για να έχω γύρω στα 100 χλμ και εγώ ρολάριζα χαλαρά ανάμεσα από τα λιβάδια της γαλλικής εξοχής. Από την Νάντη και μετά ο δρόμος δεν ήταν autoroute αλλά δεν διέφερε και πολύ αφού είχε 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση με μπαριέρα στην μέση. Ευτυχώς δεν είχε διόδια. Απ' ότι μου είπε ο Tony πουθενά στην Βρετάνη και στην Νορμανδία δεν έχει διόδια διότι έτσι έχουν αποφασίσει οι τοπικές κυβερνήσεις. Επειδή όμως οι autoroute παραμένουν ιδιωτικές το κόστος το καλύπτουν οι τοπικές κυβερνήσεις. Για την Νορμανδία όντως το είχα διαπιστώσει παλαιότερα αφού είχα έρθει άλλες 2 φορές την εποχή που υπηρετούσα στο Βέλγιο. Υπάρχουν διόδια μόνον για την διέλευση της κρεμαστής γέφυρας πάνω από τις εκβολές του Σηκουάνα η οποία λέγεται "Γέφυρα της Νορμανδίας". Στην Βρετάνη είχα έρθει άλλη μια φορά το 2007 αυθημερόν, από μια τετραήμερη εκδρομή που είχα πάει στην κοιλάδα του Λίγηρα για να δω τα διάσημα κάστρα της και στο LeMans για να δω αγώνες μοτοσυκλέτας (Motogp) αλλά όπως είναι φυσικό δεν είχα δει σχεδόν τίποτα.
Χθες από το διαδίκτυο είχα εντοπίσει ένα camping πολύ κεντρικά στο St Malo οπότε όταν μπήκα στην πόλη έβαλα το gps να με πάει κατευθείαν. Και με πήγε, με την μικρή λεπτομέρεια ότι το camping ήταν κλειστό. Απ' ότι μου είπαν μετά στο γραφείο του αντίστοιχου ΕΟΤ λειτουργεί μόνον Ιούλιο - Αύγουστο. Προφανώς θα είναι κρατικό ή δημοτικό. Κρίμα διότι ήταν δίπλα στην θάλασσα και δίπλα σ' ένα κάστρο. Πήρα λοιπόν πληροφορίες από το γραφείο του ΕΟΤ για άλλο camping και πήγα εκεί. Μόνον που εκεί δεν δούλευε το wifi. Είναι δυνατόν ν' αφήσω τους φίλους μου χωρίς ανταπόκριση; Όχι. Οπότε έφυγα από εκεί και πήγα πιο έξω από την πόλη σ' ένα camping που φαίνεται να καλύπτει όλες τις προδιαγραφές μου. Στρατοπέδευσα δίπλα σ' ένα ποταμάκι το οποίο ελπίζω να μην φουσκώσει αύριο που προβλέπει βροχές διότι το βλέπω να πηγαίνω στην Αγγλία μια ώρα αρχύτερα και χωρίς μηχανή.
Εδώ σκοπεύω να κάτσω τουλάχιστον 4 μέρες αφού θέλω να πάω, Βρετάνη, Νορμανδία, Mont St Michel, και στα νησιά της Μάγχης (Channel Islands).
Σήμερα λοιπόν λόγω του ταξιδιού δεν έχει φωτογραφίες. Ας ελπίσουμε ότι αύριο δεν θα βρέχει όλη μέρα για να μπορώ να κάνω κάτι.

Μιχάλης
5 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 438
συνολικά χλμ: 4720

4 Ιουνίου, 23η μέρα Cognac

Σήμερα ήταν μια ήσυχη μέρα. Για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα το ταξίδι ξύπνησα μετά τις 10 το πρωί. Ο Tony και η Sue είχαν ξυπνήσει πολύ ώρα νωρίτερα, είχαν πάει βόλτα τον σκύλο, είχαν πάρει πρωινό και ασχολούνταν με τον κήπο. Εγώ μετά από ένα καλό πρωινό, βγήκα έξω να βοηθήσω στις δουλειές του κήπου. Μαζί με τον Tony βγάλαμε 2 μικρά κυπαρισσάκια από ένα μεγάλο βαρέλι που ήταν φυτεμένα και τα μεταφυτέψαμε στον κήπο ανοίγοντας τρύπες με την τσάπα και προσθέτοντας λίπασμα ενώ η Sue κοσκίνιζε το χώμα του βαρελιού για να χρησιμοποιηθεί σε άλλο φυτό. Αφού τελειώσαμε μ' αυτήν την εργασία (προφανώς οι δουλειές του κήπου ήταν προς το τέλος τους όταν ξύπνησα εγώ) κάτσαμε με τον Tony στην αυλή κάτω από μια μεγάλη ομπρέλλα και συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων (για την κατάσταση στην Ελλάδα, για το δημοψήφισμα στην Βρετανία, για τον IRA κλπ) ενώ μετά από λίγο η Sue άρχισε να μας δίνει πράγματα από το παράθυρο για να στρώσουμε για μεσημεριανό. Εγώ, αν και είχα μόνον 2 ώρες που είχα τελειώσει το πρωινό μου, βοήθησα τόσο στο στρώσιμο όσο και στην κατανάλωση. Το γεύμα σήμερα είχε αγκινάρες και οι οικοδεσπότες μου έδειξαν πώς τις τρώνε οι Γάλλοι αγρότες. Βγάζουν ένα-ένα τα φύλλα της αγκινάρας και τα βουτούν σ' ένα μίγμα από λιωμένο βούτυρο με σκόρδο. Κατόπιν τρώνε το κομμάτι του φύλλου που είναι πιο παχύ και μοιάζει με την καρδιά της αγκινάρας που τρώμε και εμείς στην Ελλάδα και το υπόλοιπο το πετάνε. Η αγκινάρα έχει πολλά φύλλα και αυτή η διαδικασία πέρνει αρκετή ώρα μέχρι να φτάσεις στην καρδιά της που είναι βρώσιμη. Στο τέλος βγήκε λίγο γαλλικό τυρί για ν' αλλάξουμε γεύση και όλο το γεύμα το συνόδευσε κόκκινο ξηρό κρασί.

Ο Tony έχει φτιάξει ένα ξεχωριστό κτίσμα στον αυλόγυρο του σπιτιού τ' οποίο το λέει bolthole (κρυψώνα) και εκεί μέσα έχει τους υπολογιστές του και περνάει την ώρα του όταν δεν έχει δουλειές στο σπίτι ή στον κήπο.

Λίγο πριν σκοτεινιάσει ο Tony άρχισε να φτιάχνει το δείπνο.Έψησε χοιρινές μπριζόλες στο barbeque με μια ωραία σάλτσα

και πατάτες με κρέμα γάλακτος και λαχανικά στην κουζίνα του.

Όλα αυτά βέβαια συνοδεύτηκαν με Γαλλικό κόκκινο κρασί ενώ για επιδόρπιο είχε κάτι γνήσια αγγλικό: crumble.

Γενικά ήταν μια ήσυχη μέρα και είχα ανάγκη να ξεκουραστώ λίγο πριν ξαναβγώ στους δρόμους. Βρήκα επίσης ευκαιρία να πλύνω τα ρούχα μου και να κάνω έναν έλεγχο στην μηχανή ότι όλα είναι καλά.

Αύριο θα φύγω για την Βρετάνη. Λέω να εγκατασταθώ κοντά στα όρια με την Νορμανδία για να μπορέσω να πάω σε κάποια από τις εκδηλώσεις της D-day μια και στις 6 Ιουνίου είναι η επέτειος της απόβασης.

Μιχάλης
4 Ιουνίου
χλμ ημέρας:; 0
συνολικά χλμ: 4282

3 Ιουνίου, 22η μέρα, Cognac

Με τον Tony συνυπηρετούσαμε το 2002-04 στο ΝΑΤΟικό στρατηγείο στην Λάρισα. Ήταν αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Έκτοτε είχαμε ξαναβρεθεί όταν ο Tony υπηρετούσε στην Μονς του Βελγίου λίγα χρόνια μετά. Ο Tony και η Sue είναι Άγγλοι αλλά επέλεξαν μετά την αποστρατεία του Tony να μείνουν στην Γαλλία διότι είναι φθηνότερα και θα του έφτανε η σύνταξη και επιλέον οι γονείς της Sue που ήταν μεγάλοι και χρειαζόντουσαν φροντίδα έμεναν ήδη στην Γαλλία. Έχουν 4 παιδιά (ο μικρότερος, ο Fergus, είναι 32 χρονών και παντρεύεται τον Ιούλιο) τα οποία ζουν στην Αγγλία. Ο Tony και η Sue λοιπόν αγόρασαν, στο χωριό St Severe 12 χλμ έξω από το Cognac, μια παλιά αγροικία με αχυρώνα και κήπο την οποία ανακαίνισαν εκ βάθρων. Είναι πλέον περίπου 400 τμ (ίσως και παραπάνω) με πολλούς βοηθητικούς χώρους, αποθήκες, γκαράζ, 4 μπάνια κοκ. Έχουν ένα σκύλο και μια γάτα και πιστεύω ότι ζουν όπως ο καθένας θα έπρεπε να μπορεί να ζει.
Ο Tony τα τελευταία 10 χρόνια που μένει στην Γαλλία δούλευε σαν καθηγητής Αγγλικών για ενηλίκους αλλά από φέτος είναι κανονικός συνταξιούχος και ασχολείται με το σπίτι και τον κήπο του.

Αυτά που φαίνονται κρεμασμένα στο βάθος είναι η σκηνή μου

 Ο κήπος του Tony

Είναι γεγονός ότι μετά τις βροχές που έφαγα τις 2 τελευταίες μέρες χρειαζόμουν ένα κανονικό σπίτι για ανασυγκρότηση και στέγνωμα.
Κατά το μεσημέρι κατεβήκαμε στην πόλη του Cognac όπου οι μεγαλύτεροι παραγωγοί του ποτού, όπως Henessy, Remy Martin, Martell κα έχουν τα οινοπνευματοποιεία τους.

Επισκεφθήκαμε το ποτοποιείο Baron Otard το οποίο παράγει από τα ακριβότερα κονιάκ. Στεγάζεται στο κάστρο του Cognac (Chatau de Cognac) το οποίο ο Βαρώνος Otard αγόρασε από την πόλη την εποχή της Γαλλικής επανάστασης για να χρησιμοποιεί τα υπόγεια του για την παλαίωση του ποτού και έτσι το γλύτωσε από την καταστροφή που του ετοίμαζε το πλήθος. Το ωραίο είναι ότι μπαίνοντας είχε επιγραφή στον τοίχο με όλους τους ηγεμόνες της πόλης από το 950μχ και μετά. Για τέτοια αρχεία μιλάμε.
Η ξενάγηση ξεκίνησε με την ξεναγό να μας λέέι ότι όταν ένα κονιάκ εμφιαλωθεί πλέον σταματά να ωριμάζει άρα όσο καιρό και να μείνει στο μπουκάλι δεν γίνεται παλαιότερο. Τότε συνειδητοποίησα ότι τζάμπα κρατώ κλειστό ένα Remy Martin που αγόρασα το 1986 από την Κω σαν ανθυπολοχαγός. Η ξεναγός συνέχισε με την ιστορία του κάστρου το οποίο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.

 Οι μαυρίλες που υπάρχουν στους τοίχους είναι μούχλα από την εξάτμιση του κονιάκ στα υπόγεια. Εξατμίζεται περίπου το 2% του παραγωμένου κονιάκ δηλαδή 12 εκκατομύρια μπουκάλια τον χρόνο σε όλη την περιοχή του Cognac φεύγουν στον αέρα. Οι ντόπιοι θεωρούν ότι είναι το μερίδιο των αγγέλων.

 Όσο περισσότερο παλαιώνει ένα κονιάκ τόσο περισσότερο εξατμίζεται και τόσο περισσότερο η τιμή του εκτοξεύεται για να εξισορροπήσει την απώλεια.

Η ξενάγηση συνεχίστηκε με τους χώρους που αποθηκεύεται το κονιάκ για παλαίωση σε δρύινα βαρέλια

συνεχίστηκε μυρίζοντας το ποτό σε διάφορα στάδια της παλαίωσης

και τελείωσε με δοκιμή του παραγόμενου προϊόντος

 ενώ σε ειδική προθήκη είχαν και το παρακάτω ξεχωριστό μπουκάλι των 0,7 λίτρων η τιμή του οποίου οφείλεται και στο μπουκάλι το ίδιο το οποίο είναι από κρύσταλλο.

Μετά την επίσκεψη στο Baron Otard επισκεφθήκαμε ένα ποτοποιείο το οποίο παράγει eau de vie (προφέρεται: ω ντε βι και σημαίνει νερό της ζωής) και είναι αυτό που προωθείται στις μεγάλες εταιρίες που φτιάχνουν κονιάκ και αποτελεί την βαση του. Ο συγκεκριμμένος παραγωγός που επισκεφθήκαμε δίνει όλη την παραγωγή του στο Henessy.
Το βράδυ μετά το δείπνο πάπιας που μαγείρεψε ο Tony, ήπιαμε λίγο Henessy για να συνοδεύσουμε τις τάρτες σοκολάτας που είχαμε για επιδόρπιο.

Αύριο το πρόγραμμα λέει βόλτες εδώ κοντά.

Μιχάλης
3 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 0
συνολικά χλμ: 4282

2 Ιουνίου, 21η μέρα, Romans - St Severe Cognac

Χθες το βράδυ αφού τακτοποιήθηκα στο ξενοδοχείο, πήγα δίπλα ακριβώς σ' ένα εστιατόριο για να φάω. Το εστιατόριο ήταν a volonte δηλαδή αυτό που στα ελληνικά λέμε all you can eat. Με λιγότερο από 10 ευρώ έφαγα entree (ελληνικά: ορ-ντεβρ), μοσχάρι με ότι συνοδευτικό ήθελα και για επιδόρπιο πήρα σοκολατόπιτα. Και mousse au chocolat (ελληνικά: μους σοκολάτα). Και ενδιάμεσα μια μηλόπιτα. Ευτυχώς δεν πεινούσα πολύ. https://www.youtube.com/watch?v=Tfx_pYC8aTM

Ξύπνησα σήμερα στις 7 το πρωί στο ξενοδοχείο στην Romans και αμέσως κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ήταν όλα στεγνά και τα σύνεφα δεν ήταν απειλητικά. "ωραία", σκέφτηκα, "σήμερα πρέπει να είναι καλή μέρα". Αφού έφαγα το πρωινό μου το οποίο πάλι περιελάμβανε και κρουασάν, φόρτωσα την μηχανή και έφυγα διότι είχα κάνω 630 χλμ μέχρι το σπίτι του Tony στο Cognac και επιπλέον να περάσω από το μοναστήρι που έγραψα χθες. Δεν ήταν μεγάλη παράκαμψη σε απόσταση αλλά σίγουρα θα μου έπαιρνε μια ώρα συν την ώρα που θα καθόμουν εκεί.
Μέχρι το κοντινό χωριό που είχα την διεύθυνση πήγα γρήγορα με το gps. Μετά έπρεπε να ρωτήσω κάποιους του χωριού να μου δείξουν διότι δεν υπήρχε ταμπέλα. Ο δρόμος που οδηγεί στο μοναστήρι είναι ένας πολύ στενός μέσα στην πρασινάδα. Τόσο πολύ που σκέφτηκα ότι είναι σαν δάσος βροχής (rain forest). Το μοναστήρι που είναι αφιερωμένο στον Αγ. Αντώνιο τον Μέγα ιδρύθηκε το 1978 στην θέση άλλου παλαιότερου μοναστηριού. Είναι μετόχι της μονής Σιμωνόπετρας του Αγ. Όρους και ζούν εκεί 7 μοναχοί όλοι Γάλλοι.

 Όταν πήγα είχε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι το μοναστήρι δέχεται επισκέπτες από τις 11:30 και μετά και η ώρα ήταν μόλις 9. Χτύπησα μια καμπανίτσα που ήταν γι' αυτόν το σκοπό και εμφανίστηκε ένας εργάτης ο οποίος μου είπε ότι από τους μοναχούς εκείνη την στιγμή δεν ήταν κανείς εκεί αφού 2 έλειπαν στο Αγ. Όρος και οι άλλοι ήταν κάπου αλλού. Όταν του είπα ότι έχω έρθει από την Ελλάδα μου άνοιξε να δω την εκκλησία.

Αφού μίλησα λίγο με τον εργάτη (και διαπίστωσα ότι τα γαλλικά μου είναι πολύ καλύτερα από τα ιταλικά μου, λογικό διότι τα πρώτα τα ξεκίνησα στα 15 και τα δεύτερα στα 53 που ο σκληρός γράφει με διαλείψεις) καβάλησα την μηχανή και έφυγα. Πήρα την autoroute γιατί βιαζόμουν με πρόγραμμα να κάνω το παρακάτω ταξίδι:

https://www.google.gr/maps/dir/Romans-sur-Is%C3%A8re,+%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1/16200+Sainte-S%C3%A9v%C3%A8re,+%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1/@45.7938529,2.3936631,7z/am=t/data=!4m13!4m12!1m5!1m1!1s0x47f54d7bb17e9cf1:0x31c119518c85a6d1!2m2!1d5.052735!2d45.044236!1m5!1m1!1s0x48008df7f185a3b7:0xb3e5c3341c840410!2m2!1d-0.237339!2d45.75387?hl=el

Μέχρι το Saint Etienne όλα πήγαιναν καλά, μετά άρχισε να βρέχει. Μια βροχή ψιλή αντμετωπίσιμη η οποία όσο πέρναγε η ώρα όλο και δυνάμωνε. Οι μπότες που φοράω είναι στρατιωτικές και όχι μοτοσυκλετιστικές. Αυτό σημαίνει ότι έχουν φτιαχτεί για περπάτημα, όχι για ταξίδι με μηχανή μέρα με βροχή. Μετά από λίγο ήταν σαν να είχα μπεί με τις μπότες στο ποτάμι και μετά άρχισε να δροσίζεται και ο .... καβάλος μου. Σήμερα δεν είχε το πρόγραμμα μεγάλο τούνελ , όπως χθες, για να στεγνώσω. Κάποια στιγμή αποφάσισα να κάνω μια στάση για να βάλω την μακρυμάνικη μπλούζα που είχα μαζί διότι το είχα δαγκώσει, και να πιώ και une chocolat chaud (δηλαδή μια ζεστή σοκολάτα). Εκεί που στάθηκα άρχιζε να σχηματίζεται μια λιμνούλα από τα νερά που έσταζαν από τα μανίκια και τα παντζάκια μου ενώ οι μπότες έκαναν κάτι περίεργους ήχους σαν από βατράχι όταν περπατούσα. Έκανα πως δεν είδα το αγριεμένο βλέμμα της κοπέλας που καθάριζε με την ηλεκτρική το πάτωμα εκείνη την ώρα. Τρία τέταρτα αργότερα η βροχή συνέχιζε χωρίς να κόβει, οπότε αποφάσισα να καβαλήσω την μηχανή και να φύγω και είθε η τύχη να βοηθήσει τους τολμηρούς. Πήγαινα με 130-140 χλμ για 3 λόγους: πρώτον, όταν τρέχεις ο αέρας καθαρίζει τα νερά από την ζελατίνα του κράνους και βλέπεις καλύτερα, δεύτερον, δεν θολώνει η ζελατίνα από μέσα λόγω της εκπνοής σου και πάλι βλέπεις καλύτερα και τρίτον, θες να τελειώνει αυτή κατάσταση μια ώρα νωρίτερα. Από τα 650 χλμ που έκανα από την Romans μέχρι το Cognac μόνον τα 150 στην αρχή και τα 50 στο τέλος ήταν στεγνά. Σε όλη την άλλη διαδρομή έβρεχε συνεχώς. Ήταν χειρότερα από χθες.
Όταν έφτασα στο Saint Severe, το χωριό που ζει ο Tony λίγο έξω από το Cognac, ξεκίνησα ν' απλώνω την πραμάτεια μου να στεγνώνει, δηλαδή μόνον ότι φορούσα, τα υπόλοιπα ευτυχώς ήταν στεγνά. Αύριο το πρωί, που απ' ότι λένε, θα έχει καλό καιρό θ' απλώσω και την σκηνή η οποία είναι ακόμα βρεγμένη από το camping στο Levanto. Ευτυχώς ο Tony και η γυναίκα του η Sue με υποδέχθηκαν με ένα ωραίο κόκκινο κρασί που συνόδευσε τα ζυμαρικά μας και ένα πολύ ωραίο κονιάκ (τί άλλο;) που συνόδευσε τις τάρτες με φράουλα που είχαμε για επιδόρπιο.

Το πρόγραμμα γι' αύριο λέει επίσκεψη σε κάποια τοπικά κονιακοποιεία και ίσως βόλτα στην πόλη του Cognac.

Μιχάλης
2 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 717
συνολικά χλμ: 4282

1 Ιουνίου, 20η μέρα, Levanto - Romans

Η βροχή σταμάτησε χθες το βράδυ λίγο μετά τα μεσάνυκτα. Όλη η νύκτα ήταν στεγνή αλλά τα πάντα γύρω από την σκηνή είχαν λασπώσει. Η ίδια η σκηνή είχε αντέξει παρά το νερό που έριξε. Έτσι πήρα την απόφαση να φύγω για την Γαλλία. Άλλωστε ο Tony ο οποίος θα με φιλοξενήσει σ' ένα χωριό κοντά στο Cognac μου είχε θέσει ορισμένους περιορισμούς διότι στις 6 Ιουνίου περιμένει και άλλους φιλοξενούμενους από την Αγγλία (Ο Tony είναι Άγγλος αλλά ζει στην Γαλλία).Η απόσταση Levanto - Cognac είναι περίπου 1000 χλμ οπότε έπρεπε να κάνω μια διανυκτέρευση ενδιάμεσα.
Αφού έφαγα το κρουασάν της ημέρας (το οποίο έκανα κάθε μέρα ρεζερβέ από την παραμονή διότι δεν έφθαναν για όλους) ξεκίνησα να ετοιμάζω τα πράγματα υπολογίζοντας ότι μέχρι να τελειώσω θα είχε στεγνώσει και η σκηνή για να την μαζέψω. Και τότε επενέβη ο Θεός και άνοιξε τους ουρανούς. Ετοίμασα όλα τα πράγματα και όταν έκοψε λίγο η βροχή μάζεψα και την σκηνή φυσικά μούσκεμα. Μάλιστα την έπλυνα μ' ένα λάστιχο εξωτερικά από το πάτωμα της διότι ήταν γεμάτη λάσπες. Τ' αδιάβροχα τα είχα έτοιμα από χθες που είχα πάει στο Portofino. Και τότε, ω του θαύματος, ΔΕΝ χτύπησε ο Μέρφυ. Συνέχιζει να ρίχνει καρέκλες. Τα μηνύματα από την Γαλλία δεν ήταν περισσότερο ενθαρυντικά αφού ο Tony έγραφε στο mail του το πρωί: "The weather is diabolical! Nothing but rain, rain and more rain. Safe riding". Καβάλησα και έφυγα εν μέσω βροχής κατά τις 12 παρά 10. Είχα αποφασίσει να χρησιμοποιήσω την autostrada για λόγους ασφαλείας (όταν βρέχει δεν είναι εύκολη η οδήγηση στους επαρχιακούς δρόμους. Οι στροφές γλιστράνε, ο αέρας είναι λίγος για να διώχνει το νερό από την ζελατίνα του κράνους η οποία επιπλέον θολώνει από μέσα από την εκπνοή) αλλά και για λόγους βιασύνης, για να βγάλω δηλαδή όσο πιο πολλά χλμ μπορώ. Το νερό έπεφτε με το τουλούμι και δυστυχώς το αδιάβροχο του παντελονιού, αντίθετα από την σκηνή, δεν άντεξε. Το έχω φορέσει αρκετές φορές και ήταν η πρώτη φορά που "έμπασε". Οι μοτοσυκλετιστές ξέρουν ότι το πρώτο πράγμα που βρέχεται είναι τ' αρ............., ο καβάλος σου (για να το πω πιο πολιτισμένα αφού με διαβάζουν και κυρίες). Μετά από λίγο ένιωθα σαν κατουρημένος, τόσο πολύ που σκέφτηκα να μην σταματήσω καν για κατούρημα. Να κάνω ότι κάνω εν κινήσει πάνω στην μοτοσυκλετα, θα ζεσταινόμουν κιόλας. Παρ' όλα αυτά, για να μην παρεξηγηθώ, σταμάτησα. Ευτυχώς αυτή η autostrada έχει καμιά εκατοστή τούνελ οπότε γλύτωσα και αρκετή βροχή. Μετά την Γένοβα έστριψα βόρεια για μια πόλη που λέγεται Alessandria και μετά δυτικά για Τορίνο. Μετά την Alessandria η βροχή σταμάτησε και έξω από το Τορίνο έβγαλε και ήλιο. Μέχρι το Τορίνο πλήρωσα 20 ευρώ για 200 περίπου χλμ. Μετά πλήρωσα άλλα 17 ευρώ για διόδια που ήταν τοποθετημένα πάνω στον δρόμο (όχι στις εξόδους). Αυτό είναι ένα κόλπο που κάνουν και οι Γάλλοι. Όταν πλησιάζεις τα σύνορα έχουν διοδια πάνω στο δρόμο για να σου πάρουν ότι μπορούν πριν φύγεις.
Για να περάσεις στην Γαλλία διασχίζεις ένα τούνελ μήκους 13 χλμ στο οποίο το όριο είναι 70 χλμ/ωρα, πρέπει να τηρείς απόσταση 150 μέτρων από το προπορευόμενο όχημα (μετά απο το δυστύχημα στο Mont Blanc πρέπει να έγιναν αυτά) και βέβαια απαγορεύεται η προσπέραση. Επίσης είναι από τα ελάχιστα τούνελ των αυτοκινητοδρόμων που και τα 2 ρεύματα είναι σε μία τρύπα. Για να μπει σ' αυτήν την τρύπα ο αναβάτης της μηχανής πρέπει να πληρώσει 30 ευρώ. Το καλό είναι ότι εκεί μέσα έκανε πολύ ζέστη επί 13 χλμ στέγνωσαν τα πάντα. Έτσι σκέφτηκα ότι σήμερα δεν χρειάζεται ν' αλλάξω εσώρουχο αφού ήταν πλυμένο και στεγνωμένο. Τόση ώρα καβάλα στην μηχανή σιδερώθηκε κιόλας. Ευτυχώς που δεν το κατούρησα, έβγαλα μια μέρα ακόμα. Έτσι καθαρός μπήκα στην Γαλλία.

Ο Δημήτρης και η Μάγδα, η οποία είναι θεολόγος και έχει κάνει μεταπτυχιακό στην Γαλλία, μου πρότειναν να επισκεφθώ ένα μοναστήρι περίπου 70 χλμ νοτίως της Grenoble τ' οποίο είναι μετόχι της Σιμωνόπετρας του Αγ. Όρους. Δεν πέφτει πολύ έξω από το δρόμο μου και η ώρα περνούσε, οπότε σκέφτηκα να βρώ ένα κατάλυμα εκεί κοντά για να το επισκεφθώ αύριο. Η πιο κοντινή πόλη λέγεται Romans και εκεί έψαξα για κατάλυμα εκτός camping. Δεν ήταν εύκολο, βρήκα στο τρίτο ξενοδοχείο που ρώτησα αλλά τουλάχιστον ήταν σε οικονομική τιμή. Δεν είναι και το καλύτερο που έχω μείνει αλλά είναι πιο πολυτελές από camping.

Παρακάτω είναι η διαδρομή που έκανα σήμερα:

https://www.google.gr/maps/dir/Levanto,+SP,+Italia/Romans-sur-Is%C3%A8re,+France/@44.7162248,6.552294,8z/am=t/data=!4m13!4m12!1m5!1m1!1s0x12d4edc7a857dbb5:0x2ce1f4a43a1ff672!2m2!1d9.6230001!2d44.1913789!1m5!1m1!1s0x47f54d7bb17e9cf1:0x31c119518c85a6d1!2m2!1d5.052735!2d45.044236?hl=el

Σήμερα λογω δρόμου και βροχής δεν είχε φωτογραφίες. Μένετε μόνον με το κείμενο.

Αύριο το πρόγραμμα λέει επίσκεψη στο μοναστήρι και μετά σφαιράτος από την autoroute για να καλύψω τα 630 χλμ μέχρι τον  Tony.

Μιχάλης
1 Ιουνίου
χλμ ημέρας: 561
συνολικά χλμ: 3565

ΥΓ. Για να μην γκρινιάζετε πάρτε 2 φωτό από το "ψυγείο". Στην μία είναι το Portofino και στην άλλη δυο χωριουδάκια απέναντι από το Levanto που τράβηξα χθες κατά την επιστροφή μου.