25 Μαΐου, 13η μέρα, Βερόνα

Το σημείο που έστησα την σκηνή χθές είναι λίγο επικλινές. Το πάτωμα της σκηνής είναι νάυλον, το ίδιο και το στρωματάκι και κάτι ανάλογο είναι και το εξωτερικό του υπνόσακκου. Αυτό σημαίνει ότι το βράδυ στον ύπνο μου βρίσκομαι στον κατήφορο, σαν την Ζωή Λάσκαρη με τον Νίκο Κούρκουλο το 1963 (https://www.youtube.com/watch?v=kelTAHq2Wa0). Προς το παρόν κρατάω κόντρα σ' ένα από τα γωνιακά πασαλάκια της σκηνής αλλά κάτι πρέπει να κάνω γι' αυτό διότι έτσι και φύγω θα βρεθώ στην σκηνή των αποκάτω.

Σήμερα ξύπνησα λίγο πριν τις 8 από τον θόρυβο που έκανε ο αποπάνω που μάζευε την σκηνή του για να φύγει. Τελικά οι ανθρώπινοι θόρυβοι είναι αυτοί που σε ξυπνούν. Αφού έφαγα 2 κρουασάν για να συνέλθω (ένα αλμυρό και ένα γλυκό) καβάλησα την μηχανή και κατέβηκα Βερόνα. Ο Michele μου έδωσε πληροφορίες, που είχε πάρει από άλλους μηχανόβιους, για ένα πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης. Το βρήκα, ήταν ανοιχτό αλλά είχε κάμερες, πάρκαρα (η μοναδική μηχανή μέσα στα αυτοκίνητα) πέρασα την γέφυρα ponte Castelvecchio, που σημαίνει "γέφυρα του παλιού κάστρου"

και βρέθηκα στην παλιά πόλη της Βερόνα. Το πιό σημαντικό μνημείο της Βερόνα, απ' ότι μου είπε ο Michele είναι το αρχαίο αμφιθέατρο το οποίο το οι ντόπιοι το λένε Anfiteatro arena (πώς λέμε Aliange arena). Έχει την ίδια αρχιτεκτονική με το Κολοσαίο αλλά είναι παλαιότερο αφού χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Έδωσα 10 ευρώ που είχε το εισιτήριο και μπήκα να το δω.

Το αμφιθέατρο φτιάχτηκε από τους Ρωμαίους για να ρίχνους κάποιους άμοιρους να παλεύουν είτε μεταξύ τους (θυμάστε Russel Crow, the gladiator;) είτε με τ' άγρια θηρία. Το 1904 παρουσιάστηκε η Άϊντα του Βέρντι και έκτοτε παρουσιάζονται όπερες μ' εξαίρεση τους 2 παγκόσμιους πολέμους. Όπως φαίνεται και στην 2η φωτογραφία στον χώρο της αρένας (που λέμε και εμείς που πάμε σε συναυλίες) έχουν βάλει μια μεταλική πλατφόρμα για να καλύψουν τους υπόγειους χώρους και από πάνω καθισματα για τους θεατές. Δεν έλεγε τίποτα το ιδιαίτερο, ειδικά αν έχεις δει το Κολοσαίο και σίγουρα δεν άξιζε τα 10 ευρώ που έδωσα.
φεύγοντας από εκεί είπα να πάω στο σπίτι που ζούσε η Ιουλιέττα από το γνωστό έργο του Σαίξπηρ "Ρωμαίος και Ιουλιέττα". Και να μην ήξερα που είναι, αρκούσε ν' ακολουθούσα τον λαό.

Το μπαλκόνι που φαίνεται στην φωτογραφία και υποτίθεται ότι σκαρφάλωνε ο Ρωμαίος είναι από παλιά (πιθανόν Ρωμαϊκή) σαρκοφάγο. Η segnora insegnante μου είχε πει ότι αν έπιανα το στήθος από το άγαλμα της Ιουλιέττας που υπάρχει στην αυλη θα έβρισκα τον έρωτα της ζωής μου. Προτίμησα όμως να' αφήσω κανέναν άλλο να το πιάσει

Τα χαρτάκια που φαίνονται πίσω από το άγαλμα, όπως και οι επιγραφές στους τοίχους του σπιτιού στην παρακάτω φωτογραφία είναι από ζευγάρια που επιθυμούν να διαιωνίσουν την αγάπη τους.

Το σπιτι είναι ένα τριώροφο κτίριο το οποίο ανήκε στην οικογένεια Capelo (αν θυμάμαι καλά) εξ ου και το Καπουλέτοι και τώρα βέβαια ανήκει στον δήμο. Αποτελείται από 9 δωμάτια τα οποία για να δεις πρέπει να πληρώσεις 6 ευρώ. Ούτε αυτό άξιζε τα λεφτά του αφού δεν είχε τίποτα εκτός από στίχους από το έργο του Σαίξπηρ και κουστούμια και ένα κρεβάτι που χρησιμοποιήθηκαν στην ανάλογη ταινία του Franco Zefirelli την δεκαετία του 60.
Μετά επισκέφηκα και το Duomo (= τρούλος) δηλαδή τον καθεδρικό ναό της πόλης ο οποίος εξωτερικά δεν λέει πολλά αλλά εσωτερικά έχει ωραίες τοιχογραφίες από γνωστούς Ιταλούς ζωγράφους. 2,5 ευρώ εκεί.

Μετά το Duomo βρέθηκα με τον Michele ο οποίος με πήγε σε 2 ακόμα αξιοθέατα της πόλης. Τον ναό της Ααγ. Αναστασίας (+2,5 ευρώ)

και στο μαυσωλείο της οικογένειας Scaligere που ήταν από τους άρχοντες της πόλης.
Τέλος, πήρα την μηχανή από το πάρκινγκ αφού πληρωσα 11 ευρώ και γύρισα στο camping περιμένοντας τον Michele για να δειπνήσουμε μαζί.

Αύριο το πρόγραμμα λέει βόλτα στο Μιλάνο, αν βολέψουν τα τραίνα.

Μιχάλης
25 Μαΐου
χλμ ημέρας: 53
συνολικά χλμ: 2292

24 Μαΐου, 12 μέρα, Βενετία - Βερόνα

Σύμφωνα με τις προβλέψεις σήμερα θα ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Άλλαι αι βουλαί των ανθρώπων όμως άλλα ο Θεός κελεύει. Γι' αυτό από το δεύτερο μισό της νύκτας ξεκίνησε μια ψιλή βροχή που κράτησε μέχρι τις οκτώμιση το πρωί.Έτσι λοιπόν εκτός από τα πουλιά σήμερα άκουγα και τον ήχο που κάνει η βροχή πάνω στο ύφασμα της σκηνής. Και τότε σκέφτεσαι: κι αν δεν αντέξει και αρχίζει να μπάζει; και περιμένεις την στιγμή που οι σταγόνες θ' ακούγονται στο κούτελο σου πλέον. Ευτυχώς όμως η βροχή ήταν ψιλή και η σκηνή καινούργια με δυνατότητα αντοχής στα 3000mm βροχής (έτσι λέει το προσπέκτους). Αφού ξανατσέκαρα τον καιρό στο διαδίκτυο και το weather.com και το accuweather.com επέμεναν ότι θα είναι καλή μέρα, και αφού εν τω μεταξύ η βροχή σταμάτησε, ξεκίνησα να μαζεύω τα πράγματα μου περιμένοντας να στεγνώσει και η σκηνή. Έκανα check-out από το camping στις 11:30 και έφυγα για να πάρω την autostrada. Ως γνωστόν συνήθως τις αποφεύγω αλλά είχα δει στον χάρτη ότι ο παράλληλος δευτερεύων δρόμος δεν έλεγε τίποτα και πέρναγε μέσα από χωριά. Βγήκα λοιπόν στην autostrada το οποίο είναι κι αυτό μια εμπειρία. Πήγαινα γύρω στα 120-130, που είναι και το όριο και πέρναγα μόνο νταλίκες και τροχόσπιτα. Όλοι οι άλλοι με περνάγανε απ' όλες τις πάντες. Δεν νομίζω η ταμπέλα που έγραφε "controlo elettronico della velocita" να τους έλεγε τίποτα. Μάλλον δεν ξέρουν ιταλικά. Με πέρασε και μια Ferrari κόκκινη. Την άφησα. Ας μην φοβόμουνα μην μου πάρει ο αέρας τα πράγματα και σκορπίσουν μεσ' την autostrada και θα σού 'λεγα εγώ. Δεν λέω όμως, πέρασα και μια μηχανή πολύ μεγαλύτερη από την δικιά μου. Honda Goldwing 1800. ME TRAILOR την οποία συνάντησα αργότερα στην στάση μου στην area de servizio (στο ΣΕΑ που λέμε στην Ελλάδα).

Αυτός δεν κάνει ταξίδι, μάλλον μετακόμιση έκανε. Γερμανός, τί περιμένεις;
Επειδή πλησίαζα στην Βερόνα έβαλα το gps να μου βρεί το camping που μου είχε κλείσει ο Michele. Όταν έφτασα έμεινα άφωνος (speechless που λένε στο χωριό μου). Είναι ένα μεγάλο camping πάνω στην λίμνη Garda πήχτρα στον κόσμο. Με το ζόρι βρήκα κάπου να στήσω την σκηνή μου. Και αυτά τα κόλπα για σκιές ξεχάστε τα. Λέγεται la Quercia που σημαίνει "η βελανιδιά" (http://www.laquercia.it/)
Δεν ξέρω αν είναι εποχή διακοπών τώρα στην Γερμανία γιατί από τα 1000 αυτοκίνητα που έχει το camping είδα 1 δανέζικο, 2-3 ολλανδικά και όλα τ' άλλα γερμανικά. Ο Michele μου είχε πεί ότι δεν επιτρέπουν να παρκάρεις την μηχανή δίπλα στην σκηνή αλλά σε ειδικό χώρο. Εμένα όμως δεν με άφηναν ούτε να την πάω ως εκεί να ξεφορτώσω. Αντίθετα τ' αυτοκίνητα παρκάρουν δίπλα στο τροχόσιτο ή την σκηνή τους. Μέχρι που άρχισα να τους κατηγορώ ότι κάνουν διακρίσεις εις βάρος των μοτοσυκλετιστών και ότι μ' αυτήν την λογική μπορεί ν' απαγορεύσουν και στους μαύρους να μπαίνουν μέσα. (Σημείωση: αυτοί εδώ πάνω στον Βορρά μπορεί να είναι Ιταλοί αλλά γερμανοφέρνουν). Μάλλον τους πάτησα τον κάλο (όπως όλους τους Γερμανούς αν τους πεις ρατσιστές - αν έχεις την μύγα) διότι με αφήσαν και πήγα να ξεφορτώσω τουλάχιστον.
Το camping μοιάζει με ΚΑΑΥ (= οι θερινές κατασκηνώσεις των στρατιωτικών). Μπροστα στην παραλία είναι τα πιο ακριβά σπιτάκια (θέσεις ανωτάτων τις λέμε στα ΚΑΑΥ) και όσο ανεβαίνεις πέφτουν οι τιμές. Οι μικρές σκηνές σαν την δική μου είναι στο τέρμα, εκεί που στα ΚΑΑΥ μπαίνουν οι πολιτικοί υπάλληλοι ή στρατιωτικοί με βαθμό χαμηλότερο του Λοχία.
Οι Γερμανοί λοιπόν έρχονται εδώ για να κάνουν μπάνιο στην λίμνη (Γερμανοί είναι, τί περιμένεις) η οποία είναι τεράστια βέβαια και οργανωμένη σαν θάλασσα...

... αλλά θάλασσα δεν είναι. Δεν βούτηξα, ούτε πρόκειται, αλλά απ' έξω που την είδα δεν έχει άμμο αλλά χώμα. Και επειδή έβρεχε χθες καταλαβαίνετε πώς είναι.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα. και επειδή, λόγω διαδρομής, δεν είχε φωτογραφίες σήμερα, βάζω μερικές από χθες από την Βενετία προς τέρψιν των διψούντων.

Αγ. Μάρκος

 

Πλατεία Αγ. Μάρκου

 

Γονδολιέρης

Πωλητήριο φρούτων

 

Σκεπτόμενος Βενετσιάνος (με τάμπλετ;)

 
Αύριο το πρόγραμμα έχει βόλτες στην Βερόνα.

Μιχάλης
24 Μαΐου
χλμ ημέρας: 204
συνολικά χλμ:2239

23 Μαΐου, 11η μέρα, Βενετία

Όταν έκανα check-in χθες στο camping τους ζήτησα ένα σκιερό μέρος για να μην ξυπνήσω νωρίς το πρωί. Τελικά όλο το camping σήμερα είχε σκιά. Έβρεχε.
Το καλό με τα camping είναι ότι ξυπνάς το πρωί από τα κελαϊδίσματα των πουλιών και όχι από τα διερχόμενα μηχανάκια ή τα κομπρεσσέρ της διπλανής οικοδομής. Το κακό με τα camping είναι ότι τα πουλιά ξεκινούν να κελαϊδούν πριν ακόμα ξημερώσει. Αλλά ακόμα και έτσι είναι καλύτερα. Προτιμώ όταν είμαι ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο να ακούω τα πουλιά παρά τα μηχανάκια που δεν έχει ανάμεσα.
Αφού ξύπνησα λοιπόν από τα πουλιά ετοιμάστηκα και πήρα την συγκοινωνία, το καραβάκι δηλαδή, για να κατέβω στην πόλη. Στην Βενετία είχα έρθει τον Ιούνιο του 1999 για ταξίδι του μέλιτος. Από τότε ξαναπέρασα άλλες 2 φορές από το λιμάνι της. Μία όταν επέστρεφα από το Βέλγιο στην Ελλάδα και μία όταν ξανανέβαινα από την Ελλάδα στο Βέλγιο για να πουλήσω το αυτοκίνητο. Τώρα θα την έβλεπα με τελείως άλλο μάτι.
Η Βενετία δέχεται κάθε χρόνο περί τα 20 εκκατομύρια τουρίστες, όσους δηλαδή δέχεται όλη η Ελλάδα στο ίδιο διάστημα. Αυτοί οι τουρίστες όχι μόνο τρώνε και πίνουν στην Βενετία αλλά αφήνουν εκεί αυτά που τρώνε και πίνουν. Αυτό έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό πρόβλημα στις αρχές διαχειρίσεως όλων αυτών των αποβλήτων τα οποία μετά από την κατάλληλη επεξεργασία χύνονται βέβαια μέσα στην λιμνοθάλασσα. 'Εχετε ακούσει βέβαια ότι κάθε χρόνο η Βενετία βυθίζεται διότι ανεβαίνει η στάθμη του νέρου. Ιδού η αιτία. Εδώ γίνεται κυριολεξία το ρητό του θυμόσοφου λαού μας "θα πνιγούνε στο σκ.....".
Κατεβαίνοντας από το καραβάκι κοντά στην πλατεία του Αγ. Μάρκου αντίκρυσα το παρακάτω θέαμα:

Πολύς κόσμος. Πολύς περισσότερος από το 99. Αυτό μου φαίνεται ότι είναι γενικό φαινόμενο. Άλλωστε έχουν μπει οι Κινέζοι και όλοι οι ανατολικοί στο παιχνίδι. Πρώτη μου δουλειά ήταν να επισκεφθώ την εκκλησία του Αγ Μάρκου την οποία το 99 δεν την είχα δει διότι ήταν κλειστή για επισκευές.

Είναι ένα μεγάλο κτίσμα με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες και με πολλούς θησαυρούς που άρπαξαν από την Κωνσταντινούπολη το 1204 κατά την Δ' σταυροφορία όταν η Πόλη αλώθηκε από τους "Φράγκους". Ανέβηκα και στον εξώστη της να θαυμάσω την πλατεία από ψηλά.

Μετά πήγα στο παρακείμενο διάσημο cafe Florian για να απολαύσω έναν καπουτσίνο με κλασσική μουσική από ζωντανή ορχήστρα.

Μ' έτσουξε λιγάκι διότι ο καφές έκανε 9,5 ευρώ και η ζωντανή ορχήστρα άλλα 6. Βάλε και μισό ευρώ που άφησα πουρμπουάρ (συνταξιούχος του ελληνικού δημοσίου είμαι είπαμε) σύνολο 15,5. Επειδή όμως είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, όπως έγραψα και στο f/b θεώρησα ότι πήγα σε μια συναυλία κλασσικής μουσικής με θέα την piazza San Marco. Πάλι φτηνά μου βγήκε και ήπια και καφέ. Και αισιοδοξίας συνέχεια: αν πήγαινα σε κανένα κ.......άδικο που τραγουδά η Βούλα Μπούλα (που δεν πάω) θα πλήρωνα πολλά περισσότερα.
Μετά απ' αυτό, και αφού περίμενα να κοπάσει η μπόρα άρχισα να γυρνάω την πόλη. Πέρασα πρώτα από το Hard Rock Cafe γιατί έχω μια μανία να αγοράζω πράγματα από αυτά τα μαγαζιά. Έχω αμέτρητα T-shirts, πουκάμισο, ένα ποτήρι μπύρας (από το Μόναχο βέβαια), πολλές καρφίτσες μέχρι και ένα μποξεράκι από το Σικάγο. Μετά ξεκίνησα να τραβάω φωτογραφίες . Ευτυχώς έχουν βγεί οι ψηφιακές μηχανές και μπορείς να παίρνεις αμέτρητες αλλιώς αν είχαμε ακόμα φιλμ θα είχα πρόβλημα. Υπάρχουν τόσα πολλά θέματα να φωτογραφήσεις.

To 1999 είχα την ευκαρία ν' ακούσω ζωντανά, σ' έναν χώρο ο οποίος πρέπει να ήταν εκκλησία παλαιότερα, ένα συγκρότημα που λεγόταν Rondo Veneziano και έδιναν παράσταση ντυμένοι με ρούχα και περούκες εποχής. Μ' άρεσαν τόσο πολύ που τότε αγόρασα το cd τους.
https://www.youtube.com/watch?v=wSVXndemCV8

Τώρα που πέρασα από τον ίδιο χώρο είχε παράσταση με τις 4 εποχές του Vivaldi αλλά δυστυχώς όχι σήμερα (παρεπιπτόντως είχα την τύχη να ακούσω τις 4 εποχές ζωντανά σε μοναστήρι της Πράγας. Άλλη αίσθηση).
Τέλος, πέρασα από τον ναό του Αγ. Γεωργίου των Ελλήνων (San Giorgio dei Greci) ο οποίος ξεκίνησε να χτίζεται το 1539 μετά από διαπραγματεύσεις με την καθολική εκκλησία.και μετά από πρωτοβουλία της ελληνικής κοινότητας η οποία είχε ιδρυθεί το 1498. Δίπλα από τον ναό υπάρχει το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και μετα-Βυζαντινών σπουδών (εκεί που φαίνεται η ελληνική σημαία στην φωτογραφία) που ιδρύθηκε το 1951 (http://www.istitutoellenico.org/english/index.html). Το 99 είχα επισκεφθεί τον Ναό αλλά σήμερα δεν το έκανα.

Η γέφυρα δίπλα από το Ινστιτούτο και την εκκλησία λέγεται η γέφυρα των Ελλήνων (ponte dei Greci).

Έτσι τέλειωσε και η σημερινή μου βόλτα στην Βενετία. Μετά πήρα το καραβάκι και επέστρεψα στο camping προσδοκώντας το αυριανό ξύπνημα των πουλιών.

Αύριο θα κινήσω προς την Verona να δω τον Michele με την οικογένεια του και τον Christian

Μιχάλης
23 Μαΐου
χλμ ημέρας: 0
συνολικά χλμ: 2035

22 Μαΐου, 10η μέρα Rovinj-Βενετία

Χθες το βράδυ, μετά την ανταπόκριση που ανέβασα στο blog, ξαναβγήκα μια βόλτα στο Rovinj για φαγητό και βρήκα την ευκαιρία και έβγαλα μερικές νυκτερινές φωτογραφίες, 2 από τις οποίες ανέβασα στο blog. Επειδή κάθε μέρα συνδέω στο facebook μόνον την ανταπόκριση της ημέρας, όσοι χρησιμοποιείτε αυτόν τον σύνδεσμο (μέσω του f/b) δεν θα τις έχετε δεί. Πρέπει να πάτε στην αρχική σελίδα του blog (χωρίς την ημερομηνία) για να τις δείτε.

Σήμερα ξημέρωσε μια ωραία μέρα στο Rovinj. Για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε το ταξίδι έβγαλα όλα τα αδιάβροχα (πάνω-κάτω). Έκανα check-out από το camping και έφυγα προς την Ιταλία αποφεύγοντας όπως πάντα τους αυτοκινητόδρομους. Και άλλοι πολλοί ωραίοι δρόμοι, όχι παράκτιοι αυτή την φορά, με πολλούς ποδηλάτες να κάνουν βόλτες. Γενικά στην Κροατία είδα πολλούς ποδηλάτες όχι μόνον να κάνουν βόλτες αλλά και να ταξιδεύουν φορτωμένοι. Για να μπώ στην Ιταλία έπρεπε να διασχίσω ένα μικρό κομμάτι της Σλοβενίας περίπου 20 χλμ το οποίο είναι και η μοναδική διέξοδος της χώρας στην θάλασσα. Μόλις μπήκα στην euroland (= χώρα του ευρώ, η Σλοβενία έχει ευρώ) άρχισε η κίνηση. Πολλά αυτοκίνητα και πάρα πολλές μηχανές σήμερα. Ήταν Κυριακή, ο καιρός ήταν καλός και βγήκαν όλοι για βόλτα. Μέχρι και οι Χαρλεάδες (αφού δεν υπήρχε να φόβος να λερώσουν κανένα νίκελ!!). Περίπου στις 2 ώρες καβάλα ήμουν στην Σλοβενία και είχα σκεφτεί να κάνω μία στάση στην πόλη Capodistria (στα Ιταλικά) ή Koper (στα Σλοβενικά). Απ' ότι διάβασα στην αρχαιότητα λεγόταν Αιγίς και αργότερα ονομάστηκε Κόπρος στα ελληνικά (απ' όπου και η σημερινή ονομασία Koper) και Capris στα λατινικά. Το Capodistria βγήκε διότι ήταν η πρωτεύουσα της χερσονήσου της Ίστριας (Capo d' Istria). Πράγματι σταμάτησα σ' ένα παραθαλάσσιο καφέ για έναν καπουτσίνο (1,6 ευρώ)

Πολλές μηχανές μαζεμένες όλες όμως από κοντά. Μία μόνον ήταν από μακριά.

 

Ο κόσμος έκανε μπάνιο και δίπλα ακριβώς είναι το λιμάνι. Τί να κάνεις; αν οι ακτές όλες και όλες δεν είναι πάνω από 5-10 χλμ!!!!

Αφού τέλειωσα με την Σλοβενία μπήκα στην Ιταλία περνώντας πρώτα μέσα από την Τεργέστη. Αν δείτε στον χάρτη η Ιταλία κάνει μια προεξοχή για να συμπεριλάβει την Τεργέστη στην επικράτεια της (η οποία στα σλοβένικα λέγεται Trst. Τί λέξη είναι αυτή με 4 σύμφωνα και 0 φωνήεντα δεν μπορώ να καταλάβω). Η πόλη δώθηκε στην Ιταλία μετά το τέλος του Α' ΠΠ (μέχρι τότε ανήκε στην Αυστρο-Ουγγαρία) παρ' ότι οι κάτοικοι της ήταν κυρίως Σλοβένοι και λίγοι Ιταλοί. Μετά τον Β' ΠΠ και μέχρι το 1947 ήταν υπό Αγγλο-Αμερικανική κατοχή ενώ από το 1947 ως το 1954 είχε καθεστώς ελεύθερων εδαφών (free territory of Trieste) το οποίο τελούσε υπό την προστασία του ΟΗΕ και ο ένας τομέας που περιελάμβανε την πόλη διοικείτο από Άγγλους και Αμερικανούς. Ένας 2ος τομέας, έξω από τα όρια της πόλης διοικείτο από Συνταγματάρχη του Λαϊκού Γιουγκοσλαυικού στρατού. Το 1954 ο ένας τομέας (που είχε την πόλη) δόθηκε στην Ιταλία και ο άλλος στην Γιουγκοσλαυία προς μεγάλη απογοήτευση του Τίτο (ο οποίος όμως τότε δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι αφού τα είχε τσουγκρίσει με την Σοβιετία).
Είχα πάλι σκεφτεί να αποφύγω την autostrada και να πάρω τον παραλιακό δρόμο. Επιλογή που αποδείχθηκε λάθος Κυριακή με καλό καιρό όλοι οι Ιταλοί είχαν βγεί στις παραλίες. Και όχι μόνον οι Ιταλοί, ήταν και κάτι καρμίρηδες βορειοευρωπαίοι με τροχόσπιτα που απέφευγαν την autostrada λόγω διοδίων. Ψάχνοντας για βενζίνη έβλεπα ότι όλα τα βενζινάδικα ήταν κλειστα μέχρι που σ' ένα που μπήκα και βγήκα, διαπίστωσα ότι ο οδηγός πίσω μου δεν βγήκε. Και τότε κατάλαβα ότι μπορείς να βάλεις βενζίνη και με κλειστό βενζιναδικο. Έχει περάσει πολύς καιρός που γύρισα από το Βέλγιο και τα είχα ξεχάσει αυτά. O tempora o mores!!!! Αφού είδα και αποείδα και αφού ο παραλιακός δεν έλεγε και πολλά βγήκα και εγώ σην autostrada. 2ο λάθος. Ποτέ μην βγαίνεις Κυριακή απόγευμα με καλό καιρό στην autostrada. Πήχτρα. Ευτυχώς με την μηχανή έκανα κάτι ελληνικά κόλπα, τα οποία κάνουν και οι Ιταλοί, και ξελάσπωσα. Πάρα πολλές μηχανές σήμερα στους ιταλικούς δρόμους (σε όλους). Ίσως είχε να κάνει και με τ' ότι είχε Motogp στο Muggelo το οποίο είναι λίγο νοτιότερα. Μετά από λίγη ώρα βρήκα το camping μου που είναι πάνω στην λιμνοθάλασσα της Βενετίας και εγκαταστάθηκα. Έχει και πισίνα αλλά αύριο μάλλον θα βρέχει. Ευκαιρία να ξαναδώ την Βενετία.
Σήμερα δεν ειχε πολλές φωτογραφίες αλλά έχετε να κοιτάτε από χθες.

Μιχάλης
22 Μαΐου
χλμ ημέρας: 298
συνολικά χλμ: 2035

Rovinj by night

21η Μαΐου, 9η μέρα, Rovinj

Το Rovinj (ή Rovigno στα ιταλικά) το έμαθα μέσα από τον οδηγό του Lonely planet. Έλεγε ότι είναι τουριστικό μέρος και ότι αξίζει το κόπο να το επισκεφθείτε. Είδα στον χάρτη ότι βόλευε να σταματήσω διότι ήταν κάπου ανάμεσα στα μέρη που ήθελα να πάω και δεν έβγαιναν σε 1-2 μέρες.

https://www.google.hr/maps/place/%CE%A1%CF%8C%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CE%B9/@45.2017846,13.7997732,9z/data=!4m5!3m4!1s0x477cbf634d5c86ff:0xffc69f61c598ae53!8m2!3d45.0811661!4d13.6387067?hl=el

Μάλλον ήρθα την καλύτερη εποχή διότι ήδη έχει αρκετούς τουρίστες χωρίς όμως να είναι τόσοι που να σε πνίγουν ή να μην εξυπηρετείσαι. Η παλιά πόλη είναι χτισμένη πάνω σ' ένα νησάκι το οποίο αργότερα με προσχώσεις (φυσικές ή τεχνητές δεν ξέρω) ενώθηκε με την στεριά και από νησί έγινε χερσόνησος. Το λιμάνι του είναι γεμάτο από σκάφη

ενώ υπάρχει καινούργια μαρίνα για τα κότερα. Χθες το απόγευμα αφού περιηγήθηκα την παλιά πόλη έβγαλα αρκετές φωτογραφίες.

και τέλος κάθισα να φάω θαλασσινά  δίπλα στο λιμανάκι πίνοντας ένα ποτήρι λευκό κρασί ενώ μίλαγα στο facebook με την Diana και στο viber με την Αθηνά.

Σήμερα το πρωί ξανακατέβηκα στο Rovinj και περπάτησα στο εθνικό πάρκο που βρίσκεται στην άκρη της πόλης. Απ' ότι λένε τα έντυπα είναι το παλαιότερο εθνικό πάρκο της Αδριατικής (από το 1948) και βρίσκεται σ' έναν λόφο που καταλήγει στην θάλασσα. Εκεί ντόπιοι και τουρίστες πάνε για να τρέξουν ή να περπατήσουν...

...να κάνουν βόλτα με το ποδήλατο...

...να κάνουν πικ-νικ...

...αναρίχηση...

ή ...απλώς να πάνε με το ποδήλατο για μπάνιο.

Μετά επέστρεψα στην πόλη και επισκέφθηκα τον ναό της Αγίας Ευφημίας ο οποίος δεσπόζει πάνω στον λόφο και στον οποίο βρίσκονται τα λείψανα της Αγίας που είναι και πολιούχος του Rovinj. Τα λείψανα μεταφέρθηκαν (μπορεί και ν' αρπάχθηκαν αλλά να μην το λένε, ποιός ξέρει;) από την Κωνσταντινούπολη (αναφέρεται ως Constantinople) μαζί με την σαρκοφάγο της το 800 μ.Χ. Και το ενημερωτικό έντυπο καταλήγει: "..so the martyr of Chalcedon is a celebrated guardian of the city"

Το παραπάνω άγαλμα δείχνει την Αγ. Ευφημία να ακουμπά σε έναν οδοντωτό τροχό με τον οποίο μαρτύρησε ενώ από πίσω είναι η μαρμάρινη σαρκοφάγος.

Λίγο πριν επιστρέψω στο camping κάθισα ν' απολαύσω έναν καπουτσίνο (και δεν έχω μπει ακόμα Ιταλία).

Αχ! δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες.


Αύριο μάλλον θα κινηθώ προς Βενετία.

Μιχάλης
21 Μαΐου (χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν)
χλμ ημέρας: 17
συνολικά χλμ: 1739

19-20 Μαΐου, 7η & 8η μέρα, Split-Rijeka-Rovinj

Ξημέρωσε η Πέμπτη 19 Μαΐου στο Σπλιτ με τον καιρό να είναι δροσερός αλλά στεγνός. Η πρόγνωση έλεγε ότι θα βρέξει αργά το απόγευμα αλλά στην Ριέκα που ήθελα να πάω θα έβρεχε το μεσημέρι. Ετοίμασα τα πράγματα μου, έκανα check-out από το camping and I hit the road (που λέει και ο Ray Charles).
https://www.google.gr/maps/dir/21000,+%CE%A3%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%84,+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/%C5%A0ibenik,+Hrvatska/Zadar,+Hrvatska/Starigrad,+Hrvatska/Senj,+Hrvatska/Bakarac,+Hrvatska/@44.3753545,13.2864007,7z/data=!3m1!4b1!4m41!4m40!1m5!1m1!1s0x13355dfc6bbcf517:0xa1798ff631b49f98!2m2!1d16.4401935!2d43.5081323!1m5!1m1!1s0x13352615d088d09d:0x400ad50862bcc20!2m2!1d15.8952045!2d43.7350196!1m5!1m1!1s0x4761fa62d2c0b88f:0x12323e1c13f40784!2m2!1d15.2313648!2d44.119371!1m5!1m1!1s0x476191e627bbcd59:0x400ad50862bc8e0!2m2!1d15.4386463!2d44.296009!1m5!1m1!1s0x47639984a6ae8e53:0xee12096298e326b4!2m2!1d14.9036052!2d44.9893604!1m5!1m1!1s0x47649e0668bc6591:0x69aa373841546c1b!2m2!1d14.5827655!2d45.2802528!2m2!1b1!2b1!3e0?hl=el

Ο ουρανός ήταν βαρύς αλλά δεν έβρεχε και εγώ εκμεταλλευόμουν την ωραία διαδρομή. Παράκτιος δρόμος, στροφιλίκια, καινούργια άσφαλτος και καιρός δροσερός αλλά στεγνός. Τί άλλο να ζητήσει ένας μοτοσυκλετιστής από την ζωή του; Άλλα κιομμάτια του δρόμου ήταν δίπλα στο κύμα, άλλα ήταν πιο ψηλά στον βράχο αλλά όλα ήταν πολύ ωραία. Το παρακάτω είναι ένα βιντεάκι 2 λεπτών από την action camera:
https://youtu.be/SXWMwyF48Pc

 Έκανα και δυό στάσεις στον δρόμο συναντήθηκα και με άλλους σαν κι εμένα που έκαναν βόλτες.

Προφανώς ο δρόμος είναι αγαπητός στους μοτοσυκλετιστές διότι πολλά apartments έγραφαν στις ταμπέλες τους "bikers friendly". Όταν γράφουν κάτι τέτοιο στην Ευρώπη συνήθως προσφέρουν γκαράζ ή ειδικούς χώρους για να αφήνεις πράγματα και μερικοί έχουν ακόμα και συνεργείο ή πλυντήριο μοτοσυκλετών. Πάντως η Κροατία, και ειδικά όσο βορειότερα ανέβαινα, ήταν η μοναδική χώρα που έβλεπα μοτοσυκλετιστές να ταξιδεύουν. Μέσα στο Σπλιτ είδα πολλά σκούτερ αλλά αυτά δεν μετράνε. Οι περισσότεροι με μηχανές που είδα ήταν Γερμανοί, Αυστριακοί και λίγοι Ιταλοί. Για να είμαι ειλικρινής, την προηγούμενη μέρα μέσα στο Σπλιτ, είδα 2 τύπους με ρούχα μηχανής οι οποίοι μίλαγαν ελληνικά. Αλλά πάνω που ετοιμαζόμουν να τους πιάσω κουβέντα και να τους πω ότι είναι τρελλοί αν ήρθαν με μηχανή από την Ελλάδα, αυτοί έφυγαν από την άλλη μεριά και εγώ δεν τους κυνήγησα. Επανερχόμαστε. Όλα πήγαιναν καλά, είχα φάει κάτι ψιχάλες, τίποτα το ιδιαίτερο, μέχρι που πλησίαζα στην Ριέκα. Και ενώ η κίνηση αυξάνεται, αρχίζει να βρέχει. Λίγο αργότερα δυνάμωσε και είπα να βρω καταφύγιο σε παρακείμενη ταβέρνα. Είχε πάει πεντέμιση οπότε σκέφτηκα να φάω για βράδυ μέχρι να περάσει η βροχή. Παρήγγειλα μια πλασκοβίτσα που είναι cuisine locale στα Βαλκάνια (κρέας διπλωμένο στα 2 με τυρί μέσα).Και ο νόμος του Μέρφυ ξαναχτύπησε. Μόλις μου σερβίραν το φαγητό σταμάτησε να βρέχει και μόλις τέλειωσα να τρώω ξανάρχισε. Αυτός ο Μέρφυ πρέπει να έχει κάνει συμφωνία με τον Θεό για να μας την σπάει. Περίμενα άλλη μια ώρα αλλά η βροχή δεν έκοβε με τίποτα.

Η θολούρα είναι από την βροχή

Το σχέδιο έλεγε να πήγαινα μετά την Ριέκα αλλά με τέτοια βροχή αναθεώρησα. Πήρα πληροφορίες από την ταβερνιάρισα και μου είπε ότι λίγο πιο κάτω υπήρχε ένα μοτέλ, οπότε έφυγα μεσ στην βροχή. Riders on the storm που έλεγε κάποτε ο μεγάλος Jim Morisson:https://www.youtube.com/watch?v=lS-af9Q-zvQ
Βρήκα το μοτέλ, είχαν διαθεσιμότητα και με οδήγησαν στο δωμάτιο. Μόλις το είδα σκέφτηκα αμέσως ότι αυτό το μοτέλ κατασκευάστηκε και επιπλώθηκε επί εποχής Τίτο για κατώτερους κρατικούς υπαλλήλους που είναι σε φύλλο πορείας. Και η τιμή βέβαια αντίστοιχη. 25 ευρώ με πρωινό. Μπορεί τίποτα κοντινοί να νοικιάζουν το μοτέλ για άλλους λόγους αλλά με την διαρύθμιση που είχε αμφιβάλλω και γι' αυτό. Ήταν ένα μακρόστενο δωμάτιο που στην μια πλευρά είχε 2 κρεββάτια αλλά όχι το ένα δίπλα στο άλλο. Το ένα πισω από τ' άλλο αντικρυστά με τις άκρες που βάζουμε τα πόδια ενωμένες. Είχε κι ένα τραπεζάκι στο οποίο ο κρατικός υπάλληλος έγραφε την αναφορά του και πάνω σ' αυτό μια κουμούτσα τηλεόραση σαν τις Uranya και τις Lowe Opta που είχαμε την δεκαετία του 70. Και βέβαια την εποχή του Τίτο ο κρατικός υπάλληλος δεν χρειαζόταν πολύ ρεύμα (είχε μόνον μία πρίζα) και δεν είχε και ίντερνετ. Γι' αυτό και χθες το βράδυ δεν είχε ανταπόκριση.

Σήμερα Παρασκευή αφού έφαγα το πλούσιο πρωινό που θα έτρωγε και ένας κατώτερος κρατικός υπάλληλος της εποχής του Τίτο (τα είπαμε αυτά να μην τα ξαναλέμε), ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα, καβάλησα την μηχανή και έφυγα για την χερσόνησο της Istra ή Istria στα Ιταλικά.
https://www.google.gr/maps/dir/%CE%A1%CE%B9%CE%AD%CE%BA%CE%B1,+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/%CE%A0%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1,+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/%CE%A1%CF%8C%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CE%B9,+Op%C4%87ina+Rovinj,+%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1/@45.1115708,13.4799681,9z/data=!3m1!4b1!4m23!4m22!1m5!1m1!1s0x4764a12517aabe2d:0x373c6f383dcbb670!2m2!1d14.442176!2d45.3270631!1m5!1m1!1s0x477cd2de09337b6d:0x72324a3a7b4e580d!2m2!1d13.8495788!2d44.8666232!1m5!1m1!1s0x477cbf634d5c86ff:0xffc69f61c598ae53!2m2!1d13.6387067!2d45.0811661!2m2!1b1!2b1!3e0?hl=el

H Istria είναι μια τρίγωνη προεξοχή νοτίως της Τεργέστης που μια την είχαν οι Αυστριακοί, μιά οι Ιταλοί και μιά οι Γιουγκοσλαύοι.γι' αυτό και τα ονόματα στις ταμπέλες είναι και στα Ιταλικά. Επειδή ακριβώς είναι προεξοχή οι Ιταλοί την είχαν ονομάσει Capo d' Istria. Σας θυμίζει τίποτα; Να φανταστείτε ότι λίγο βορειότερα, σ' ένα μικρό κομμάτι που τώρα είναι Σλοβενία υπάρχει πόλη Capodistria καθαρή και ωραία μια λέξη χωρίς αποστρόφους και σαχλαμάρες. Στα σλοβενικά λέγεται Kopar. Έφτασα στο Rovinj, βρήκα ένα camping και εγκαταστάθηκα. Η ρεσεψιονίστ ήταν τόσο καλή που μου έδωσε και ρεύμα στην σκηνή από τις παροχές που είναι για τα τροχόσπιτα. Επειδή όμως ο καιρός είναι καλός και επειδή δυσκολεύομαι να κάθομαι διπλωμένος στην σκηνή να γράφω την σημερινή ανταπόκριση, τράβηξα την μπαλαντέζα μέχρι την μηχανή, έβαλα το laptop στο ρεζερβουάρ και την έγραψα καβάλα (λες και μού 'λειπε).Έχετε ακούσει που λένε "καβάλα πάν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε";

Τα σχόλια σχετικά με την Rovinj θα τα γράψω αύριο αφού εδώ θα μείνω και αύριο να κάνω βόλτες στην περιοχή.

Μιχάλης
20 Μαΐου
χλμ 2 ημερών: 537
συνολικά χλμ: 1722